Myeongdong (명동) - świat koreańskich neonów

Chaos. Sklepy z muzyką, ubraniami, kosmetykami, restauracje, bary karaoke, stragany z jedzeniem. Wszechobecny hałas dziesiątek najnowszych k-pop'owych hitów. Wszystkie grają w tym samym czasie i nakładają się na krzyki sprzedawców zachęcających po koreańsku i chińsku do zakupów. Młode Koreanki z zaangażowaniem uderzają szeleszczącymi maseczkami w dłonie i wciskają je zwabionym hałasem potencjalnym klientom. Wzięcie do ręki darmowej próbki wiąże się z obowiązkowym odwiedzeniem sklepu, do którego kieruje nas już podstępna sprzedawczyni. Na półkach kuszą kosmetyki z najdziwniejszymi składnikami: jadem węża, śluzem ślimaka, ikrą, jadem pszczół. Wszystkie piękne, niespotykane w Polsce i zaskakujące. Ja, niebędąca kosmetykowym maniakiem, jestem wręcz oszołomiona tym ogromem. Połowa tubek i słoiczków nie mówi mi nic, a enigmatyczne informacje po angielsku też nie rozjaśniają sytuacji. Mimo to wychodzę obładowana nowymi zdobyczami, które na pewno odmłodzą mnie o 10 lat i spowodują, że stanę się przyszłą królową piękności. W drzwiach mijam młodą Koreankę, która z maseczkami w ręku poluje na kolejną ofiarę.

Znów jestem na wąskich uliczkach pełnych ludzi. Otaczają mnie tysiące niegasnących neonów szalonego świata komercji i zakupów. Omijając kolejne sklepy z kosmetykami, trafiam prosto na stragany z jedzeniem, nie mogąc się oprzeć sięgam po portfel i kupuję świeży sok z granatów, kawałek dalej suszone kalmary... tuż za rogiem widzę automat z lodami z zieloną herbatą. Cóż robić. Czym prędzej dojadam owoce morza i ustawiam się w kolejce po lody. Przecież na deser też znajdę miejsce.

W większości otaczają mnie turyści i młodzież. Przychodzą tu tłumnie tylko w jednym celu - zakupów. Tak jak ja, krążą od sklepu do sklepu w poszukiwaniu okazji i nowości. Okolica nie jest piękna, można wręcz powiedzieć, że dość brzydka i kiczowata, ale tętni życiem i energią. Labirynt wąskich uliczek jest zatłoczony do granic możliwości.

Z trudem przeciskam się dalej, walcząc ze sobą by nie zatrzymać się przy „już ostatnim” sklepie czy straganie. Wspinam się schodami w stronę neogotyckiej katedry, która góruje nad okolicą. Myeongdong Cathedral - jeden z najstarszych kościołów katolickich w Korei Południowej.

Po wejściu na teren kościoła czuję się jak w innym świecie, o wiele cichszym i spokojniejszym, ale i tu nie udaje mi się uciec przed nagabującymi. Już po chwili podbiegają do mnie dwie kobiety zachęcając do udziału w mszy i wręczając obrazki ze świętymi. Gdy dowiedziały się, że jestem z Polski od razu wyszukały w zestawie obrazek z Janem Pawłem II i zaczęły mnie przekonywać, że Korea była jego ukochanym krajem. Po kwadransie udaje mi się uwolnić, ale panie aż do samej bramy zawzięcie mi machają.

Jakież to prawdziwe, kościół na górze, otoczony przez labirynt uliczek pełnych owładniętych konsumpcyjnym szałem tłumów. Mało kto patrzy w górę na monumentalną wieżę kościoła, wszyscy szukają wzrokiem kolejnej przeceny, niesamowitego kremu, czy najtańszej płyty k-pop.

Czytaj więcej »

Jedzenie koreańskiej ulicy.

Zainspirowana niedawnym postem Kasi o street foodowej restauracji Miss Kimchi w Warszawie, postanowiłam napisać coś więcej o ulicznym jedzeniu Korei.

