Tańcząc jak szaman, czyli relacja z Festiwalu Skrzyżowanie Kultur.

Festiwal Skrzyżowanie Kultur to cykliczne wydarzenie obecne w Warszawie już od 2005 roku. Organizowany przez Stołeczną Estradę jest okazją do przedstawienia najciekawszych zjawisk z zakresu kultury i muzyki. W jego ramach swoją twórczość zaprezentowało już 192 artystów i grup z 61 krajów. Głównym założeniem festiwalu jest otwieranie na bogactwo i różnorodność kultur współczesnego świata. W tym roku w ramach festiwalu pojawił się cykl wydarzeń związanych z Koreą - "Kierunek Korea", na którym oczywiście był obecny Oppa.

Na festiwalu wystąpiły trzy zespoły z Kraju Porannego Spokoju:

GEOMUNGOFACTORY: założony w 2007 roku. Jego twórczość opiera się na dźwiękach geomungo (koreańska cytra). Co ciekawe stworzyli wiele wariantów tego instrumentu np. geomungo elektryczne. Artyści szukają nowych brzmień, tworząc odrobinę niepokojące i nieregularne rytmy, które jednak hipnotyzują słuchaczy. 

BARAJI: to zespół odkryty w 2012 roku na V Koncercie Myriad Wave w Seulu. Ich unikalny styl polega na kreowaniu mistycznych występów inspirowanych koreańską kulturą szamanistyczną. Ich niezwykłe brzmienie wywodzi się z Jindo Ssitgim Gut – tradycyjnego koreańskiego obrządku szamanistycznego, polegającego na oczyszczeniu duszy zmarłego poprzez śpiewy i tańce.

KIM JU HONG'S ENSEMBLE, NOREUMMACHI: to jeden z najoryginalniejszych przedstawicieli koreańskiej nowej fali. Założony na początku lat dziewięćdziesiątych do dziś zdołał zebrać wielu wielbicieli i uznanie krytyków. Ich występy cechują się niezwykłymi perkusyjnymi dialogami, szamańskimi pieśniami i akrobatycznym tańcem. Repertuar grupy opiera się na tradycyjnych koreańskich melodiach, które reinterpretują i dostosowują do współczesnej publiczności.

materiały prasowe, zespół Noreummachi

Poza koncertami na festiwalowej scenie, zespoły poprowadziły również cykl warsztatów m.in. poświęcone sanjo (tradycyjnej muzyce instrumentalnej), czy tańca ganggangsullae, który powstał ponad 5000 lat temu, kiedy wierzono, że Słońce, Księżyc i Ziemia mają wpływ na cały Wszechświat. Z dostępnej puli wybrałam "Taniec i atrybuty koreańskiego szamana" grupy Baraji.

Muzycy już na wstępnie przeprosili za swój wygląd, pech chciał, że wszystkie ich bagaże utknęły na lotnisku w Moskwie. Poza tym małym zgrzytem reszta zajęć przebiegła dość sprawnie. Po krótkim wstępie, na którym opisano nam i wyświetlono taniec 진도씻김굿 (Jindo Ssitgim Gu, taniec oczyszcza dusze zmarłych i pomaga w dostaniu się do zaświatów), przystąpiliśmy do pracy.

Jak widać na powyższym filmiku do tańca niezbędne są rekwizyty: czapki i jijeon, które symbolizują pieniądze (to te przerośnięte "pompony"). Naszym zadaniem było je wykonać.

Z zapałem wycinaliśmy kolejne wstęgi, ale ja już przy drugiej kartce papieru miałam dość... na szczęście po sali chodzili członkowie zespołu i pomagali w wycinaniu oraz wiązaniu pomponów. Potem jeszcze szybka nauka robienia czapek i w pełnym ekwipunku mogliśmy zacząć tańczyć. Podstawowe kroki okazały się proste i wszyscy na sali szybko je załapali, przez kolejne pół godziny z przyjemnością machaliśmy pomponami do dźwięków muzyki. Na koniec obejrzeliśmy jeszcze bardziej skomplikowany układ i pozwolono nam na freestyle :D

Warto również wspomnieć o warsztatach organizowanych przez Centrum Kultury Koreańskiej. 26 września, w dniu koreańskiego Święta Plonów, odbyły się tam rodzinne zajęcia. Uczestnicy mieli okazję pomalować maski tal (dawniej używane w trakcie obrzędów pogrzebowych), przymierzyć hanbok, poznać tajniki sztuki kaligrafii i drzeworytu, zagrać w tradycyjną grę yut, oraz sprawdzić jak smakują ciasteczka song-pyeon. Dla niewtajemniczonych w koreańską kulturę było to na pewno atrakcyjne i ciekawe doświadczenie, ja odpuściłam je sobie z jednego powodu.

