Koreańska gestykulacja

Kilka dni temu rozmawiałyśmy z jedną z naszych czytelniczek o zwiedzaniu Korei bez znajomości języka koreańskiego i angielskiego. Doszłyśmy do wniosku, że z łamaną angielszczyzną da się radę, ale równie użyteczna będzie komunikacja "na migi"- wskazywanie na to co nas interesuje, gesty obrazujące podstawowe emocje i potrzeby itd.. Metoda jest sprawdzona, zresztą pewnie większości z Was zdarzyło się kiedyś nie móc z kimś porozumieć i zamiast tego pokazywać o co nam chodzi, poza tym gestów w sposób naturalny używamy również na co dzień. Ja jestem tego świetnym przykładem, kiedy jestem czymś podekscytowana macham rękoma na lewo i prawo ;)

Na pierwszy rzut oka wydaje się to niezwykle uniwersalna forma komunikacji, ale to wcale nie jest takie proste. Część gestów, które wydają nam się zupełnie jasne i naturalne, w Korei spotka się z niezrozumieniem. Podobnie będzie to działało w drugą stronę, więc poniżej czeka krótki przewodnik po koreańskiej gestykulacji.

Przywoływanie kogoś

W Korei robi się to w bardzo określony sposób, ręką skierowaną do dołu. Przywoływanie kogoś palcem lub ręką skierowaną do góry uważane jest za niegrzeczne (tak przywołuje się zwierzęta).

Skrzyżowane ręce

Nie, nie chodzi tu o znak krzyża i odpędzanie demonów. Skrzyżowane ręce (w mini wersji mogą to być skrzyżowane ze sobą wskazujące palce dłoni) wskazują na to, że ktoś się na coś nie zgadza, coś jest niemożliwe, niewykonalne. Jest to po prostu "ludzki X", czyli symboliczne nie.

V z palców

W Polsce znak zwycięstwa, w Korei (i Japonii) gest pokazywany podczas robienia zdjęcia. Podobne będą działały również dwie ręce złożone w V i przyłożone do brody, a chodzi tu po prostu o podkreślenie jak ładną mam twarz... w kształcie litery V.

Serca wszelkiego rodzaju

Pokazywanie serc w Korei jest chyba swego rodzaju sportem, pokazują je gwiazdy kina i muzyki, uczennice szkolne, roznosiciele ulotek, pracownicy biurowi. Możliwości jest kilka: wielkie serce z ramion stykających się nad głową, małe serduszka robione z dłoni, ale też na przykład malutkie serduszko z palca wskazującego i kciuka, które mi kojarzy się pieniędzmi, albo prawie że z pokazywaniem komuś figi.

Pocieranie dłoni

Pocieranie złożonych jak do modlitwy dłoni stanowi prośbę o wybaczenie, a nie jak w naszym przypadku oznakę zimna.

Gest kółka

W Stanach i Europie znak O.K. w Korei oznacza pieniądze.

Łapanie się za kark

Ostentacyjne łapanie się za kark, czasami może mu też towarzyszyć jęk. Jest to nic innego jak bardzo obrazowe pokazanie... nie, nie zmęczenia, chodzi o zażenowanie, a nawet w niektórych okolicznościach złość i niezadowolenie z czyjegoś zachowania.

Obcokrajowcy wytrwale walczą i próbują rozgryźć koreańską gestykulację ;)

Używanie dwóch rąk

Przy powitaniu, podawaniu, odbieraniu czegoś jedną rękę należy podtrzymywać drugą, ponieważ wyraża się w ten sposób szacunek do drugiej osoby. Podobnie jest przy nalewaniu nam cieczy przez ktoś starszego, kieliszek trzymamy obiema dłońmi.

Znak obietnicy

Splecenie małych palcy dłoni i przypieczętowanie umowy złączeniem kciuków.

To podstawowe gesty, które łatwo spotkać w życiu codziennym, więc od teraz odwiedzając Koreę będziecie wiedzieli jak komuś wyznać miłość, poprosić o pieniądze, czy kategorycznie odmówić. 

Czytaj więcej »

Poranek w Seulu.

Dziś zapraszam na wspominkowy, trochę nostalgiczny post o jednym z moich poranków w Seulu. Miłego czytania :)

Chłodny, jesienny poranek. Ze stacji metra Euljiro 3-ga wysypuje się tłum elegancko ubranych ludzi. Mężczyźni w garniturach i pod krawatem, kobiety w garsonkach i na wysokich obcasach. Lekko zaspani idą w stronę nowoczesnych biurowców po drugiej stronie ulicy. Na światłach skrzyżowania ulic Eulji-ro i Samil-daero doganiają ich robotnicy w białych kaskach i odblaskowych kamizelkach, spieszący na sąsiednią budowę, gdzie rośnie kolejna szklana wieża.

