National Folk Museum - wystawa plenerowa

O wystawie plenerowej znajdującej się koło Folk Museum (czy jak kto woli, mini skansenie) pisałam krótko już przy okazji postu o pałacu Gyeongbokgung. Dziś zobaczycie więcej zdjęć, poznacie trochę historii oraz przekonacie się, że robienie sesji na instagram/fejsa to poważna sprawa.

Jak można przeczytać na stronie muzeum:

After passing through the exhibits of traditional folk life, exhibits of the reproduction of streetcars and stores during the late 19th century, when Korea opened its ports to foreign powers, before reaching the reproduction of the modern era. In this ‘Streets of memory’, the exhibits that show the visitors about the lifestyle during the 1970’s~1980’s, are comic book shops, barber shops, dressmaking shops specializing in western style garments, and coffee shops, etc. are displayed.

"Ulica pamięci" jest ekspozycją pokazują styl życia lat 1970-1980. Na poniższych zdjęciach zobaczycie co to oznacza :)

Zwiedzanie pałacu zaplanowałyśmy na sobotę, miała być dobra pogoda. Po wyjściu z hostelu okazało się, że nad miastem wisi ogromna ciemna chmura z której koło 14 zaczęło lać. Dawno nie brałam udziału w takiej ulewie. Przemokło mi wszystko, a peleryna przeciwdeszczowa kupiona w 7eleven nadawała się na śmietnik (zresztą tak samo jak moje buty). 

Deszcz niestety nie odstraszył tłumu ludzi. Weekend to weekend, trzeba zwiedzać, ale przynajmniej dzięki temu na zdjęciach znajduje się dużo fotogenicznych parasolek. 

Towarzyszyła nam grupa dziewcząt z fotografem. Chodziły od domku do domku i stojąc na deszczu były fotografowane w różnych uroczych pozach. 

Mam nadzieję, że to nie była jakaś znana kpopowa grupa, która robiła sobie urocze fotki na potrzeby mediów społecznościowych :D wpadłyśmy na jakiś debiutujący zespół w innym miejscu, więc kto wie. 

Na ulicy znajdują się sklepy, restauracje, fryzjer, księgarnia, a nawet studio fotograficzne. Zadbano o szczegóły, więc zwiedzanie i przyglądanie się detalom jest bardzo wciągające. Niestety wioska nie posiada obywateli, więc przyglądamy się wszystkiemu z zewnątrz. Można wejść tylko to dwóch pomieszczeń, ale dzięki dużym i przeszklonym witrynom nie jest to aż tak uciążliwe.

restauracja

kawiarnia do której można wejść :)

papierosy

studio fotograficzne

komiksy!!

to się nosiło :)

Oczywiście miejsce jest szalenie popularne, kręcą tam dramy (np Descendants of the Sun), ale jesli podoba Wam się ten okres i jesteście ciekawi jak jeszcze żyło się wtedy w Korei to polecam Hot Young Bloods (początek lat 80) i Gangnam 1970 (Lee Min Ho w latach 70 ;P)

Wstęp na wystawę (oraz do Folk Museum) jest za darmo... o ile kupicie bilet do pałacu :D

Informacje praktyczne:

• Dojazd: Linia 3, wyjście 5 na stacji Gyeongbokgung Palace lub linia 5, wyjście 2 na stacji Gwanghwamun.

• Cena:  Dorośli (wiek 19-64): 3,000 won (około 9,5 zł) / Grupy (min 10 osób): 2,400 won
  Dzieci (wiek 7-18): 1,500 won (około 4,6 zł) / Grupy (min 10 osób): 1,200 won
  * Istnieje możliwość kupienia karnetu za 10 000 won (ok 31 zł). W ramach tego biletu można odwiedzić cztery pałace (Changdeokgung, Changgyeonggung, Deoksugung, Gyeongbokgung) oraz Jongmyo Shrine. Karnet ważny jest miesiąc, nie podlega zwrotowi, można go kupić w kasie dowolnego pałacu.

• Godziny otwarcia:  Styczeń-Luty 09:00-17:00 / Marzec-Maj 09:00-18:00 / Czerwiec-Sierpień 09:00-18:30 / Wrzesień-Październik 09:00-18:00 / Listopad-Grudzień 09:00-17:00. We wtorki nieczynne. 