Czas najwyższy trochę ponarzekać. Wachlarz atrakcji był rzeczywiście spory, ale dokładnie taki sam jak zwykle. Bez względu na to czy jest to Festiwal Kultury Koreańskiej, Noc Muzeów czy właśnie warsztaty w ramach Skrzyżowania Kultur, proponowane zajęcia są identyczne. Przymierzanie hanboku po raz kolejny czy odbieranie odbitego drzeworytu (zawsze tego samego wzoru) przestało być interesujące. Wiem, że szanse żeby mój apel dotarł do pracowników Centrum Kultury Koreańskiej są raczej nikłe, ale mimo wszystko mam nadzieję, że wykażą się odrobinę większą kreatywnością przy kolejnej tego typu imprezie i w planie atrakcji poza stałymi punktami pojawi się coś nowego. Proponowane przez nich zajęcia są nastawione na nowych odbiorców, świetnie, kolejne osoby poznają kulturę Korei. Z drugiej strony zniechęcają już ją znających i chcących dowiedzieć się czegoś więcej, nie mają takiej szansy. Wciąż dowiadują się tego samego.

Poza tym drobnym mankamentem oceniam część koreańską festiwalu jako niezwykle udaną. To była świetna zabawa i okazja żeby lepiej poznać tradycyjną kulturę Korei. Wy też braliście udział w tegorocznej edycji Skrzyżowania Kultur?

Czytaj więcej »

Alicja w hanboku, czyli wywiad z Nayoung Wooh.

NAYOUNG WOOH:

Ilustratorka z Seulu znana również pod pseudonimem Obsidian.

Zdobyła popularność dzięki serii prac przedstawiających postacie ze znanych bajek ubrane w hanboki.

Poza tym jej grafiki można znaleźć m.in. w grach "Furyoudou~Gang Road", "Age of Storm: Kingdom Under Fire Online", oraz aplikacji "Million Arthur".

Oficjalna strona: Woohnayoung

Zachodnia kultura opiera się na powszechnie znanych bajkach: Królewna Śnieżka, Piękna i Bestia, Kopciuszek... Co się jednak stanie gdy przeniesiemy te bajki do Azji i nadamy im orientalny sznyt? Koreańska artystka Nayoung Wooh, której prace kilka miesięcy temu podbiły internet, przedstawia własne spojrzenie na te tradycyjne w naszej kulturze opowieści, z powodzeniem tworząc kombinacje Wchodu z Zachodem.

Królewna Śnieżka

Cześć! Powiedz nam coś o sobie.

Cześć, nazywam się Nayoung Wooh, jestem ilustratorką pracującą pod pseudonimem Obsidian.

Kiedy podjęłaś decyzję o tym co chcesz robić w życiu?

To dla mnie trochę trudne pytanie. Naprawdę długo się zastanawiałam czy odpowiadać na nie szczerze, ale myślę, że już dotarłam do punktu, w którym jestem w pełni gotowa żeby się z tym zmierzyć.

Zawsze bardzo lubiłam rysować. W college'u studiowałam sztukę orientalną, przez 3 lata pracowałam również dla Nexon'a, dewelopera gier komputerowych, jako grafik. Rysowanie zawsze było częścią mnie, ale zaledwie kilka lat temu postanowiłam robić to do końca życia.

Gra "Chain Chronicle"

Kilka lat temu przeszłam głęboką depresję. Rzuciłam pracę i wycofałam się. Zaszyłam w domu i przez cały dzień grałam w gry, miałam wtedy dwadzieścia kilka lat.

Czułem się tak jakbym była jedynym człowiekiem na ziemi, który nie ma pojęcia, co chce zrobić ze swoim życiem. Byłam chora z potrzeby życia i rozpaczliwie potrzebowałam czegoś co da mi do niego chęć. W pierwszej chwili obsesją stały się podróże, później gry komputerowe, wreszcie rysunek. W pewnym sensie skończyłam tam gdzie zaczęłam.

Nigdy tak naprawdę nie zastanawiałam się kim jestem, gdzie zmierza moje życie, miałam problemy z depresją, celowo unikałam myślenia o niej.

Co powoduje, że mam depresję? Co powoduje, że jestem szczęśliwa? Jak podświadomość wpływa na moje zachowanie? Co znaczy dla mnie rysowanie? Unikałam takich pytań.

Jak na ironię, depresja dała mi możliwość zaangażowania się w introspekcję, której potrzebowałam. W końcu zaczęłam myśleć o tym kim jestem i co chcę robić w życiu. Moim najsilniejszym motywatorem było pragnienie dowiedzenia się skąd pochodzi moja depresja i znalezienie sposobu by z nią walczyć, uzyskać kontrolę.

Teraz uważam się za bardzo szczęśliwą, udało mi się odnaleźć siebie w moich rysunkach. Chciałam rysować, to pragnienie pomogło mi zastanowić się nad tym kim jestem, co chcę tworzyć i co powoduje, że chcę rysować.

To doświadczenie stało się wielkim bodźcem terapeutycznym. Skoncentrowanie na tworzeniu sztuki pozwoliło mi rozpoznać i pogodzić się ze sobą, co z kolei wykorzystałam do walki z depresją. Przyszedł moment kiedy w pełni się zaakceptowałam taką jaka naprawdę jestem.