Siedzę z kubkiem kawy w cieniu drzew na Berline Square (베를린 광장) i oglądam tę poranną wędrówkę. Tuż obok jacyś chińscy turyści robią zdjęcia fragmentu muru berlińskiego i niedźwiedzia Buddy Bear.

Zmieniają się światła, tłum znika, a ja podnoszę się z ławki i idę w kierunku stacji metra. Mijam restaurację Andongjang (안동장) gdzie wczoraj jadłam obiad i która według miejscowych serwuje najlepszy makaron z ostrygami w mieście. Przechodzę kolejne skrzyżowanie i trafiam do Seulu z lat 70-tych. Tuż obok wielkich biurowców rosnących wzdłuż Cheonggyecheon-ro rozciąga się świat małych, wyspecjalizowanych sklepików. Tu sprzedają narzędzia: wiertarki pneumatyczne, piły łańcuchowe, pilarki, cęgi, taśmy izolacyjne. Kawałek dalej reflektory i magnesy, które ustępują miejsca akcesoriom łazienkowym. Mijam rzędy pisuarów, umywalek i rozłożonych na chodniku kranów. W bocznej uliczne migają mi warsztaty metalurgiczne, obok sprzedają świetlówki i żarówki. Kiedy byłam tu wieczorem kilka dni wcześniej od razu odnalazłam sklepiki ze światełkami, przez kilkanaście metrów ciągnęły się kolejne zakłady rozświetlone łańcuchami opalizujących, ledowych lampek. Idąc ich tropem docieram do kryjących się na uboczu sklepów ze wszystkim co tylko może być potrzebne zapalonemu fotografowi: półki uginają się od statywów, aparatów, klisz i soczewek.

Powoli zaczyna do mnie docierać na początku lekko wyczuwalny, a potem coraz silniejszy zapach kleju i farby drukarskiej. Dotarłam w okolice Toegye-ro, gdzie w wąskich alejkach gnieżdżą się małe drukarnie. To w nich powstają ulotki pól golfowych, najnowszych barów karaoke, czy etykiety nowego popularnego napoju.

Zawracam przeciskając się małymi uliczkami i kończę spacer w Seun Daerim Arcade (세운 대림 상가). Ze wszystkich stron otacza mnie sprzęt stereo, na półkach i ziemi piętrzą się walkie-talkie, małe radia, telewizory, magnetofony i automaty do gier. I gdzieś, ktoś... klient? Znudzony sprzedawca? Mruczy do mikrofonu jakąś starą piosenkę wypełniając ciasną przestrzeń dźwiękami dawno zapomnianego hitu.

To właśnie jest Seul. Odrobinę bardziej zapuszczony niż świat kolorowych centrów handlowych z ich wiecznie uśmiechniętą obsługą. Labirynt uliczek, gdzie poukrywani w swoich malutkich zakładach ahjussi zapominają, że gdzieś tam istnieje Starbucks i iPhone. To jedne z ich ostatnich spokojnych chwil. Miasto się zmienia. Już niedługo sprzedawcy po raz ostatni zgaszą światła i zamkną swoje sklepiki. Na ich miejscu wyrosną kolejne szklane wieże.

Czytaj więcej »

Tańcząc jak szaman, czyli relacja z Festiwalu Skrzyżowanie Kultur.

Festiwal Skrzyżowanie Kultur to cykliczne wydarzenie obecne w Warszawie już od 2005 roku. Organizowany przez Stołeczną Estradę jest okazją do przedstawienia najciekawszych zjawisk z zakresu kultury i muzyki. W jego ramach swoją twórczość zaprezentowało już 192 artystów i grup z 61 krajów. Głównym założeniem festiwalu jest otwieranie na bogactwo i różnorodność kultur współczesnego świata. W tym roku w ramach festiwalu pojawił się cykl wydarzeń związanych z Koreą - "Kierunek Korea", na którym oczywiście był obecny Oppa.

Na festiwalu wystąpiły trzy zespoły z Kraju Porannego Spokoju:

GEOMUNGOFACTORY: założony w 2007 roku. Jego twórczość opiera się na dźwiękach geomungo (koreańska cytra). Co ciekawe stworzyli wiele wariantów tego instrumentu np. geomungo elektryczne. Artyści szukają nowych brzmień, tworząc odrobinę niepokojące i nieregularne rytmy, które jednak hipnotyzują słuchaczy. 