Czytaj więcej »

Namsan Park

Nie wiem jak to się stało, ale nigdy nie pisałam o Namsan. Moje ulubione miejsce spacerowe, moje ulubione miejsce spotkań, moje ulubione miejsce widokowe, moje ulubione miejsce w Seulu. Poza tym pomaga się zorientować w terenie, bo wieżę widać z wielu miejsc w mieście. 90% par z koreańskich dram (i nie tylko) wybiera się tam by powiesić kłódkę mającą zapewnić, że będą razem na zawsze. Ilość dróg prowadzących do wieży sprawia, że są dobrym miejscem treningowym i spacerowym. Aż się chce wbiegać po tych wszystkich schodach, ale dla mniej szalonych jest też możliwość wjechania kolejką.

Pierwszy raz na Namsan wjechałam właśnie w ten sposób. Kolejką, w której poza nami i Koreańczykami, był Zbigniew Bartman. Jedno z najbardziej dziwnych spotkań w moim życiu :D 

Namsan to nie tylko wieża, ale też dużo ciekawych miejsc w obrębie wzniesienia i  jego okolic. Moja ulubiona ścieżka wiedzie spod Seoul Station, na mapie to miejsce jest w lewym dolnym rogu. Po drodze mija się ładny park, pomniki, fontannę i jest sporo schodów :)

Dużo osób wybiera wejście od strony stacji Myeongdong, przede wszystkim ze względu na to, że to właśnie koło tej stacji jest baza cable car, ale też dlatego, że jest to ścieżka, do której łatwiej dostać się z głównych atrakcji turystycznych i idzie się wprost na Namsan Tower. 

Po drodze (po lewej stronie) mijamy Seoul Cartoon Museum 

Robot Taekwon V

Wiele osób ogranicza swoją wizytę na Namsan do wjechania na górę, odwiedzenia wieży, czasami wysłania kartki/powieszenia kłódki, ale naprawdę polecam poświęcić na to miejsce minimum cały dzień. Spokojny spacer pozwoli poczuć się Wam jak na wycieczce za miasto, co jakiś czas na trasie pojawiają się miejsca widokowe, z których rozpościera się piękna panorama miasta. Można obserwować dachy i życie, które się na nich toczy. Warto też zarezerwować sobie czas na wieczorną wycieczkę, wieża bardzo często (zależy to od zanieczyszczenia powietrza) jest podświetlana na różne kolory (głównie na niebiesko).

Po dotarciu na górę, w zależności od pory dnia, czeka na Was kilka atrakcji. 

 

Lodziarnia, muzeum pluszowych misiów, kilka sklepów z pamiątkami, na wiosnę piękne kwietniki, no i oczywiście miejsca do przyczepienia kłódki oraz zrobienia sobie zdjęcia na romantycznej ławce, to tylko kilka rzeczy, które tam na nas czekają. Najważniejsza jest jednak wieża :)

Oficjalna nazwa to YTN Seoul Tower, ale wszyscy mówią na nią Seoul Tower, albo po prostu Namsan Tower, po koreańsku dosłownie N Seoul Tower( N서울타워). 236 m (czasami podaje się 237) wysokości czyni ją najwyższym punktem miasta. Niewiele turystów zdaje sobie sprawę z tego, że wieża pełni nie tylko rolę atrakcji turystycznej i pięknego punktu widokowego, ale także funkcjonuje jako nadajnik radiowy (między innymi dla takich gigantów jak KBS, MBC, SBS).

Jak wszędzie w Korei, nawet w kasie są specjalne pakiety dla par. 2 osoby to 2 osoby, więc skorzystałyśmy ze zniżki na popcorn. Dorośli liczą się od 13 roku życia, jeden bilet to 9 000 W.

Sama jazda windą też została przedstawiona w formie atrakcji. Zawsze towarzyszy jej ktoś z obsługi kto macha do Ciebie rękoma, klaszcze i wskazuje Ci monitor zawieszony na suficie, na którym wyświetla się krótki film o tym, że wnosimy się praktycznie do gwiazd. 