Myślę, że to doświadczenie podsumowuje to, o co mnie zapytałaś: co chcę robić w życiu. Dowiedziałem się, że chcę porozumiewać się z ludźmi za pośrednictwem mojej sztuki, dzielić się szczęśliwymi chwilami.

Masz jakąś specjalną ilustrację/pracę która wiele dla Ciebie znaczy? Może masz z nią jakieś pozytywne skojarzenia?

<Alice in Wonderland> jest dla mnie wyjątkowa. Scena na ilustracji bazuje na jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów w książce i była już wielokrotnie przedstawiana przez innych artystów. Byłam bardzo podekscytowana pracując nad nią i wielu ludzi naprawdę ją pokochało. Zależało mi na wizualizacji korytarza, żeby ludzie mogli wyobrazić sobie Alicję spadającą do innego świata ubraną w hanbok.

Alicja w Krainie Czarów 

Masz jakiś idoli, artystów których podziwiasz?

Jestem zagorzałą fanką dobrze znanych w Korei klasycznych artystów Yunbok Shin i Hongdo Kim. Van Gogh i Monet to moi ulubieni zachodnimi artyści, Alfons Mucha jest dla mnie wzorem.

Jako artystka tradycyjna podziwiam Sumeragi Natsuki (스메라기 나츠키). Jej rysunki hanboków bardzo mnie inspirują, w szczególności dlatego że nie jest Koreanką. Inna osoba, którą podziwiam to mój dziadek Kyunghee Wooh, który był jednym z pierwszych ilustratorów w Korei.

Skąd czerpiesz inspiracje?

Z wielu źródeł – muzyki, fotografii, malarstwa, filmu, animacji i wielu innych form sztuki. Na przykład ostatnio zobaczyłam obrazek kobiety ubranej w kraciastą chustkę, co zainspirowało mnie do zaprojektowania nowego hanboku.

Praca z serii "Women in Hanbok" 

Stałaś się niezwykle popularna w internecie, głównie dzięki ilustracjom bohaterów z zachodnich bajek. Możesz nam coś więcej o tym opowiedzieć? Dlaczego zdecydowałaś się je stworzyć?

Zaczęło się od mojego zainteresowania hanbokiem. Studiowałam sztukę orientalną już od szkoły średniej i byłam dość obeznana z koreańskim stylem sztuki, ale nie interesowałam się hanbokami, nie zdawałam sobie sprawy z ich piękna. Uważałam, że to tylko tradycyjny ubiór, trochę przestarzały, coś co starsza generacja zakłada na specjalne okazje. Wydaje mi się, że większość Koreańczyków nadal myśli w ten sposób.

W ostatnich latach zainteresowanie hanbokiem wzrosło, głównie dzięki pokazywaniu ich w telewizji, w tym w popularnych dramach historycznych z epoki dynastii Joseon takich jak <Hwangjiyi> i <Sungkyunkwan Scandal>.

Moje zainteresowanie hanbokiem również powili rosło, głównie kiedy pierwszy raz zobaczyłam rysunki Smeragi Natsuki. Jej prace w jakiś sposób do mnie przemówiły, od tego momentu naprawdę chciałam robić ilustracje, które mogłyby wyrazić piękno hanboków. Pomyślałam, że folklor i bajki w naturalny sposób będą świetnym medium do ich przedstawienia. Zawsze interesowałam się starymi historiami z obu kultur, Wschodniej i Zachodniej, co skłoniło mnie do zrobienia tej serii.

Piękna i Bestia 

Królowa Śniegu 

Zdobyłaś ogromną popularność, ale z drugiej strony, wiele osób publikowało Twoje ilustracje bez Twojej zgody. Co sądzisz o takim sposobie zdobywania popularności?

To było naprawdę niesamowite. Wielu ludzi chciało dzielić się i rozmawiać o moich pracach na portalach społecznościowych. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że moje prace będą podróżować przez cały świat, to tak jakby moje ilustracje żyły własnym życiem.

Jako artystka, chciałam żeby jak najwięcej ludzi oglądało moje prace. To wielka przyjemność i impuls dla artysty otrzymać takie poparcie, oczywiście byłam bardzo wdzięczna i podekscytowana. Jednakże, jak mówiłaś, stwarzało to również problemy. Moje rysunki były publikowane bez autoryzacji i czasami oryginalna praca była niszczona.

Mimo że tylko 20 lat minęło odkąd wynaleziono internet, jego wpływ jest ogromny. Jako artysta, jestem szczęśliwa że tak łatwo zdobywać zainteresowanie ludzi, ale z drugiej strony czuję konieczność uważania na to by dzielić się treściami z dodatkową ostrożnością.

Jakie masz plany i marzenia na kilka następnych lat?

Przygotowuję się właśnie do wystawy <Boutique Pearl Vixen>, będę skupiona na tym projekcie przez jakiś czas.