Na początek odrobinę teorii. Street food (z ang. żywność z ulicy) – rodzaj pożywienia gotowego do spożycia, sprzedawanego na ulicy lub w innych miejscach publicznych (targ, bazar), często z zaimprowizowanego stanowiska, na którym potrawa jest przyrządzana. Większość street food jest też z reguły tańsza niż posiłki kupowane w obiektach żywienia zbiorowego (restauracje, bary, jadłodajnie). Według danych FAO z 2007, ok. 2.5 mld ludzi codziennie korzysta z posiłków, sprzedawanych na ulicach. Oprócz niskiej ceny wybór jedzenia typu street food może wynikać z jej specyficznego smaku, nostalgii, a także ciekawości i próby poznania smaku lokalnych specjalności. 

źr. Wikipedia

Koreańska ulica to raj dla miłośników jedzenia szybkiego, niedrogiego i pełnego smaków. Wystarczy wyjść przed hotel by prawie od razu natknąć się na jakiś stragan, albo mały namiot gdzie ahjumma sprzedaje pieczone bataty czy mięsne szaszłyki. Chodzenie po mieście to prawdziwa próba silnego charakteru, gdy na każdym kroku czekają inne pyszności. Świat koreańskiego jedzenia, w tym tego ulicznego, jest tak różnorodny, że nie można przejść obok niego obojętnie.

To podstawowe street foodowe dania koreańskie. cr: http://typographyseoul.com/news/detail/404 

Zazwyczaj są to przekąski niż pełne dania, coś co można zjeść w drodze do pracy lub szkoły. Pierwsze street foodowe danie zjadłam zaledwie godzinę po wylądowaniu w Korei, w drodze do Busanu, ale to Myeongdong w Seulu będzie tym miejscem, które chyba już na zawsze będę kojarzyć z ulicznym jedzeniem. Hałaśliwy i pełen turystów, jest także pełen małych straganów uginających się pod ciężarem suszonych kalmarów, świeżych owoców granatu, szaszłyków, klusek i czegokolwiek tylko zgłodniała dusza zapragnie. Nie miałam okazji spróbować wszystkiego i raczej nigdy nie będę mogła powiedzieć, że jestem ekspertem od koreańskiego street foodu, ale mam swoich faworytów, których chcę Wam przedstawić.

Myeongdong i świeży sok z granatów, szaszłyk z pikantnym kurczakiem i bułeczka z pastą fasolową... pycha :D 

Tornado Potato/Hweori Gamja (회오리 감자): Koreańczycy twierdzą, że są wynalazcami tego dania, nie wnikam, ważne, że jest pyszne i niezwykle proste. Są to spiralnie pocięte ziemniaki na patyku, smażone w głębokim tłuszczu i dodatkowo maczane w mączce cebulowej. Cena to około 2500 wonów. 

Corn Dog (핫도그): Zwykły Hot Dog byłby zbyt oczywisty, więc w Korei zajadamy się Corn Dogami, czyli Hot Dogami na patyku, najlepsza opcja to te oblepione frytkami... palce lizać. Ceny wahają się od 2000 do 2500 wonów. 

Kimbap (김밥): łatwo dostępny na ulicach, w sklepach i restauracjach, jedno ze sztandarowych dań koreańskich (My też próbowałyśmy je robić, przepis znajdziecie TUTAJ). To po prostu koreańska wersja sushi, czyli ryż i dodatki owinięte w wodorosty. Za 4-6 porcji trzeba zapłacić około 1500 wonów.

Ahjumma szykuje kimbap

Tteokbokki (떡볶이): kolejny klasyk. Kluski trochę podobne do kopytek, ale zrobione z mąki ryżowej i maczane w pikantnym sosie. Cena za talerz tych pyszności waha się w granicach 2500-4000 wonów.

