Koreańska gestykulacja

Kilka dni temu rozmawiałyśmy z jedną z naszych czytelniczek o zwiedzaniu Korei bez znajomości języka koreańskiego i angielskiego. Doszłyśmy do wniosku, że z łamaną angielszczyzną da się radę, ale równie użyteczna będzie komunikacja "na migi"- wskazywanie na to co nas interesuje, gesty obrazujące podstawowe emocje i potrzeby itd.. Metoda jest sprawdzona, zresztą pewnie większości z Was zdarzyło się kiedyś nie móc z kimś porozumieć i zamiast tego pokazywać o co nam chodzi, poza tym gestów w sposób naturalny używamy również na co dzień. Ja jestem tego świetnym przykładem, kiedy jestem czymś podekscytowana macham rękoma na lewo i prawo ;)

Na pierwszy rzut oka wydaje się to niezwykle uniwersalna forma komunikacji, ale to wcale nie jest takie proste. Część gestów, które wydają nam się zupełnie jasne i naturalne, w Korei spotka się z niezrozumieniem. Podobnie będzie to działało w drugą stronę, więc poniżej czeka krótki przewodnik po koreańskiej gestykulacji.

Przywoływanie kogoś

W Korei robi się to w bardzo określony sposób, ręką skierowaną do dołu. Przywoływanie kogoś palcem lub ręką skierowaną do góry uważane jest za niegrzeczne (tak przywołuje się zwierzęta).

Skrzyżowane ręce

Nie, nie chodzi tu o znak krzyża i odpędzanie demonów. Skrzyżowane ręce (w mini wersji mogą to być skrzyżowane ze sobą wskazujące palce dłoni) wskazują na to, że ktoś się na coś nie zgadza, coś jest niemożliwe, niewykonalne. Jest to po prostu "ludzki X", czyli symboliczne nie.

V z palców

W Polsce znak zwycięstwa, w Korei (i Japonii) gest pokazywany podczas robienia zdjęcia. Podobne będą działały również dwie ręce złożone w V i przyłożone do brody, a chodzi tu po prostu o podkreślenie jak ładną mam twarz... w kształcie litery V.

Serca wszelkiego rodzaju

Pokazywanie serc w Korei jest chyba swego rodzaju sportem, pokazują je gwiazdy kina i muzyki, uczennice szkolne, roznosiciele ulotek, pracownicy biurowi. Możliwości jest kilka: wielkie serce z ramion stykających się nad głową, małe serduszka robione z dłoni, ale też na przykład malutkie serduszko z palca wskazującego i kciuka, które mi kojarzy się pieniędzmi, albo prawie że z pokazywaniem komuś figi.

Pocieranie dłoni

Pocieranie złożonych jak do modlitwy dłoni stanowi prośbę o wybaczenie, a nie jak w naszym przypadku oznakę zimna.

Gest kółka

W Stanach i Europie znak O.K. w Korei oznacza pieniądze.

Łapanie się za kark

Ostentacyjne łapanie się za kark, czasami może mu też towarzyszyć jęk. Jest to nic innego jak bardzo obrazowe pokazanie... nie, nie zmęczenia, chodzi o zażenowanie, a nawet w niektórych okolicznościach złość i niezadowolenie z czyjegoś zachowania.

Obcokrajowcy wytrwale walczą i próbują rozgryźć koreańską gestykulację ;)

Używanie dwóch rąk

Przy powitaniu, podawaniu, odbieraniu czegoś jedną rękę należy podtrzymywać drugą, ponieważ wyraża się w ten sposób szacunek do drugiej osoby. Podobnie jest przy nalewaniu nam cieczy przez ktoś starszego, kieliszek trzymamy obiema dłońmi.

Znak obietnicy

Splecenie małych palcy dłoni i przypieczętowanie umowy złączeniem kciuków.

To podstawowe gesty, które łatwo spotkać w życiu codziennym, więc od teraz odwiedzając Koreę będziecie wiedzieli jak komuś wyznać miłość, poprosić o pieniądze, czy kategorycznie odmówić. 

Czytaj więcej »

Tańcząc jak szaman, czyli relacja z Festiwalu Skrzyżowanie Kultur.

Festiwal Skrzyżowanie Kultur to cykliczne wydarzenie obecne w Warszawie już od 2005 roku. Organizowany przez Stołeczną Estradę jest okazją do przedstawienia najciekawszych zjawisk z zakresu kultury i muzyki. W jego ramach swoją twórczość zaprezentowało już 192 artystów i grup z 61 krajów. Głównym założeniem festiwalu jest otwieranie na bogactwo i różnorodność kultur współczesnego świata. W tym roku w ramach festiwalu pojawił się cykl wydarzeń związanych z Koreą - "Kierunek Korea", na którym oczywiście był obecny Oppa.