Poza tym myślę nad przygotowaniem ilustrowanej książki "Western fairytales wearing hanbok". Malowanie hanboków spowodowało, że zaczęłam interesować się strukturą ubrań i tym jak je rysować. Chciałabym podzielić się tym problemem z innymi i wspólnie go rozwiązać.

Bohaterka "Boutique Pearl Vixen" 

Masz jakieś hobby poza sztuką?

Jak mówiłam, silna depresja spowodowała, że porzuciłam pracę i wyjechałam na wakacje. Wtedy pierwszy raz spróbowałam nurkowania z rurką. Od tego momentu stało się to moim hobby i jest nim już od 10 lat.

Oglądanie podwodnego oceanu to świetne doświadczenie. Poza tym lubię uczucie ucieczki od grawitacji kiedy kontroluję pływanie i oddech w wodzie. Czuję, że żyję koncentrując się na oddechu.

Dziękuję, że poświęciłaś nam chwilę czasu.

Dziękuję za niesamowite pytania. To była dobra okazja do skupienia się nad moimi uczuciami. Jeszcze raz dziękuję za wasze wsparcie.

***

Nayoung Wooh poza stronami w języku koreańskim otworzyła ich anglojęzyczne odpowiedniki, na których znajdziecie jeszcze więcej jej niesamowitych prac.

Strona internetowa: http://woohnayoung.com

Oficjalny fanpage na facebooku: http://www.facebook.com/woohnayoung

Tumblr: http://woohnayoung.tumblr.com/

Twitter: https://twitter.com/00obsidian00

Copyright (c) 2015 by Nayoung Wooh. All rights reserved.

Czytaj więcej »

Zhuangzi i motyl, czyli sen śniący o rzeczywistości.

Prowadzenie bloga to świetna okazja żeby poznać ciekawych, inspirujących ludzi (kilka wywiadów z interesującymi osobami znajdziecie: tutaj), jednym z nich jest zdecydowanie Kwon Ki Soo. 

Kiedy napisałam do niego pół roku temu nie spodziewałam się, że w ogóle mi odpowie. Znany, wiecznie zajęty artysta raczej nie ma czasu na odpisywanie małym blogom z kraju na drugim końcu świata. Tydzień później przyszedł pierwszy mail. Kwon Ki Soo okazał się niesamowicie sympatycznym człowiekiem. Przez kilka kolejnych miesięcy wymienialiśmy wiadomości,  rozmawialiśmy o jego pracach, planach na przyszłość, sztuce, kulturze popularnej. Kilka dni temu do mojego domu zapukał listonosz. W niewielkiej paczce czekało na mnie kilka książek, katalog najnowszej wystawy i mój własny Dongurri, najbardziej rozpoznawalny element twórczości artysty.

Kwon Ki Soo studiował tradycyjne malarstwo orientalne na Hongik University. Początkowo jego prace były odzwierciedleniem tego nurtu, jednak w latach dziewięćdziesiątych powstał Dongurri - schematyczny, czarno-biały ludzik.

Jego imię pochodzi od słowa dongurrami (동그라미) co oznacza kolisty/okrągły. Na pierwszy rzut oka wydaje się dziecinny, ale według samego artysty jest obrazem współczesnego świata. Świata, w którym ludzie pod presją otoczenia starają się dostosować do społeczeństwa, nie odstawać od schematu. Mimo, że wiecznie uśmiechnięty, w rzeczywistości jest samotny. Uśmiecha się, ponieważ w kulturze koreańskiej należy się uśmiechać znosząc wszelkie przeciwności losu, nie pokazując publicznie swoich uczuć.

W Korei „Jesteś taki Dongurri!” stał się, w niektórych kręgach popularnym idiomem, ekspresją szczęścia, ciepła i humoru. Każdy chce nim być, żeby dawać pozytywną energię sobie jak i otoczeniu.

Kwon Ki Soo to unikatowy artysta, który wiedzę w dziedzinie malowania tuszem wykorzystał tworząc nowy styl, który pokochały miliony. W jego pracach wciąż pojawiają się motywy i inspiracje z malarstwa tradycyjnego: bambusy, kwiaty śliwy, storczyki, chryzantemy. Każdy z tych elementów pełni istotną funkcję. Bambusy to obraz zimy, ale są również symbolem cnoty, skromności i długowieczności. Kwiaty śliwy do czystość i wytrwałość; jako jedne z pierwszych zakwitają na wiosnę i jako jedne z ostatnich kończą owocować. Orchidea to miłość i piękno, chryzantemy długowieczność. Istotna jest również tęcza, most pomiędzy światem realnym, a wyobraźnią. Wszystko to razem obrazuje harmonię między człowiekiem, a naturą, utopijny świat.