Piętro, na które wjedziemy posiada sklepik z pamiątkami i skrzynkę pocztową, która jest najwyżej położoną skrzynką pocztową w Korei. Niestety znaczki sprzedawane są tylko z kartkami, więc jeśli chcecie coś tam wysłać to nie kupujcie kartek wcześniej. 

W związku z tym, że mało kto w Korei wysyła tradycyjne listy znalazło się również miejsce na instrukcję.

Są restauracje i sklepy, ale to co najlepsze to widoki :)

Warto też dodać, że N Seoul Tower często wybierana jest przez turystów jako najlepsza atrakcja, a poza tym od dłuższego czasu jest również oficjalnym symbolem miasta. Kartki pocztowe, puzzle, koszulki, kubki, torby i dużo innych gadżetów z logo wieży, dostępnych jest w każdym możliwym miejscu z pamiątkami :)



Więcej informacji znajdziecie na stronie internetowej: link

Czytaj więcej »

Miejsce Pamięci Historii Militarnej Korei (전쟁기념관)

The War Memorial of Korea (wydaje mi się, że nazwa lepiej brzmi po angielsku) to miejsce, które zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Wybrałyśmy się tam razem, w jeden z pięknych, jesiennych dni. Słońce jeszcze świeciło, więc zwiedzających było sporo. Warto powtórzyć to co już pisałam wcześniej, że muzea w Korei (ale też w bardzo wielu innych krajach) znacząco różnią się od tego co mamy w Polsce. Wizyta w muzeum może brzmieć jak coś nudnego, bo wielu ludzi wyobraża sobie kilka brzydkich gablotek, ale za granicą znajdziecie muzea, których odwiedzenie będzie najciekawszym elementem podróży. Oczywiście staramy się i Muzeum Powstania Warszawskiego jest tego przykładem, ale do poziomu muzeów, które zobaczycie w Seulu jeszcze nam daleko. War Memorial of Korea jest największym tego typu muzeum na świecie.

Park znajdujący się przed wejściem

Przed budynkiem, którego architektura sama w sobie robi wrażenie (chociaż kojarzy mi się z propagandowymi zdjęciami z Korei Północnej), znajduje się kilka pomników oraz dużo sprzętu wojskowego: samoloty, czołgi, broń, a nawet jeden statek. 

Główne wejście

Jeden z wielu pomników

Wystawa czołgów

Obszerna przestrzeń wewnątrz oferuje aż 8 stałych ekspozycji. Przechodząc przed wszystkie poznamy historię wojska, etapy jego rozwoju, plany na przyszłość, relacje z praktycznie wszystkich konfliktów zbrojnych oraz wzruszające wspomnienia poświęcone tym, którzy pomagali Koreańczykom w walce o niepodległość.

Pamiątkowe zdjęcia zawieszone jak zdjęcia rodziny

Muszę przyznać, że to właśnie ekspozycja opisująca wojska sojusznicze zrobiła na mnie największe wrażenie. Kilka przestronnych pomieszczeń, sala kinowa, zdjęcia poszczególnych bohaterów, historie miłosne (zarówno te ze szczęśliwym zakończeniem jak i te, którym wojna przeszkodziła), wszystko przedstawione w ładny i wzruszający sposób. Każda instalacja podkreślała jak bardzo Koreańczycy są wdzięczni za poświęcenie i okazaną pomoc.

Mapa świata z zaznaczonymi krajami, które wysłały wsparcie materialne i finansowe.

Opisy związków na które wpływ miała wojna

W jednym z pomieszczeń odtworzono cmentarz w stylu amerykańskim. Lustra, które znajdują się na wszystkich ścianach, sprawiają, że groby ciągną się w nieskończoność. Kilka punktowych źródeł światła, dźwięk bicia serca oraz to, że przestrzeń wydaje się niczym nieograniczona, sprawiają, że instalacja mocno działa na wyobraźnię. Spędziłam tam dobre 10 minut, myśląc o tych wszystkich grobach odbijających się w lustrach, które mają swoje realne wersje gdzieś w Stanach albo na półwyspie koreańskim.

Inna tego typu instalacja, to kropla, składa się z 1300 nieśmiertelników. 