Na festiwalu wystąpiły trzy zespoły z Kraju Porannego Spokoju:

GEOMUNGOFACTORY: założony w 2007 roku. Jego twórczość opiera się na dźwiękach geomungo (koreańska cytra). Co ciekawe stworzyli wiele wariantów tego instrumentu np. geomungo elektryczne. Artyści szukają nowych brzmień, tworząc odrobinę niepokojące i nieregularne rytmy, które jednak hipnotyzują słuchaczy. 

BARAJI: to zespół odkryty w 2012 roku na V Koncercie Myriad Wave w Seulu. Ich unikalny styl polega na kreowaniu mistycznych występów inspirowanych koreańską kulturą szamanistyczną. Ich niezwykłe brzmienie wywodzi się z Jindo Ssitgim Gut – tradycyjnego koreańskiego obrządku szamanistycznego, polegającego na oczyszczeniu duszy zmarłego poprzez śpiewy i tańce.

KIM JU HONG'S ENSEMBLE, NOREUMMACHI: to jeden z najoryginalniejszych przedstawicieli koreańskiej nowej fali. Założony na początku lat dziewięćdziesiątych do dziś zdołał zebrać wielu wielbicieli i uznanie krytyków. Ich występy cechują się niezwykłymi perkusyjnymi dialogami, szamańskimi pieśniami i akrobatycznym tańcem. Repertuar grupy opiera się na tradycyjnych koreańskich melodiach, które reinterpretują i dostosowują do współczesnej publiczności.

materiały prasowe, zespół Noreummachi

Poza koncertami na festiwalowej scenie, zespoły poprowadziły również cykl warsztatów m.in. poświęcone sanjo (tradycyjnej muzyce instrumentalnej), czy tańca ganggangsullae, który powstał ponad 5000 lat temu, kiedy wierzono, że Słońce, Księżyc i Ziemia mają wpływ na cały Wszechświat. Z dostępnej puli wybrałam "Taniec i atrybuty koreańskiego szamana" grupy Baraji.

Muzycy już na wstępnie przeprosili za swój wygląd, pech chciał, że wszystkie ich bagaże utknęły na lotnisku w Moskwie. Poza tym małym zgrzytem reszta zajęć przebiegła dość sprawnie. Po krótkim wstępie, na którym opisano nam i wyświetlono taniec 진도씻김굿 (Jindo Ssitgim Gu, taniec oczyszcza dusze zmarłych i pomaga w dostaniu się do zaświatów), przystąpiliśmy do pracy.

Jak widać na powyższym filmiku do tańca niezbędne są rekwizyty: czapki i jijeon, które symbolizują pieniądze (to te przerośnięte "pompony"). Naszym zadaniem było je wykonać.

Z zapałem wycinaliśmy kolejne wstęgi, ale ja już przy drugiej kartce papieru miałam dość... na szczęście po sali chodzili członkowie zespołu i pomagali w wycinaniu oraz wiązaniu pomponów. Potem jeszcze szybka nauka robienia czapek i w pełnym ekwipunku mogliśmy zacząć tańczyć. Podstawowe kroki okazały się proste i wszyscy na sali szybko je załapali, przez kolejne pół godziny z przyjemnością machaliśmy pomponami do dźwięków muzyki. Na koniec obejrzeliśmy jeszcze bardziej skomplikowany układ i pozwolono nam na freestyle :D

Warto również wspomnieć o warsztatach organizowanych przez Centrum Kultury Koreańskiej. 26 września, w dniu koreańskiego Święta Plonów, odbyły się tam rodzinne zajęcia. Uczestnicy mieli okazję pomalować maski tal (dawniej używane w trakcie obrzędów pogrzebowych), przymierzyć hanbok, poznać tajniki sztuki kaligrafii i drzeworytu, zagrać w tradycyjną grę yut, oraz sprawdzić jak smakują ciasteczka song-pyeon. Dla niewtajemniczonych w koreańską kulturę było to na pewno atrakcyjne i ciekawe doświadczenie, ja odpuściłam je sobie z jednego powodu.

Czas najwyższy trochę ponarzekać. Wachlarz atrakcji był rzeczywiście spory, ale dokładnie taki sam jak zwykle. Bez względu na to czy jest to Festiwal Kultury Koreańskiej, Noc Muzeów czy właśnie warsztaty w ramach Skrzyżowania Kultur, proponowane zajęcia są identyczne. Przymierzanie hanboku po raz kolejny czy odbieranie odbitego drzeworytu (zawsze tego samego wzoru) przestało być interesujące. Wiem, że szanse żeby mój apel dotarł do pracowników Centrum Kultury Koreańskiej są raczej nikłe, ale mimo wszystko mam nadzieję, że wykażą się odrobinę większą kreatywnością przy kolejnej tego typu imprezie i w planie atrakcji poza stałymi punktami pojawi się coś nowego. Proponowane przez nich zajęcia są nastawione na nowych odbiorców, świetnie, kolejne osoby poznają kulturę Korei. Z drugiej strony zniechęcają już ją znających i chcących dowiedzieć się czegoś więcej, nie mają takiej szansy. Wciąż dowiadują się tego samego.

