O koreańskim internecie słów kilka

Korea Południowa to kraj, w którym nowe technologie są na porządku dziennym, szybki internet jest rzeczą naturalną, a najpopularniejszą formą spędzania czasu w komunikacji miejskiej jest siedzenie z nosem w telefonie i serfowanie po kolejnych stronach. Jednak jeśli chodzi o wyszukiwarki Koreańczycy utknęli w latach dziewięćdziesiątych.

Korea to jeden z nielicznych krajów na świecie gdzie Internet Explorer jest wiodącą przeglądarką, ale nie ze względu na jej wygodę czy zaawansowanie, ale ponieważ lokalne prawodawstwo nie daje użytkownikowi żadnej innej opcji. Koreańczycy są skazani na IE między innymi przy zakupach online, bankowości elektronicznej, czy korzystaniu ze stron rządowych.

Jak widać na placach jednej ręki można policzyć kraje gdzie IE jest wiodącą przeglądarką.

Wyjaśnienie tego fenomenu jest bardzo proste. W kraju wciąż obowiązuje przestarzałe prawo z 1999 roku ograniczające korzystanie z innych przeglądarek. System płatności online realizowany przez rząd Korei Południowej jest oparty na ActiveX, które oczywiście wymaga programu Internet Explorer, aby działać poprawnie.

Żeby realizować zwykły przelew wymagane jest instalowanie dodatkowych wtyczek i kilkukrotne uwierzytelnianie, co powoduje, że najprostsza transakcja zajmuje niepotrzebnie wiele czasu. Kilka haseł, aktualizowanie oprogramowania i zabezpieczeń, ponowne uruchamianie przeglądarki... Czasami szybciej iść do banku i załatwić sprawę w okienku.

Mimo, że Koreańczycy mogą korzystać z innych przeglądarek do zwykłego serfowania po sieci, przyzwyczajenie bierze górę i IE wciąż króluje. Na szczęście coraz częściej mówi się o zmianie przepisów, więc miejmy nadzieję na rychłe "uwolnienie przeglądarek".

Korea w internetowym świecie wyróżnia się również wyszukiwarką. Google zawłaszczyły około 83% rynku światowego, jednak w Kraju Porannego Spokoju dominującą wyszukiwarką jest Naver (nazwa pochodzi od słowa Navigate, a sama firma została nomen omen założona w 1999 roku), który ma udziały w 70% krajowego rynku.

Naver bliżej niż do Google jest na przykład do Onetu czy WP. Na stronie jest dużo sekcji, banerów, działów z popularnymi tematami, czy blogami. Tym co daje jej przewagę jest skuteczność. W porównaniu do Google działa o wiele lepiej jeśli chodzi o wyszukiwanie w języku koreańskim. Wiele stron, które wyskakuje w wynikach na Naver, w Google się nie pojawi (Przy okazji warto wspomnieć, że na terenie Korei nie działa Google Maps).

Prosty przykład. Wyszukajmy po koreańsku 이브닝 가운 (suknia wieczorowa) na Naver.com oraz na Google.co.kr. Na Naver wyskoczyły 3 wyniki z encyklopedii, 5 wyników z nowości, 5 dokumentów, kilkanaście zdjęć i postów na blogach. Teraz Google: kilka obrazków (w tym tylko 1 z nowości), 1 wynik encyklopedyczny, reszta to blogi. Jak widać Naver jest lepiej dostosowany do potrzeb użytkowników i to właśnie dlatego Google mają w Korei Południowej tylko niecałe 2% rynku.

Wiemy już jakie wyszukiwarki i przeglądarki dominują w Korei, zostały jeszcze komunikatory. Najpopularniejszy z nich to KakaoTalk- darmowa aplikacja na smartfona oraz PC umożliwiająca czat, przesyłanie zdjęć i i filmów, czy prowadzenie rozmów. Jedyny wymóg to oczywiście dostęp do internetu. Ponad 93% użytkowników smartfonów w Korei korzysta właśnie z Kakao. Aplikacja jest na tyle popularna, a internet na tyle powszechny, że praktycznie nie wysyła się sms-ów, a rozmawia właśnie za jej pośrednictwem. Profil użytkownika jest powiązany z jego numerem telefonu, więc gdy zapiszemy czyjś numer, kontakt na Kakao doda się automatycznie. Oczywiście można też wyszukać użytkowników po ich ID. Aplikacja posiada różne inne opcje- gry, sklep z emotikonami, KakaoStory, kupony itd.. Wiele sklepów w dziale kontakt poza (lub nawet zamiast!) e-mailem podaje również ID z Kakao.

Emotikony w aplikacji są rozbrajające, są w stanie przekazać praktycznie każdą emocję.