Kropla

Inne części muzeum, przedstawiające fakty, daty i etapy konfliktów również zaaranżowane są w ciekawy i przystępny sposób. Duża ilość eksponatów, filmów (nawet 5D), ekspozycji oraz makiet sprawia, że wiedza sama wchodzi do głowy.

Ekspozycja na której odtworzono kawałek obozu

Koreańscy sojusznicy

Jeśli macie czas to radziłabym poświęcić na zwiedzanie cały dzień. Muzeum jest bardzo obszerne, dużo czasu można spędzić też w części poświęconej wojnie w Wietnamie, samo obejrzenie wszystkich filmów 3d i 4d zajmie około 2 godzin. Zwróćcie uwagę zwłaszcza na film 4d o bitwie o Incheon, siedząc w fotelu ma się wrażenie uczestnictwa w akcji, można doświadczyć zarówno ataku z wody, jak i na lądzie. Mimo, że film trwa tylko 7 minut pozwala w pełni zrozumieć złożoność tej akcji. Jest to jedno z lepszych muzeów w jakim byłam, a na pewno najlepsze z tych darmowych.

Informacje praktyczne:

• Adres: 29, Itaewon-ro, Yongsan-gu, Seoul  서울특별시 용산구 이태원로 29 (용산동1가)
• Dojazd: Stacja Samgakji (Linia 6), wyjścia: 1, 11 albo 12. Stacja Namyeong (Linia 1), wyjście 1.
• Godziny otwarcia: 09.00 - 18.00. W poniedziałki zamknięte
• Wstęp: Darmowy
• Strona WWW: www.warmemo.or.kr

Czytaj więcej »

SK T.um, czyli nowoczesne technologie w każdym domu i zagrodzie.

SK Telecom to jedna z największych koreańskich sieci komórkowych (ma ponad 26,6 milionów abonentów). Firma uruchomiła muzeum, w którym prezentuje swoje najnowsze osiągnięcia oraz futurystyczne wizje przyszłości. Żeby je obejrzeć trzeba się odpowiednio wcześniej zarejestrować na stronie internetowej. Co najmniej na jeden dzień przed, ale atrakcja jest oblegana więc często dogodne terminy są zajęte na miesiąc do przodu.

Nazwa muzeum jest oczywiście jednym z typowych koreańskich skrótowców, czyli nie mam pojęcia kto i po co tak utrudnia ludziom życie i wymyśla skróty nie do odszyfrowania. T rozwijamy jako Telecom, U to Ubiquitous, natomiast M to Museum. Razem tworzą "Telecom Ubiquitous Museum". Inna wersja to nadal T od Telecom, UM od Museum, a całość tworzy T.um czyli z koreańskiego "rosnące".

Muzeum ma 1690 metrów kwadratowych i jest podzielone na dwie części: "Play Dream" i "Play Real". Pierwsza to gdybania o tym jak technologia będzie wykorzystywana w przyszłości, w drugiej prezentowane są najnowsze technologie stosowane obecnie.

Po wejściu do budynku jak zwykle nie minęła minuta i przechwyciła nas usłużna obsługa, obdarowała słuchawkami z odpowiednią wersją językową i kazała czekać. Zebrało się około 15 osób z czego ponad połowę stanowiła grupa z Indonezji. Zwiedzanie rozpoczęliśmy przy prostokątnym "stawie" w holu, gdzie wręczono nam telefony komórkowe roboczo nazwane "T-key". Przez resztę wycieczki miały być naszymi spersonalizowanymi kluczami do atrakcji muzeum.

"staw", w którym machnięciem telefonu umieściliśmy cosie

Po przemowie wprowadzającej umieściliśmy w "stawie" kolorowe mini-cosie, noszące uroczą i tajemniczą nazwę Timmi. To mały spersonalizowany brzdyczek fruwający po mijanych przez Ciebie ekranach, które są zamontowane nawet na schodach ruchomych żeby cosie cały czas były z nami.

Razem z nieodłącznymi latającymi szpiegami dotarliśmy na drugie piętro. Tam obowiązkowa fotka przy logo muzeum i możemy zacząć zwiedzanie świata przyszłości... chociaż bardziej precyzyjne będzie określenie domu przyszłości.