Poza tym drobnym mankamentem oceniam część koreańską festiwalu jako niezwykle udaną. To była świetna zabawa i okazja żeby lepiej poznać tradycyjną kulturę Korei. Wy też braliście udział w tegorocznej edycji Skrzyżowania Kultur?

Czytaj więcej »

Na czacie z Koreańczykiem, czyli koreańskie emotikony i skrótowce.

Czasami rozmawiając przez internet z koreańskimi znajomymi łapałam się na tym, że nie mam pojęcia co znaczą wysyłane przez nich emotikony i koreańskie skrótowce. Jakie emocje chcą mi przez nie przekazać, czy są szczęśliwi, zaskoczeni, lub po prostu starają się być uroczy? Postanowiłam nadrobić te zdecydowane braki.

Najważniejsza zasada jest taka, że w przeciwieństwie do naszych emotikonów, w tych azjatyckich emocje wyrażane są przede wszystkim przez oczy, dzięki czemu obrazują dużo więcej uczuć. Większość emotikonów jest podobna we wszystkich krajach Azji Wschodniej, więc skupię się na tych typowo koreańskich wykorzystujących litery z Hangula (Więcej o koreańskim alfabecie i jego nauce znajdziecie TUTAJ i TUTAJ). Koreańczycy są pod względem ich użycia niezwykle twórczy, nie ograniczając się tylko do zwykłych uśmiechniętych lub smutnych min, ale także obrazując sytuacje fizjologiczne czy onomatopeje.

Czytaj więcej »

Koreańskie randkowanie, czyli bardzo napięty grafik.

Nadchodzi taki czas w życiu każdego mężczyzny kiedy rozpoczyna poszukiwania swojej drugiej połówki, jeżeli okaże się ona Koreanką poszukiwania zakończą się dość niekonwencjonalnym, jak na zachodnie standardy, związkiem. Szczęśliwy i zakochany zrobi wszystko by zadowolić panią swego serca, a okazji będzie miał bardzo wiele.

14 luty, powszechnie znany jako Dzień Świętego Walentego, to czas kiedy sklepy pękają w szwach od czekoladek, kwiatów i pluszowych misiów. Sklepikarze podliczają oszałamiające dochody, a po ulicach snują się radosne, trzymające się za ręce, pary. Facebook zalewają posty o tym kto, kogo i jak bardzo kocha, co kto dostał i jaki jego misiaczek jest cudowny. Samotni zajadają smutki i zapominają o tym święcie aż do przyszłego roku. W Korei się nie da. Tutaj Walentynki trwają przez cały rok.

Każdy kto spędził w Korei trochę więcej czasu zauważa, że kultura par jest tu zupełnie inna. Panowie stojący pod toaletą publiczną z torebkami swoich dam to widok nagminny. Do tego w dobrym tonie jest obdarowywanie Koreanki dość drogimi i częstymi prezentami (Preferowane są zwłaszcza drogie torebki, te od Gucciego świetnie będą się komponować z najnowszym płaszczem, a i mężczyźnie będzie się przyjemniej trzymać taką drogą torebkę stojąc pod toaletą ;)). Sama miłość nie wystarczy, niech dowie się o niej cały świat.

Oto kilka najważniejszych dat, które każdy randkujący w Korei powinien znać jeżeli chce by jego związek był powszechnie podziwiany:

1. Rocznica związku: nie, to by było zbyt proste zapamiętać tylko tę jedną datę. Najlepiej obchodzić każde 100 dni bycia razem, co się wiąże z koniecznością dokładnego ich wyliczenia, ale od czego są wielce pomocne aplikacje na telefon robiące to za zajętych Koreańczyków.

2. Peppero Day: Obchodzony 11 listopada, jest kolejną okazją to obdarowania słodkościami. Świętują go nie tylko pary, patyczkami peppero dzielą się również przyjaciele, współpracownicy, dzieci dają je nauczycielom itd., ale która para nie skorzystałaby z takiej okazji? To kolejny idealny dzień na otrzymanie słodkości od swojego księcia z bajki.

3. Boże Narodzenie: W Korei raczej nie jest celebrowane w rodzinnym gronie, zazwyczaj jest to okazja do romantycznej kolacji we dwoje.

4. 14 dzień każdego miesiąca do dobra okazja do świętowania:

• 14 luty: Walentynki: w tym dniu to koreańskie kobiety obdarowują swoich panów.

• 14 marca: Biały Dzień: sytuacja odwrotna, tym razem panowie rewanżują się za czekoladki.