Beondegi (번데기): larwy jedwabnika, o których więcej pisałam TUTAJ. Przekąska dość kontrowersyjna, nawet wśród Koreańczyków. Niektórych odrzuca dość specyficzny kształt i zapach, ale ja nadal je lubię i mogę zapewnić, że są dużo ciekawsze w smaku niż ostatnio przeze mnie jedzone larwy mączniaka. Cena za kubeczek to około 2000 wonów. 

Soondae (순대): koreańska wersja kaszanki, oczywiście zamiast kaszy umieszczamy w środku ryż. Początkowo byłam dość sceptyczna, teraz uważam, że wersja azjatycka jest nawet akceptowalna. Cena za talerz to około 6000 wonów. 

Gyeranppang (계란빵): niekwestionowany faworyt rankingu. Jajko zapiekane na chlebie. Ma lekko słodkawy posmak i jest po prostu idealne na zimę, jako coś szybkiego na rozgrzewkę. Zresztą to też danie, które próbowałyśmy robić, wyszło naprawdę pyszne!

Dakkochi (닭꼬치): czyli szaszłyki z kurczaka i warzyw z dodatkiem sosu. Proste, pyszne i nie potrzebujące większego opisu. Istnieją też oczywiście inne warianty mięsne i warzywne, ale to kurczak podbił moje serce.

Ojingeogui (오징어구이) i Muneodarigui (문어다리구이): grillowane kalmary i grillowane macki ośmiornicy. To tak naprawdę tylko moje ulubione przykłady wszelkiego rodzaju grillowanych/smażonych/suszonych owoców morza. Pierwszym ulicznym jedzeniem, którego spróbowałam w Korei był właśnie suszony kalmar (i świńskie uszy, ale akurat o tym staram się zapomnieć), który okazał się moim wielkim kulinarnym odkryciem. Potem wielokrotnie eksperymentowałam z wszelkiego rodzaju "morskimi przekąskami", jedne okazały się pyszne, inne mniej, ale nadal mam do nich słabość. 

Tu akurat smażone macki ośmiornicy.

Bungeoppang (붕어빵): chlebek w kształcie rybki wypełniony pastą ze słodkiej czerwonej fasoli. Niektórzy Koreańczycy uważają, że istotne jest, od której strony zacznie się swoją rybkę jeść (ogon, głowa, albo od środka) i ma to związek z charakterem danej osoby. Zaczynający od głowy to urodzeni optymiści, nieprzejmujący się dniem dzisiejszym. Jedzący od strony ogona to nieśmiali romantycy. Ci którzy zaczynają od środka (swoją drogą dość ciekawa technika jedzenia) to aktywni i otwarci ludzie. Istnieje jeszcze kilka innych przesądów (jedzą najpierw płetwy, rozrywają rybkę na pół i zjadają najpierw głowę itd.), ale nie będę się już w nie zagłębiać. Najważniejsze, że rybki są smaczne i tanie. Za jednego karpia trzeba zapłacić jakieś 300 wonów, za trzy 1000 wonów. 

Ahjumma sprzedaje Bungeoppang tuż obok przystanku autobusowego 

Odeng (오뎅): za pierwszym razem długo się zastanawiałam co to tak naprawdę jest. Przez głowę przelatywało mi mnóstwo głupich pomysłów (moim pierwszym skojarzeniem były gotowane tasiemce :D ), a tak naprawdę to po prostu szaszłyki z ciasta rybnego (ryba + mąka) gotowane w bulionie i często właśnie z tym bulionem podawane. Jest jednym z tańszych  i powszechniejszych dań street foodówych, za patyczek trzeba zapłacić jedynie 500 wonów.

Jak widzicie koreańskich przekąsek jest mnóstwo, a te przedstawione tutaj to i tak tylko niewielka ich część. Jakie jest wasze ulubione danie? Dajcie znać w komentarzach. Jeżeli jakieś pominęłam, a Waszym zdaniem jest niezbędne na liście najlepszych ulicznych dań w Korei to też piszcie ;)

Czytaj więcej »

Sesja w koreańskiej fotobudce, czyli wyglądamy jak woskowe laleczki.