W U.home ściany tworzą gigantyczne ekrany, na których wyświetlane są nasze ulubione widoczki (Podoba mi się ta opcja, wychodzi dużo taniej i szybciej niż wymiana tapety, wystarczy machnąć ręką i gotowe.). Na ścianach możemy też oglądać filmy, odbierać połączenia telefoniczne, grać, pisać. Wytypowani zwiedzający pobawili się też w astronomów, tworząc na ekranach nowe gwiazdozbiory.

W kolejnej sali czeka T.driving czyli futurystyczny samochód. Kasia dostąpiła zaszczytu jego prowadzenia, a w gruncie rzeczy siedzenia, bo samochód wszystko robi sam. Żałuję, że nie serwuje kawy i herbaty, ale może projektanci jej nie pijają. Poza tym stanowczym uchybieniem w samochodzie jest dostępna komunikacja wideo, bankowość internetowa, zakupy, rezerwacja stolika w restauracji, oczywiście auto nie korzysta z benzyny i jest ładowane na odpowiednich "stacjach energetycznych". Przewodniczka wspomniała, że SK Telecom współpracuje z Hyundai i Kia, żeby stopniowo wprowadzać te rozwiązania w swoich autach. Niespecjalnie mnie to poruszyło, jako zatwardziałego użytkownika komunikacji miejskiej, ale fanom gadżeciarskich aut pewnie spodobałyby się, niektóre z prezentowanych rozwiązań.

Dalej zagnano naszą wycieczkę na zakupy. Zamiast przymierzać ubrania w sklepie dużo łatwiej będzie to robić przy pomocy avatarów. Jeden z Indonezyjczyków zgłosił się do zeskanowania całego ciała (na szczęście pozwolili mu zostać w ubraniu), a reszta mogła pobawić się w stylistów ubierając jego elektroniczną wersję. Avatar został wystrojony i przefarbowany, dodano mu też kilka centymetrów i zdecydowanie wyszczuplono.

Reszta trasy nie jest już tak imponująca. Wizyta przy kolejnym "stawie" gdzie pozbywamy się latających szpiegów, krotki film na temat SK Telecom i oglądanie sprzętów, które są aktualnie dostępne w sklepach (przenośne rzutniki, nowe modele telefonów, telewizory, szkoda, że nie było tam żadnego z moich ulubionych robotów). Na koniec wyświetlono nam zdjęcia zrobione na początku zwiedzania i wręczono firmowe gadżety. Ustawieni w rzędzie pod ścianą musieliśmy się też spowiadać z tego, która część muzeum podobała nam się najbardziej.

Na pożegnanie z technologią w holu czeka jeszcze pierwszy na świecie T.Starbucks w pełni zintegrowany z telefonami. Goście mogą złożyć zamówienie i zapłacić za to wszystko przez tablet lub komórkę (oczywiście tymi znajdującymi się w sieci SK Telecom).

Wizje przyszłości były interesujące, ale to nadal tylko wizje przyszłości. Przy wyjściu zderzyłyśmy się z rzeczywistością mijając pod budynkiem pozostałości po demonstracji.

Informacje praktyczne:

• Rezerwacja: żeby zwiedzić muzeum trzeba dokonać rezerwacji na stronie tum.sktelecom.com

• Dojazd: Euljiro 1-ga Station (Linia 2) wyjście 4, po wyjściu z metra cały czas prosto, T.um będzie po lewej.

• Wstęp: bezpłatny

Czytaj więcej »

"Taenghwa. Koreańskie malarstwo świątynne" - wystawa w Muzeum Azji i Pacyfiku

Wybrałyśmy się na nową wystawę Muzeum Azji i Pacyfiku - "Taenghwa. Koreańskie malarstwo świątynne". Inauguracja odbyła się w piątek, 17.10.2014 o godzinie 18.00 w siedzibie muzeum przy ulicy Solec 24 w Warszawie.

Spotkałyśmy się wcześniej, więc na miejscu byłyśmy przed czasem. Nowy budynek, "złote" drzwi do muzeum oraz groźnie wyglądające rzeźby podziałały na nas onieśmielająco, weszłyśmy dopiero gdy uzbierało się więcej osób. Wśród gości byli obecni przedstawiciele Centrum Kultury Koreańskiej oraz Muzeum Mazowieckiego w Płocku, które jako pierwsze prezentowało kolekcję.