BARAJI: to zespół odkryty w 2012 roku na V Koncercie Myriad Wave w Seulu. Ich unikalny styl polega na kreowaniu mistycznych występów inspirowanych koreańską kulturą szamanistyczną. Ich niezwykłe brzmienie wywodzi się z Jindo Ssitgim Gut – tradycyjnego koreańskiego obrządku szamanistycznego, polegającego na oczyszczeniu duszy zmarłego poprzez śpiewy i tańce.

KIM JU HONG'S ENSEMBLE, NOREUMMACHI: to jeden z najoryginalniejszych przedstawicieli koreańskiej nowej fali. Założony na początku lat dziewięćdziesiątych do dziś zdołał zebrać wielu wielbicieli i uznanie krytyków. Ich występy cechują się niezwykłymi perkusyjnymi dialogami, szamańskimi pieśniami i akrobatycznym tańcem. Repertuar grupy opiera się na tradycyjnych koreańskich melodiach, które reinterpretują i dostosowują do współczesnej publiczności.

materiały prasowe, zespół Noreummachi

Poza koncertami na festiwalowej scenie, zespoły poprowadziły również cykl warsztatów m.in. poświęcone sanjo (tradycyjnej muzyce instrumentalnej), czy tańca ganggangsullae, który powstał ponad 5000 lat temu, kiedy wierzono, że Słońce, Księżyc i Ziemia mają wpływ na cały Wszechświat. Z dostępnej puli wybrałam "Taniec i atrybuty koreańskiego szamana" grupy Baraji.

Muzycy już na wstępnie przeprosili za swój wygląd, pech chciał, że wszystkie ich bagaże utknęły na lotnisku w Moskwie. Poza tym małym zgrzytem reszta zajęć przebiegła dość sprawnie. Po krótkim wstępie, na którym opisano nam i wyświetlono taniec 진도씻김굿 (Jindo Ssitgim Gu, taniec oczyszcza dusze zmarłych i pomaga w dostaniu się do zaświatów), przystąpiliśmy do pracy.

Jak widać na powyższym filmiku do tańca niezbędne są rekwizyty: czapki i jijeon, które symbolizują pieniądze (to te przerośnięte "pompony"). Naszym zadaniem było je wykonać.

Z zapałem wycinaliśmy kolejne wstęgi, ale ja już przy drugiej kartce papieru miałam dość... na szczęście po sali chodzili członkowie zespołu i pomagali w wycinaniu oraz wiązaniu pomponów. Potem jeszcze szybka nauka robienia czapek i w pełnym ekwipunku mogliśmy zacząć tańczyć. Podstawowe kroki okazały się proste i wszyscy na sali szybko je załapali, przez kolejne pół godziny z przyjemnością machaliśmy pomponami do dźwięków muzyki. Na koniec obejrzeliśmy jeszcze bardziej skomplikowany układ i pozwolono nam na freestyle :D

Warto również wspomnieć o warsztatach organizowanych przez Centrum Kultury Koreańskiej. 26 września, w dniu koreańskiego Święta Plonów, odbyły się tam rodzinne zajęcia. Uczestnicy mieli okazję pomalować maski tal (dawniej używane w trakcie obrzędów pogrzebowych), przymierzyć hanbok, poznać tajniki sztuki kaligrafii i drzeworytu, zagrać w tradycyjną grę yut, oraz sprawdzić jak smakują ciasteczka song-pyeon. Dla niewtajemniczonych w koreańską kulturę było to na pewno atrakcyjne i ciekawe doświadczenie, ja odpuściłam je sobie z jednego powodu.

Czas najwyższy trochę ponarzekać. Wachlarz atrakcji był rzeczywiście spory, ale dokładnie taki sam jak zwykle. Bez względu na to czy jest to Festiwal Kultury Koreańskiej, Noc Muzeów czy właśnie warsztaty w ramach Skrzyżowania Kultur, proponowane zajęcia są identyczne. Przymierzanie hanboku po raz kolejny czy odbieranie odbitego drzeworytu (zawsze tego samego wzoru) przestało być interesujące. Wiem, że szanse żeby mój apel dotarł do pracowników Centrum Kultury Koreańskiej są raczej nikłe, ale mimo wszystko mam nadzieję, że wykażą się odrobinę większą kreatywnością przy kolejnej tego typu imprezie i w planie atrakcji poza stałymi punktami pojawi się coś nowego. Proponowane przez nich zajęcia są nastawione na nowych odbiorców, świetnie, kolejne osoby poznają kulturę Korei. Z drugiej strony zniechęcają już ją znających i chcących dowiedzieć się czegoś więcej, nie mają takiej szansy. Wciąż dowiadują się tego samego.