Czy to pop-art? Nie do końca, mimo że w tym przypadku zaciera się granica między sztuką wysoką, a komercyjną. Artysta sprzedawał breloczki, koszule, torby, współpracował z wytwórniami muzycznymi, jego prace były też dostępne jako tapety iGoogle, a inne zdobią stację metra Incheon (Yeonsu Incheon, linia 1). Co w takim razie różni go od innych artystów przypisywanych do tego nurtu? W przeciwieństwie do np. Takahashi Murakami'ego, który w swoich pracach obrazuje płaskość japońskiej kultury, Kwon Ki Soo chce by jego prace były rozpatrywane szerzej, jako obraz pojęć filozoficznych i bogactwa tradycji koreańskiej. Uśmiechnięty Dongurri prezentuje postawę człowieka wobec współczesnego świata.

Czytając o jego pracach i rozmawiając z samym artystą, przypomniałam sobie o Argumencie Snu i historii Zhuangzi, który śnił, że jest motylem. Być może to jest odpowiedź na pytanie o to, co chce nam przekazać Kwon Ki Soo.

Czy to my śnimy o tym, że jesteśmy jak Dongurri, czy to Dongurri śni o tym, że jest nami?

Czytaj więcej »

Wywiad z Seungmo Park.

SEUNGMO PARK:

Rocznik '69.

Od 1996 roku z sukcesem wystawia swoje prace na całym świecie.

Jego najbardziej znane dzieła to rzeźby z serii "Human" wykonane z aluminium.

Strona internetowa: Seung Mo Park

Cześć! Powiedz nam kilka słów o sobie.

Witam, nazywam się Seungmo Park. Urodziłem się w Korei i kształciłem w sztukach plastycznych od najmłodszych lat. Obecnie mieszkam i pracuję zarówno w Korei, jak i Nowym Jorku.

Czym jest dla Ciebie sztuka?

Określenie artysta odnosi się do sprawcy sztuki, wykonawcy, dzieło jest mimowolnym skutkiem jego pracy. Poprzez własne przemyślenia lub filozofię innych artyści starają się kształtować dzieła, nawet jeśli oznacza to, że muszą się do tego zmuszać.  Kiedy ktoś staje się artystą, wszystkie jego działania stają się sztuką samą w sobie. Jeśli mogę tak powiedzieć, to uważam, że bycie artystą jest procesem nauki aby stać się jednością ze sztuką.

Kiedy nastąpił ten moment, kiedy wiedziałeś co chcesz robić w życiu? Zawsze chciałeś zostać rzeźbiarzem?

Spędziłem dzieciństwo w pobliżu gór, gdzie kontakty ze współczesną kulturą były utrudnione. Jedynym, co ratowało mnie przed nudą było rysowanie patykami po ziemi. Przyjaciele chwalili moje prace, ale później zdałem sobie sprawę, że to co robię nie jest sztuką, a jedynie uzewnętrznieniem mojego ego, tworzyłem by być chwalonym. Wtedy porzuciłem studia i wyjechałem do Indii. Spędziłem tam kilka lat wędrując i odcinając się od wszelkiej działalności artystycznej. Któregoś męczącego dnia siedząc w kawiarni zacząłem rysować na kartce papieru, tak samo jak w dzieciństwie, gdy rysowałem na ziemi. Bez sztucznego zadęcia i nadmiaru ego, cieszyłem się samym tworzeniem, nie czułem potrzeby chwalenia się przed rówieśnikami. Od tego momentu znowu chciałem pracować jako artysta.

Masz jakiś idoli, artystów, którzy podziwiasz?

Chociaż nie jako artystę, ale podziwiam Tołstoja. Aż do śmierci żył jako uczeń, a nie jako artysta-mistrz.

Mógłbyś opowiedzieć nam trochę o projektach "Maya", "Human" i "Object"?

Wszystkie one mówią o tym samym. W "Object" zadaję pytanie jak oddać wnętrze obiektu tylko za pomocą jego zewnętrznej powłoki (trochę podobne do gry cieni). To jak pytanie o to  kim jest Seungmo Park patrząc tylko na jego wygląd i imię. Chodzi nie tylko o skupienie się na powłoce, ale również na zrozumieniu natury danego obiektu.

"Human" to odlane z gipsu skorupy ludzkiego życia. Każda z nich ma imię, które chroni. Imiona i nazwy budują ego, które z kolei przekształca człowieka w egoistę.

Projekt "Maya" jest podobny do snu, w którym wszystko znika. Wyświetlane przez projektor obrazy znikają gdy ktoś zasłoni go ręką. To, co wydaje się być rzeczywistością jest tylko powidokiem stworzonym przez umysł. Tego nigdy nie było, nie ma i nigdy nie będzie.

Jak długo zajmuje Ci praca nad każdym projektem, jakich materiałów używasz, jak przebiega proces twórczy?

Pracę nad dziełem sztuki widzę jako proces stawania się jednością poprzez sumę zdobytych doświadczeń.

Fizyczny czas pracy różni się w zależności od skali każdej z rzeźb. Są takie, których realizacja trwa lata. Żeby używać jakiegoś materiału należy zrozumieć jego właściwości. Nie jest to łatwe, niektórzy artyści spędzają nad tym całe życie. Ostatnio używam aluminium i stali, ale korzystam też z innych materiałów: kamień, żywica, papier; w zależności od okoliczności.