Pamiętam z dzieciństwa stojące w przejściach podziemnych budki fotograficzne. Za niewygórowaną cenę oferowały prawie natychmiast pasek z kilkoma zdjęciami. Przez jakiś czas były popularnym (tańszym) substytutem fotografa gdy ktoś robił sobie zdjęcia do dowodu albo paszportu. Zabawnie było wybrać się tam z koleżankami i zrobić serię fotek z głupimi minami.

Teraz takich budek nie widuję prawie wcale, przynajmniej w mojej okolicy, za to w Korei znowu przypomniałam sobie jak zabawne to miejsca. Tak naprawdę to dopiero w Korei odkryłam jak BARDZO zabawne to miejsca.

Sticker Photo Booths na początku były ogromnie popularne w Japonii, ale bardzo szybko pojawiły się też w Korei. Istnieje masa lokali z różnymi rodzajami kabin, w niektórych oferują dodatkowo bezpłatne rekwizyty (peruki, okulary, a nawet hanboki).

wnętrze lokalu

Pierwszy zakład mieścił się w Insadong, zrobiłyśmy tam sobie sesję w hanbokach. Kilka dni później kiedy spacerowałyśmy po Myeongdong przyciągnęło nas stoisko z schneeball (kruche ciasto w polewie). Obok było wejście do kolejnego lokalu z fotobudkami, więc zaciągnęłam tam Kasię. Myeongdong Myon to duży zakład z masą budek, już na wejściu fanów hallyu wita ekran wyświetlający k-popowe teledyski, a lokal stał się znany po wizycie Kwanghee i Sunhwy oraz Taemina i Naeun gdy kręcili program „We Got Married”.

wspomniane schneeball, czyli Niemcy w Korei

Weszłyśmy i znowu przez dobre pół godziny cykałyśmy sobie zdjęcia w różnych dziwacznych pozach. Nie całkiem odpowiadamy grupie docelowej (lata nastoletnie już dawno za nami), ale fajnie jest się tam wybrać i trochę powygłupiać. Po zrobieniu zdjęć czas na ich ozdabianie. Do fotografii można dodać napisy i obrazki...

Zmienić karnację, kolor włosów, dodać makijaż, wyszczuplić nogi, przedłużyć rzęsy, zmniejszyć nos, powiększyć oczy. Do tego dochodzi jeszcze fantazyjne tło, zabawne dodatki, królicze uszy, kokardki, gwiazdki. W automacie można zmienić wszystko co Ci nie pasuje, stworzyć idealnego siebie. Trochę straszne. Po pierwszej sesji zdjęciowej długo patrzyłyśmy na fotografie i zastanawiałyśmy się czy to naprawdę my. Efekt był oszałamiający, wręcz „zbyt idealny”, wyglądałyśmy jak woskowe laleczki, dlatego kolejna próba odbyła się w budce, która tak bardzo nie poprawiała, zdjęcia wyszły dużo bardziej naturalne.

efekty ;)

Kilka praktycznych informacji:

1. Budki są samoobsługowe i tylko na monety, ale w lokalu zawsze jest pracownik, który ma pod ręką bilon, albo pomoże gdy postanowimy popsuć budkę lub nie będziemy wiedzieć gdzie wypadają gotowe zdjęcia (to My! :D).
2. Koszt to średnio 8000 wonów (czyli im nas więcej tym taniej od głowy).
3. Im starsza maszyna tym mniej dodatków do wyboru i tym mniej można sobie "poprawić".
4. Instrukcje są po koreańsku, ale zabawa jest tak intuicyjna, że łatwo się połapać.
5. Liczy się czas, po zrobieniu zdjęcia automat odlicza sekundy na edycję zdjęć.

Chcielibyście zrobić sobie sesję w takiej fotobudce? Co sądzicie o "poprawianiu" siebie, czy to już nie lekka przesada?

Czytaj więcej »