Poza tym drobnym mankamentem oceniam część koreańską festiwalu jako niezwykle udaną. To była świetna zabawa i okazja żeby lepiej poznać tradycyjną kulturę Korei. Wy też braliście udział w tegorocznej edycji Skrzyżowania Kultur?

Czytaj więcej »

Koreański chińczyk

Pchełki, szachy, karty, planszówki...lubię gry. Kiedy trafiłam w sklepie na Yut za 2000 wonów od razu kupiłam. Instrukcja oczywiście tylko po koreańsku, ale od czego jest internet ;)

Yut (kor.:윷) to tradycyjna gra planszowa, jej początki (podobno) sięgają okresu Trzech Królestw. Poza tym kilka źródeł wspomina, że patyczki wykorzystywane w grze były również używane do wróżenia. Każda stacja planszy (mal-pan, kor.: 말판) ma swoją nazwę, ale nawet Koreańczycy w większości ich nie znają. Uważa się, że zewnętrzne pola symbolizują niebo, a wewnętrzne ziemię. Cała plansza może być również interpretowana jako odzwierciedlenie uniwersalnej symetrii. Gim Munpyo, pisarz epoki Joseon, opisywał planszę Yut jako kosmiczny krąg z Gwiazdą Polarną w centrum, otoczoną 28 gwiazdozbiorami.

Do gry poza wcześniej wspomnianą planszą potrzeba jeszcze ośmiu pionków oraz czterech pałeczek.

Rozgrywkę rozpoczyna gracz, który rzucając pałeczkami uzyska więcej punktów. Kijki mogą upaść stroną zaokrągloną lub płaską do góry. Sposób w jaki upadną, determinuje liczbę uzyskanych punktów, czyli o ile pól jest przesuwany pionek. Istnieje pięć kombinacji:

• do (도, świnia) – 1 pole do przodu;
• gae (개, pies) – 2 pola do przodu;
• geol (걸, owca) – 3 pola do przodu;
• yut (윷, krowa) – 4 pola do przodu;
• mo (모, koń) – 5 pól do przodu. 

cr.: vodfile2.edupia.com

Każdy zawodnik rzuca raz, ale gdy wyrzuci yut albo mo (ciekawe czemu akurat krowa albo koń?) dostaje dodatkowy rzut. Jeśli po raz kolejny wyrzuci yut albo mo rzuca ponownie. Serię kończy dopiero wyrzucenie, którejś z pozostałych konfiguracji. 

Gracz może przesuwać dowolny pionek będący już na planszy lub włączać do gry nowy. Pionki przesuwają się jedynie do przodu. Dodatkowo, jeżeli jeden z nich stanie na polu na narożnikach lub w środku planszy, zawodnik może wybrać drogę, którą chce się poruszać. Istnieją cztery możliwe trasy:

cr.: pl.wikipedia.org

W przypadku, gdy pionek stanie na polu, na którym stał już pionek przeciwnika, to ten ostatni zostaje przesunięty w miejsce startu, a gracz ma prawo do dodatkowego rzutu. Jeżeli pionek stanie na polu, gdzie stoi już inny pionek tego zawodnika, to od tego momentu oba pionki tworzą grupę i mogą być przesuwane jednocześnie. Zwycięża ta osoba, której wszystkie pionki przejdą trasę szybciej, czyli dotrą z powrotem na pole startu.

Znalazłam również dodatkowe reguły dla zaawansowanych, albo z lepszymi pałeczkami niż mam ja (chyba, że wymaluję/wyskrobię na nich dodatkowe oznaczenia):

• Jeśli używa się pałeczki z napisem Seul (서울) na płaskiej stronie, to w przypadku, gdy zawodnik wyrzuci do i na pałeczce zwróconej płaską stroną do góry będzie napis Seul, to pionek przesuwa się od razu na pole na środku planszy. Jeśli wszystkie pionki są już na planszy, to taka kombinacja liczy się jak zwykłe do.

• Podobnie jeżeli na pałeczce jest napis Busan (부산), z tym że w tym przypadku po wyrzuceniu do gracz przesuwa się na narożne pole naprzeciwko pola startowego.

• Trzecią możliwością jest używanie pałeczki z napisem Wstecz (후퇴). Jeżeli zawodnik wyrzuci do z napisem Wstecz, to wszystkie jego pionki znajdujące się na planszy cofają się o jedno pole do tyłu. W przypadku gdy wszystkie są poza planszą, oznacza to, w zależności od przyjętych reguł, zwykłe do lub utratę jednej kolejki. 

Jak dla mnie Yut to taki "koreański chińczyk". Podobne zasady, ale zamiast kostki używam pięciu patyków. To dobra gra na długie zimowe wieczory. A Wy grywacie w jakieś planszówki? Co sądzicie o Yut?

Czytaj więcej »