Pierwszy krok w pracy nad aluminiowymi rzeźbami to gipsowy model rzeczywistych rozmiarów, następnie na jego podstawie tworzę formę, którą wypełniam żywicą. Po opuszczeniu formy żywica jest dokładnie polerowana. To dość czasochłonny proces, mija jeszcze wiele godzin do skończenia danego dzieła i przyklejenia do niego aluminium.

W projekcie "Maya", najpierw wybierałem zdjęcie i dzieliłem cyfrowo na warstwy w zależności od ich kolorów. Oddzielone warstwy były następnie cięte i zgrzewane.

Dlaczego wybrałeś akurat aluminium jako środek wyrazu artystycznego?

Chciałem tworzyć przestrzenne prace, a nie tylko jednowymiarowe na papierze. To był przypadek, że dowiedziałem się o miękkim aluminium, które mogę swobodnie formować. Do pracy potrzebuję bardzo elastycznego aluminium, więc dodatkowo je podgrzewam.

Skąd czerpiesz inspiracje?

Zadaję sobie różne pytania, na które następnie próbuję znaleźć odpowiedź za pomocą obrazów i dźwięków. Jest to proces poszukiwania inspiracji i istnieje wiele sposobów, aby znaleźć odpowiedź; czytając, poprzez medytację, lub patrząc na dzieła innego artysty, a czasami nawet wyciągając wnioski z własnych błędów.

Od kilku lat możemy oglądać Twoje prace wystawiane na całym świecie. Która z nich jest Twoją ulubioną, najbardziej pamiętną?

To zawsze jest najnowsze dzieło. Praca nad każdym z nich jest trudna, ostatnie osiągnięcie zawsze jest najbardziej pamiętne.

Czy masz jakąś rzeźbę / pracę, która wiele dla Ciebie znaczy? Może jakieś pozytywne skojarzenia?

Każda z nich ma znaczenie i jest dla mnie wyjątkowa. Kiedy tworzę coś nowego używam nowych materiałów szukając odpowiednich środków wyrazu.

Co uważasz za swoje największe osiągnięcie?

Kiedyś pracowałem nad pewną rzeźbą dwa lub trzy miesiące. Miałem wysłać ją do Londynu, ale na dzień przed wystawą nadal nie była ukończona. Niedokończony drut aluminiowy został wystawiony na podłodze galerii następnego dnia.

Pewnego dnia umrzemy i wszystko zniknie, ale budząc się nie myślimy o śmierci. 

Od samego początku, ta konkretna praca miała być nieskończona/niepełna i akt "nawijania" było dla mnie wspaniałym doświadczeniem. To było jak metafora życia ze wszystkich sił, najlepiej jak potrafię mimo świadomości nieuchronnej śmierci.

Jakie są twoje plany i marzenia na najbliższe lata?

Ostatnio w swoich pracach skłaniam się ku abstrakcji, jestem bardzo zainteresowany rzeczami, które nie są widoczne i oczywiste. Tak widzę współczesność.

Bardzo dziękuję za rozmowę.

Dziękuję za zainteresowanie.

Więcej wywiadów: tutaj

Czytaj więcej »

Wywiad z Sina Hyunju Nam, śpiewającą po francusku piosenkarką z Seulu.

SINA HYUNJU NAM:

Artystka sama siebie określająca jako "muzyczny podróżnik". 

Śpiewa po koreańsku, angielsku, francusku, a nawet portugalsku.

Żyje muzyką i kocha to co robi.

Facebook: Sina

Cześć! Powiedz nam kilka słów o sobie.

Cześć, miło mi Was poznać. Nazywam się Sina Hyunju Nam. Jestem koreańską piosenkarką mieszkającą w Seulu i Paryżu. Często opisuję siebie jako "muzycznego podróżnika". Jestem głównie wokalistką, ale gram również na kilku instrumentach. Dzięki swojemu głosowi mogę realizować moją pasję do muzyki, podróży, poznawania nowych, interesujących ludzi, doświadczać innych kultur, a także tworzyć nowe piosenki, które mam nadzieję podobają się publiczności.

Występujesz w SinaKwon Trio, możesz opowiedzieć nam coś więcej o tym projekcie?

W 2007 roku miałam szczęście spotkać w Paryżu niesamowitego francuskiego gitarzystę Kowana. Od pierwszej wspólnej próby wiemy, że nasze indywidualne zdolności (jego gitara i mój głos) są idealne dopasowanie. Na początku, byliśmy duetem SinaKowan z wokalem i gitarą. Zaczęliśmy występować z francuskimi standardami i wkrótce zaaranżowaliśmy koreańską muzykę tradycyjną w rytmach Jazz-Folk. Naprawdę podobała nam się praca nad tym projektem i otrzymaliśmy wiele pozytywnych opinii. Później rozpoczęliśmy prace nad nowym albumem "So Nice", z moimi autorskimi kompozycjami. To był ten moment, kiedy zaprosiliśmy do współpracy Laurenta Couduriera jako trzeciego członka zespołu, to naprawdę znakomity perkusista i dopełnił nasze brzmienie.