Taenghwa to koreańskie malarstwo świątynne, które charakteryzuje sie dużym formatem, wielobarwnością oraz ekspresją. Ten styl malarstwa formował się stopniowo od XIII wieku. W czasach dynastii Joseon (XIV-XIX wiek) w Korei dominował konfucjanizm, a buddyzm został wyparty na wieś, wtedy związane z nim malarstwo nabrało cech sztuki ludowej. Obrazy w stylu taenghwa ukazują, oprócz buddyjskich bóstw, także postacie z innych religii: duchy z wierzeń szamanistycznych, bóstwa wedyjskie, postacie konfucjanizmu i taoistyczne.

"Dziesięć obrazów [...], stanowi część zespołu jaki został zgromadzony przez koreańską mniszkę Dae An Sunim w celu przekazania ich ośrodkom i świątyniom Szkoły Zen Kwan Lim na Zachodzie. Szkoła została założona przez 78. patriarchę w linii przekazu od Buddy Siakjamuniego, mistrza zen koreańskiej tradycji Czogje, Seung Sahna, wybitną postać współczesnego buddyzmu [...]. Mistrz dość szybko został zaproszony do Polski, skutkiem czego Kwan Um jest pierwszą działającą (od 1978 r.) w naszym kraju szkołą buddyzmu".

O godzinie 18:00 rozpoczął się wernisaż. Grzegorz Piaskowski, kurator wystawy, opowiedział wyczerpująco o większości obrazów oraz podkreślił jak nietypowa i ważna jest ta kolekcja. Malarstwo tego typu stanowi tradycję niemal nieznaną na Zachodzie, przez co tematyka wystawy jest pionierska. Również dla osób zainteresowanych sztuką Dalekiego Wschodu eksponaty mogą być zaskoczeniem. Dzięki Japonii i Chinom sztuka zen jest głównie kojarzona z minimalizmem, prostotą i surową elegancją, natomiast w przypadku taenghwa jest zupełnie odwrotnie. Obrazy są niezwykle kolorowe, ekspresywne i pełne postaci.

"Podczas gdy świątynie chińskie wprowadzały z reguły tylko jedną figurę strażnika w świątyni, malowidła koreańskie mogą przedstawiać aż do 104 różnych strażników. Są wśród nich postacie z hinduistycznej, taoistycznej i lokalnej koreańskiej mitologii. W późniejszym okresie dynastii Joseon buddyjskie obrazy stały się bardziej złożone pod względem zagospodarowania przestrzeni i zaczęły zostawiać mniej pustych powierzchni. Są zaopatrzone w więcej elementów dekoracyjnych i mają kolistą kompozycję". 

Grupa strażników Dhamy wokół Ucchusmy, z Indrą, Weituo w górnej lewej i prawej stronie. Król Smok, kilka Wadżrapani, Królowie Podziemi, Niebiańscy Generałowie i inni z przodu. Zdjęcie ze strony muzeum.

Strażnicy z powyższego obrazu nazywani są też Boskim Zgromadzeniem i mają ochraniać wszystkich praktykujących buddyjskie nauczanie.

Przykłady obrazów znajdujących się w koreańskich świątyniach buddyjskich

Wystawa jest niezwykle ciekawa i zdobyłyśmy wiele nowych, interesujących informacji o malarstwie świątynnym. Gdy kolejny raz będziemy odwiedzać Świątynię Jogyesa z pewnością sprawdzimy ile z tej wiedzy pozostało w naszych głowach (świątynia jest główną siedzibą zakonu Chogye). Polecamy.

Informacje praktyczne:

• Adres: ul. Solec 24, Warszawa.
• Dojazd: Autobusami 118, 127, 166 na przystanek Solec. (niedługo również drugą linią metra na stację "Centrum Nauki Kopernik")
• Wystawa czynna do 16 listopada.
• Wstęp bezpłatny

Wszystkie cytaty pochodzą z książki "Taenghwa. Koreńskie malarstwo świątynne" autorstwa Woo San Sunim.

Czytaj więcej »