A co jeśli chodzi o zakupy? Tu od lat dominuje Gmarket, czyli koreański odpowiednik Allegro. Kolejna założona w 1999 roku firma, to niekwestionowany lider, sprzedający po prostu wszystko.

Korzystaliście kiedyś z GMarket, Navera, albo KakaoTalk? Jakie są Wasze doświadczenia? A może słyszeliście o jakimś innym internetowym udogodnieniu charakterystycznym tylko dla Korei Południowej?

Ja mogę powiedzieć tylko tyle, że z niecierpliwością czekam kiedy Internet Explorer przestanie być tak powszechny ;)

Czytaj więcej »

SK T.um, czyli nowoczesne technologie w każdym domu i zagrodzie.

SK Telecom to jedna z największych koreańskich sieci komórkowych (ma ponad 26,6 milionów abonentów). Firma uruchomiła muzeum, w którym prezentuje swoje najnowsze osiągnięcia oraz futurystyczne wizje przyszłości. Żeby je obejrzeć trzeba się odpowiednio wcześniej zarejestrować na stronie internetowej. Co najmniej na jeden dzień przed, ale atrakcja jest oblegana więc często dogodne terminy są zajęte na miesiąc do przodu.

Nazwa muzeum jest oczywiście jednym z typowych koreańskich skrótowców, czyli nie mam pojęcia kto i po co tak utrudnia ludziom życie i wymyśla skróty nie do odszyfrowania. T rozwijamy jako Telecom, U to Ubiquitous, natomiast M to Museum. Razem tworzą "Telecom Ubiquitous Museum". Inna wersja to nadal T od Telecom, UM od Museum, a całość tworzy T.um czyli z koreańskiego "rosnące".

Muzeum ma 1690 metrów kwadratowych i jest podzielone na dwie części: "Play Dream" i "Play Real". Pierwsza to gdybania o tym jak technologia będzie wykorzystywana w przyszłości, w drugiej prezentowane są najnowsze technologie stosowane obecnie.

Po wejściu do budynku jak zwykle nie minęła minuta i przechwyciła nas usłużna obsługa, obdarowała słuchawkami z odpowiednią wersją językową i kazała czekać. Zebrało się około 15 osób z czego ponad połowę stanowiła grupa z Indonezji. Zwiedzanie rozpoczęliśmy przy prostokątnym "stawie" w holu, gdzie wręczono nam telefony komórkowe roboczo nazwane "T-key". Przez resztę wycieczki miały być naszymi spersonalizowanymi kluczami do atrakcji muzeum.

"staw", w którym machnięciem telefonu umieściliśmy cosie

Po przemowie wprowadzającej umieściliśmy w "stawie" kolorowe mini-cosie, noszące uroczą i tajemniczą nazwę Timmi. To mały spersonalizowany brzdyczek fruwający po mijanych przez Ciebie ekranach, które są zamontowane nawet na schodach ruchomych żeby cosie cały czas były z nami.

Razem z nieodłącznymi latającymi szpiegami dotarliśmy na drugie piętro. Tam obowiązkowa fotka przy logo muzeum i możemy zacząć zwiedzanie świata przyszłości... chociaż bardziej precyzyjne będzie określenie domu przyszłości.

W U.home ściany tworzą gigantyczne ekrany, na których wyświetlane są nasze ulubione widoczki (Podoba mi się ta opcja, wychodzi dużo taniej i szybciej niż wymiana tapety, wystarczy machnąć ręką i gotowe.). Na ścianach możemy też oglądać filmy, odbierać połączenia telefoniczne, grać, pisać. Wytypowani zwiedzający pobawili się też w astronomów, tworząc na ekranach nowe gwiazdozbiory.

W kolejnej sali czeka T.driving czyli futurystyczny samochód. Kasia dostąpiła zaszczytu jego prowadzenia, a w gruncie rzeczy siedzenia, bo samochód wszystko robi sam. Żałuję, że nie serwuje kawy i herbaty, ale może projektanci jej nie pijają. Poza tym stanowczym uchybieniem w samochodzie jest dostępna komunikacja wideo, bankowość internetowa, zakupy, rezerwacja stolika w restauracji, oczywiście auto nie korzysta z benzyny i jest ładowane na odpowiednich "stacjach energetycznych". Przewodniczka wspomniała, że SK Telecom współpracuje z Hyundai i Kia, żeby stopniowo wprowadzać te rozwiązania w swoich autach. Niespecjalnie mnie to poruszyło, jako zatwardziałego użytkownika komunikacji miejskiej, ale fanom gadżeciarskich aut pewnie spodobałyby się, niektóre z prezentowanych rozwiązań.