Jak sklasyfikowałabyś muzykę, którą wykonujesz? To jazz, pop, bossanova?

Moja muzyka to mieszkanka bardzo wielu gatunków i wszystkich moich muzycznych doświadczeń. Jest rock, folk, jazz, bossanova, pop, wydaje mi się, że dobrze brzmią razem wymieszane w akustycznej wersji. Tak naprawdę nie da się przypisać naszej muzyki do jednej konkretnej kategorii, ale gdybym miała ją jakoś nazwać powiedziałabym, że to  głównie "pop-jazz".

kadr z teledysku "Mon Prince Diable"

Wykonujesz zarówno utwory innych artystów, jak i własne kompozycje, jak wygląda proces twórczy? Co Cię inspiruje?

Inspiracja pochodzi z doświadczeń życiowych, na przykład: miłość, radość, marzenia, inni ludzie w naszym życiu, smutek, śmierć, itp. Idąc przez życie doświadczamy wzlotów i upadków, a to w każdym z nas zostawia ślad. Staram się wyrazić poprzez muzykę te emocje i wrażenia. Podczas gdy większość moich piosenek jest optymistyczna i pozytywna, wiele z nich powstaje inspirowanych smutnymi doświadczeniami. Niezależnie od tego jakie to emocje, staram się tworzyć muzykę, którą inni będą nie tylko podziwiać, ale również dostrzegą ukryte w niej uczucia i może porównają je do własnych, podobnych, których doświadczyli.

Możesz nam powiedzieć coś więcej na temat Francji? To dość niespotykane, koreańska piosenkarka śpiewająca po francusku.

Studiowałam filologię francuską na uniwersytecie w Seulu i zawsze byłem pasjonatem muzyki. Po skończeniu uniwersytetu było dla mnie naturalne by przyjechać do Francji, żeby wykorzystać w praktyce zdobytą wiedzę i połączyć to z moją muzyczną pasją. Mam same dobre wspomnienia z pobytu we Francji, zawsze miałam szczęście do poznawania miłych ludzi, gdy śpiewałam we Francji publiczność zawsze oczekiwała moich występów z miłością i ciekawością. To naprawdę mnie uszczęśliwiało.

Poza piosenkami w języku francuskim śpiewasz również po koreańsku, między innymi własne interpretacje piosenek ludowych.

Tak. "Korean Music Jazz-Folk" to mój pierwszy album. Na drugiej płycie śpiewałam w trzech językach (koreański, francuski i angielski), trzeci album jest już w 100% śpiewany w języku francuskim. Śpiewam również dużo po portugalsku, ale jako Koreanka jestem dumna, że zaczęłam moją karierę od zaprezentowania piękna muzyki koreańskiej.

Łatwiej jest Ci śpiewać po koreańsku czy po francusku?

Oczywiście w języku koreańskim, to mój język ojczysty. Potrzebuję więcej czasu na naukę piosenek francuskich, ale i tak je kocham.

Do kogo kierujesz swoją twórczość?

Myślę, że skoro moja muzyka daje mi satysfakcję, uszczęśliwia mnie i leczy, podobnie może działać na innych. Tworzę przede wszystkim dla siebie, ale mam nadzieję, że wszyscy mogą z niej czerpać radość. 

Masz jakiś idoli, artystów których podziwiasz?

Lista byłaby bardzo długa, ale ostatnio Tom Jobim oraz Vinicius de Moraes.

Co uważasz za swój największy sukces?

Życie muzyką. To nie było łatwe i zajęło mi bardzo dużo czasu.

Czujesz stres przed występami, jak sobie z nim radzisz?

Zawsze się denerwuję przed koncertami i właśnie z tego powodu występuję, to sprawia, że czuję, że żyję. Radzę sobie ze stresem koncentrując się na nim i wyobrażając sobie występ. Powtarzam, powtarzam i powtarzam w głowie występ aby się do niego przygotować.

Pamiętasz swój pierwszy występ?

Tak, miałam 19 lat i śpiewałam wtedy w zespole rockowym. Skakałam, biegałam, ślizgałam się na kolanach po scenie. Nie czułam stresu, po prostu cieszyłam się występem, wtedy byłam dużo bardziej odważna.

Gdzie się widzisz za kolejnych kilka lat, jakie są twoje plany i marzenia?

Kontynuacja. Chcę kontynuować muzyczną podróż. Będę szczęśliwa jeżeli uda mi się współpracować z wieloma różnymi artystami, tworzyć nowe utwory, dawać koncerty, poznawać nową publiczność. Już żyję moim marzeniem, więc po prostu chcę dalej kontynuować ten wspaniały sen.

Bardzo dziękujemy za poświęcony czas.

