Ludzie zadają pytania. Dużo pytań. Dużo dziwnych pytań, które zwykle sprawiają, że czuję się zakłopotana, zszokowana, a czasami nawet przerażona. TOP 5 nie jest takie złe, więc:
TOP 5 pytań, które zadają mi ludzie gdy dowiadują się, że interesuję się Koreą:
- Tą dobrą czy tą złą? (serio?)
- Jak jest po koreańsku "jakieś dziwne słowo, które ten ktoś źle wymawia, ale nawet gdyby wymawiał dobrze to i tak bym nie wiedziała"? (ech..)
- Ilu tak w ogóle jest Koreańczyków? (dużo)
- Jakaś wariacja pytania o stosunkach między Koreą Północną a Południową. (mam za dużo do powiedzenia na ten temat by nawet zaczynać)
- Czy oni Ci się podobają? (jacy oni?)
Chciałabym umieć odpowiadać zwięźle i na temat, ale często kończy się to tak, że 3 minuty po tym jak padnie "Słyszałam, że uczysz się koreańskiego", orientuję się (ze zdziwieniem), że stoję przy tablicy i rozrysowuję różnice między honoryfikatywnościami na przykładzie czasów przyszłych. Prawda jest taka, że nawet jak powiem, że "raz, dwa, trzy" znaczy "być albo nie być" to nikt nie będzie wiedział, że ściemniam. To samo dotyczy wszystkich innych pytań. Ale ja zaczynam się bronić, tłumaczyć, opowiadać wszystko z wieloma szczegółami i ogólnie zanudzać. Bardzo chcę aby pytający zrozumiał dokładnie o co mi chodzi, poznał mój punkt widzenia i wiedział dlaczego tak lubię Koreę. Wierzę, że jak się ją pozna to nie ma możliwości aby jej nie pokochać, więc te pytania są dla mnie szansą aby ta osoba była pod wrażeniem i chciała wiedzieć więcej. Jeśli później pyta o szczegóły, po jakimś czasie prosi o polecenie dramy lub idę z nią do koreańskiej restauracji, to czuję się jakbym uratowała szczeniaczka/zyskała przyjaciela/wygrała dużo kasy. (#yay)
Dziś skupię się na pytaniu numer 3. "Ilu tak w ogóle jest Koreańczyków?"
1. Odpowiedź zwięzła.
W Korei? 51 064 841, 512 osób na km2.
W Seulu? 10 442 426, 17254 osoby na km2.
I cześć. Następne pytanie proszę.
Aleeee nie. Momencik. Jeśli tak odpowiem to pytający nic nie będzie wiedział o Koreańczykach, co robią, kto jest na wsi, kto jest w mieście, dlaczego tak się stało, dlaczego taka ilość ludzi wcale nie przeszkadza w życiu w mieście, że w Warszawie jest tylko 3 tys osób na km2, a czuje się tutaj bardziej przytłoczona niż tam i w ogóle bez sensu.
2. Odpowiedź rozwinięta
Wielu. Poza tym, że w Korei, według danych z 2013 roku, mieszka 51 064 841 osób to Koreańczycy są również mniejszościami w wielu innych krajach. Tak, tak, bez dwóch zdań jest to dużo ludzi, ale dzięki kulturze i jakieś magicznej sztuczce wcale tego nie czuję (nie aż tak bardzo). Nie umiem tego dobrze opowiedzieć, ale według mnie Seulski tłum jest o wiele bardziej zorganizowany niż ten Warszawski. Chociaż jazda wypełnionym po brzegi metrem nigdzie nie jest przyjemna. Może różnica polega na tym, że w Seulu tylko bywam, a w Warszawie mieszkam? Pewnie macie racje, nie jestem obiektywna. Nie ważne, skupmy się na tym co istotne, na ludziach.
Każde z tych zdjęć to oddzielna, dłuższa historia. Gdybyście chcieli którąś poznać to dajcie znać w komentarzu, później może polecę Wam jakąś dramę i pójdziemy na bibimbap. Napiszcie też jakie pytania Wam są zadawane :)
Moja idealna odpowiedź na pytanie nr. 3 to te wszystkie zdjęcia i historie, które się za nimi kryją. Nie da się tego opowiedzieć, a nawet gdyby ktoś poświęcił mi tyle czasu, to i tak nie zrozumie wszystkiego co chciałabym powiedzieć, bo możliwe, że nie będę umiała tego zrobić. Dlatego po porostu sama staram się powiększać swoją wiedzę, opowiadać o Korei przy okazji i namawiam na podróż aby sprawdzić wszystko samemu :)
Kasia