Dalej zagnano naszą wycieczkę na zakupy. Zamiast przymierzać ubrania w sklepie dużo łatwiej będzie to robić przy pomocy avatarów. Jeden z Indonezyjczyków zgłosił się do zeskanowania całego ciała (na szczęście pozwolili mu zostać w ubraniu), a reszta mogła pobawić się w stylistów ubierając jego elektroniczną wersję. Avatar został wystrojony i przefarbowany, dodano mu też kilka centymetrów i zdecydowanie wyszczuplono.

Reszta trasy nie jest już tak imponująca. Wizyta przy kolejnym "stawie" gdzie pozbywamy się latających szpiegów, krotki film na temat SK Telecom i oglądanie sprzętów, które są aktualnie dostępne w sklepach (przenośne rzutniki, nowe modele telefonów, telewizory, szkoda, że nie było tam żadnego z moich ulubionych robotów). Na koniec wyświetlono nam zdjęcia zrobione na początku zwiedzania i wręczono firmowe gadżety. Ustawieni w rzędzie pod ścianą musieliśmy się też spowiadać z tego, która część muzeum podobała nam się najbardziej.

Na pożegnanie z technologią w holu czeka jeszcze pierwszy na świecie T.Starbucks w pełni zintegrowany z telefonami. Goście mogą złożyć zamówienie i zapłacić za to wszystko przez tablet lub komórkę (oczywiście tymi znajdującymi się w sieci SK Telecom).

Wizje przyszłości były interesujące, ale to nadal tylko wizje przyszłości. Przy wyjściu zderzyłyśmy się z rzeczywistością mijając pod budynkiem pozostałości po demonstracji.

Informacje praktyczne:

• Rezerwacja: żeby zwiedzić muzeum trzeba dokonać rezerwacji na stronie tum.sktelecom.com

• Dojazd: Euljiro 1-ga Station (Linia 2) wyjście 4, po wyjściu z metra cały czas prosto, T.um będzie po lewej.

• Wstęp: bezpłatny

Czytaj więcej »

Koreańskie roboty

W Korei Południowej rynek smartfonów, telewizorów panoramicznych, czy wszelkich innych gadżetów elektronicznych kwitnie. Powoli zaczyna również kwitnąć rynek robotów. Kraj zajmuje 4 miejsce na świecie we wdrażaniu robotów przemysłowych aktywnie inwestując w rozwój robotyki.

cr: KT

Rynek jest nastawiony głównie na produkcję robotów do branży motoryzacyjnej i morskiej, ale Korea jest także domem dla nowoczesnych rozwiązań medycznych. Są to m.in. nanoboty wstrzykiwane do krwiobiegu pacjenta w celu wykrywania i niszczenia komórek nowotworowych, lub RoboDoc, który wykonuje operacje ortopedyczne.

W 2010 roku w Korei rozpoczęto program R-Learning, w szkołach pojawili się zautomatyzowani asystenci nauczycieli języka angielskiego (Engkey). Istnieją dwie wersje szkolnych botów. Pierwsza jest wyposażona w ekran telewizora, który wyświetla oblicze profesora, który może być w tym czasie np. w Australii. Drugi model korzysta z technologii rozpoznawania głosu, aby na bieżąco poprawiać błędy językowe uczniów. Oprócz Engkey, w przedszkolach nauczyciele używają psa Genibo, który uczy tańca i gimnastyki, oraz iRobi, który pilnuje dzieci w klasie i pogania je do nauki. Powoli wdrażany jest również OFRO, który ma być wykorzystywany jako szkolny ochroniarz.

cr: phys.org

Innymi robotami codziennego użytku są te firmy Yujin Robot zaprojektowane do opieki nad osobami starszymi i chorymi. Gocart wykorzystuje szereg czujników i kamer aby samodzielnie, bez ingerencji człowieka, transportować osobę starszą z jednego pomieszczenia do drugiego.

Jednak nie wszystkie koreańskie roboty są przyjaznymi opiekunami, niektóre służą do utrzymania porządku. W 2012 roku więzienie w mieście Pohang stało się domem dla pierwszych na świecie robotów strażników więziennych. Maszyny posiadają wbudowane kamery oraz bezprzewodowy dwukierunkowy system łączności zapewniający kontakt między strażnikami, a osadzonymi. 5-metrowej wysokości boty służą przede wszystkim do patrolowania korytarzy bloku więziennego. Dzięki zamontowanym wzdłuż sufitów znacznikom nawigacyjnym są w stanie prowadzić samodzielne patrole. Przy pomocy „algorytmów rozpoznawania wzorców” roboty mogą zidentyfikować nielegalne lub niebezpieczne czynności, takie jak walki gangów lub próby samobójcze, a następnie zadzwonić do strażników więziennych. Władze Korei są optymistycznie nastawione do pomysłu i liczą na to, że roboty więzienne skutecznie obniżą koszty pracy. Ze swojej strony, projektanci mówią, że następnym krokiem będzie wprowadzenie w robotach funkcji „przeszukiwania osadzonych”.