Dziękuję.

Czytaj więcej »

"Taenghwa. Koreańskie malarstwo świątynne" - wystawa w Muzeum Azji i Pacyfiku

Wybrałyśmy się na nową wystawę Muzeum Azji i Pacyfiku - "Taenghwa. Koreańskie malarstwo świątynne". Inauguracja odbyła się w piątek, 17.10.2014 o godzinie 18.00 w siedzibie muzeum przy ulicy Solec 24 w Warszawie.

Spotkałyśmy się wcześniej, więc na miejscu byłyśmy przed czasem. Nowy budynek, "złote" drzwi do muzeum oraz groźnie wyglądające rzeźby podziałały na nas onieśmielająco, weszłyśmy dopiero gdy uzbierało się więcej osób. Wśród gości byli obecni przedstawiciele Centrum Kultury Koreańskiej oraz Muzeum Mazowieckiego w Płocku, które jako pierwsze prezentowało kolekcję.

Taenghwa to koreańskie malarstwo świątynne, które charakteryzuje sie dużym formatem, wielobarwnością oraz ekspresją. Ten styl malarstwa formował się stopniowo od XIII wieku. W czasach dynastii Joseon (XIV-XIX wiek) w Korei dominował konfucjanizm, a buddyzm został wyparty na wieś, wtedy związane z nim malarstwo nabrało cech sztuki ludowej. Obrazy w stylu taenghwa ukazują, oprócz buddyjskich bóstw, także postacie z innych religii: duchy z wierzeń szamanistycznych, bóstwa wedyjskie, postacie konfucjanizmu i taoistyczne.

"Dziesięć obrazów [...], stanowi część zespołu jaki został zgromadzony przez koreańską mniszkę Dae An Sunim w celu przekazania ich ośrodkom i świątyniom Szkoły Zen Kwan Lim na Zachodzie. Szkoła została założona przez 78. patriarchę w linii przekazu od Buddy Siakjamuniego, mistrza zen koreańskiej tradycji Czogje, Seung Sahna, wybitną postać współczesnego buddyzmu [...]. Mistrz dość szybko został zaproszony do Polski, skutkiem czego Kwan Um jest pierwszą działającą (od 1978 r.) w naszym kraju szkołą buddyzmu".

O godzinie 18:00 rozpoczął się wernisaż. Grzegorz Piaskowski, kurator wystawy, opowiedział wyczerpująco o większości obrazów oraz podkreślił jak nietypowa i ważna jest ta kolekcja. Malarstwo tego typu stanowi tradycję niemal nieznaną na Zachodzie, przez co tematyka wystawy jest pionierska. Również dla osób zainteresowanych sztuką Dalekiego Wschodu eksponaty mogą być zaskoczeniem. Dzięki Japonii i Chinom sztuka zen jest głównie kojarzona z minimalizmem, prostotą i surową elegancją, natomiast w przypadku taenghwa jest zupełnie odwrotnie. Obrazy są niezwykle kolorowe, ekspresywne i pełne postaci.

"Podczas gdy świątynie chińskie wprowadzały z reguły tylko jedną figurę strażnika w świątyni, malowidła koreańskie mogą przedstawiać aż do 104 różnych strażników. Są wśród nich postacie z hinduistycznej, taoistycznej i lokalnej koreańskiej mitologii. W późniejszym okresie dynastii Joseon buddyjskie obrazy stały się bardziej złożone pod względem zagospodarowania przestrzeni i zaczęły zostawiać mniej pustych powierzchni. Są zaopatrzone w więcej elementów dekoracyjnych i mają kolistą kompozycję". 

Grupa strażników Dhamy wokół Ucchusmy, z Indrą, Weituo w górnej lewej i prawej stronie. Król Smok, kilka Wadżrapani, Królowie Podziemi, Niebiańscy Generałowie i inni z przodu. Zdjęcie ze strony muzeum.

Strażnicy z powyższego obrazu nazywani są też Boskim Zgromadzeniem i mają ochraniać wszystkich praktykujących buddyjskie nauczanie.

Przykłady obrazów znajdujących się w koreańskich świątyniach buddyjskich

Wystawa jest niezwykle ciekawa i zdobyłyśmy wiele nowych, interesujących informacji o malarstwie świątynnym. Gdy kolejny raz będziemy odwiedzać Świątynię Jogyesa z pewnością sprawdzimy ile z tej wiedzy pozostało w naszych głowach (świątynia jest główną siedzibą zakonu Chogye). Polecamy.

Informacje praktyczne:

• Adres: ul. Solec 24, Warszawa.
• Dojazd: Autobusami 118, 127, 166 na przystanek Solec. (niedługo również drugą linią metra na stację "Centrum Nauki Kopernik")
• Wystawa czynna do 16 listopada.
• Wstęp bezpłatny

Wszystkie cytaty pochodzą z książki "Taenghwa. Koreńskie malarstwo świątynne" autorstwa Woo San Sunim.

Czytaj więcej »