cr: www.digitaltrends.com

Robotyczni strażnicy nie posiadają broni, w przeciwieństwie do SGR-1. Wdrożone w 2010 roku patrolują strefę zdemilitaryzowaną między Koreą Północną, a Południową i są uzbrojone m.in. w 5,5-milimetrowy karabin maszynowy oraz 40-milimetrową automatyczną wyrzutnię granatów. Mogą wykrywać intruzów za pomocą kamer, czujników ciepła i ruchu i informować o tym odpowiednie służby. SGR-1 nie może strzelać bez ludzkiej zgody.

Istnieją również roboty pracujące pod wodą, wysłane do czyszczenia wybrzeży Korei z rozrastającej się populacji meduz, która niekorzystnie wpływa na ilość ryb oraz przemysł morski. Roboty pracują w „roju”, bezprzewodowo wymieniają informacje na temat lokalizacji, tropią meduzy w oceanie i neutralizują. Naukowcy mogą przesyłać robotom dane dotyczące prądów morskich i ławic meduz, ale roboty świetnie radzą sobie same. Kamerami skanują powierzchnię wody, a wbudowany komputer przetwarza obraz, aby zidentyfikować wszelkie kształty odpowiadające kształtom meduzy. Dla jednego, samotnego robota taka praca byłaby zbyt czasochłonna, dlatego cały czas jest poprawiany algorytm dzięki któremu jeden robot może być wyznaczony na przywódcę i określić ścieżkę do naśladowania, podczas gdy inne JEROS płyną obok niego w formacji, dzięki temu obejmując znacznie większy obszar.

Inżynierowie cały czas pracują nad coraz doskonalszymi robotami, wiele z nich nie jest na razie wprowadzonych do publicznego użytku. Jednym z nich jest Tiro, skonstruowany przez Seok GyeongJae. Maszyna była mistrzem ceremonii na ślubie swojego twórcy, poza tym bot będzie pełnił w przyszłości inne obowiązki: kierował gości do stolików i dawał występy na weselach.

cr: www.technovelgy.com

Niezwykle podobny do niego jest Mahru-Z. Ze zbliżonym do ludzkiego ciałem jest w stanie poruszać głową, ramionami i nogami. Jest zdolny do obsłużenia pralki, kuchenki, tostera, czy podania kubka. Może również współpracować z wcześniejszym modelem: pokojówką Marhu-M, który porusza się na kołach. Mahru-Z jest podobno najbardziej zaawansowanym robotem naśladującym ruchy człowieka, jednak nadal nie został wprowadzony do użytku.

cr: KAIST

Pod koniec ubiegłego roku, Andy Rubin, współzałożyciel Androida, odwiedził KAIST, publiczny uniwersytet badawczy w centrum Korei Południowej, specjalnie żeby obejrzeć robota HUBO, który może grać w papier, kamień, nożyce. Och JunHo, twórca bota, powiedział, że Rubin spędził na uniwersytecie dwa dni i żegnając się zabrał ze sobą dwa egzemplarze HUBO.

Robotami nastawionymi głównie do zapewniania rozrywki są „dopingujące roboty”, które wkrótce mogą zastąpić na stadionach prawdziwych fanów. Koreański zespół baseballowy wymyślił nowy sposób, aby poprawić atmosferę na meczach. Kibice Hanwha Eagles, którym nie udało się zdobyć biletu na mecz mogą sterować robotami dopingującymi za pomocą internetu. Boty mogą wyświetlać slogany, śpiewać i wykonywać meksykańska falę. Użytkownicy mogą przesyłać na ekran robota swoje własne oblicze.

Powoli w Korei realizują się marzenia wszystkich miłośników sci-fi. W tym momencie ceny robotów są jeszcze zbyt wysokie, ale twórcy cały czas pracują nad obniżeniem kosztów produkcji, dlatego być może już za kilka lat w każdym koreańskim domu gości będzie witał robotyczny lokaj. Póki co, już w 2016 roku w Incheon ma zostać otwarty wielki park rozrywki, połączony z ośrodkiem badawczym: Robo Land gdzie każdy będzie mógł zapoznać się z najnowszymi osiągnięciami naukowców w dziedzinie robotyki.

A Wy jakiego robota chcielibyście mieć?

Czytaj więcej »