• 15 kwietnia: Czarny Dzień: tym razem opcja dla singli. Po dwóch miesiącach patrzenia na szczęśliwie zakochanych depresja może dopaś każdego samotnego, najlepiej pocieszyć się wtedy miską makaronu z czarnej fasoli - Jajangmyeon.

To trzy kluczowe daty, ale dla "naprawdę zakochanych" znajdzie się jeszcze kilka innych:

• 14 maja: Rose Day: pary wymieniają się różami, żeby nie było wątpliwości Panie obdarowują też Panów.

• 14 czerwca: Kiss Day: czyli pretekst do całowania się w miejscach publicznych, ale podobno jest to dzień całowania wszystkich i wszystkiego więc single też mogą się załapać ;).

• 14 lipca: Silver Day: pary wymieniają się srebrnymi błyskotkami.

• 14 sierpnia, Green Day: pary spędzają czas na łonie natury, spacerując lub piknikując, gdy w tym czasie single piją soju (nomen omen podawane w zielonych butelkach).

• 14 września: Photo Day: romantyczne zdjęcia czas zacząć!

• 14 października: Wine Day: butelka wina smakuje najlepiej wypita tego konkretnego dnia ze swoją drugą połówką.

• 14 listopada: Movie Day: na dworze robi się chłodniej, więc najlepiej zaszyć się w domu lub kinie oglądając jedną z najnowszych komedii lub dram (Koniecznie romantyczną!).

• 14 grudnia Hug Day: aby utrzymać odpowiednio wysoką temperaturę w zimie przytulamy się ile wlezie.

• 14 stycznia (niektórzy przesuwają na 1 stycznia): Diary Day: te wszystkie daty trzeba gdzieś zapisać, bo pamięć ludzka jest niestety zawodna, najlepiej w związku z tym stworzyć sobie odpowiedni dzień by obdarować ukochanego ślicznym kalendarzykiem z już uzupełnionymi datami tych niezwykle ważnych świąt.

A potem w koło Macieju bo już zaraz Walentynki, a pewnie niedługo znowu wypada jakaś "setna" rocznica.

Oczywiście nie znaczy to, że single nie mogą świętować tych dni, wręcz przeciwnie. Podczas Movie Day z przyjemnością mogą obrzucać szczęśliwe pary popcornem, albo korzystając z Wine Day wypić calusieńką butelkę najlepszego wina.

Rynek powoli się zmienia, ale nadal pary chcą pokazać całemu Koreańskiemu światu jak bardzo są szczęśliwe. Pasujące koszulki, buty, kapelusze, nawet torebki. Identyczni od góry do dołu. Ciekawe jak się umawiają, jedno dzwoni do drugiego dzień wcześniej i to ustalają? (więcej o couple look pisałyśmy TUTAJ)

Do tego jeszcze couple rings, którymi pary się wymieniają by przypieczętować związek. Nie są traktowane jak pierścionki zaręczynowe i początek rozmów o ślubie, to bardziej oznaczenie dla innych, że dana para się spotyka (bo trzymanie się za ręce, obchodzenie wszystkich wyżej wymienionych świąt i obdarowywanie prezentami to za mało jasny sygnał).

A gdzie zakochani celebrują swoją radość? Wiele restauracji i kawiarni w Korei ma opcje specjalnie dla par m.in. wspólne siedzenia, stoliki oddzielone kurtyną by zapewnić odrobinę intymności, a czasem dodatkowo pakiet profesjonalny (płatki róż, świece, obsługa umilająca wieczór). Miłość nie jest tania, takie atrakcje w restauracjach tematycznych to koszt od 100.000 do 500.000 wonów (około 350 do 1600 zł). Wiele restauracji do jednego dania podaje od razu dwa komplety sztućców, żeby romantycznie jeść ciastko ze wspólnego talerza. Razem z Kasią tworzymy widać idealną parę bo nam też takie zestawy oferowano ;).

Oglądanie widoków z N-Seoul Tower? Tylko z romantycznym zestawem dla par.

Gdyby tego było mało, to dochodzą jeszcze sale kinowe z kanapami dla zakochanych, czy wizyty u wróżki by sprawdzić swoją zgodność (Na początek wystarczy analiza grupy krwi).

A jak nie kino to ławka specjalnie dla par. Przy takiej konstrukcji jesteście zmuszeni siedzieć koło siebie, podziwiając kłódki przyczepione tu przez innych zakochanych.

Co sądzicie o romantycznym kalendarzu Koreańczyków? Irytujące? Śmieszne? Romantyczne? Nieszkodliwe?

Czytaj więcej »

Goshiwon część 2, czyli czemu kupiłam sobie w Korei plastikowy koszyk?

Pobyt w goshiwonie to metoda na tanie życie w Korei (Więcej o tym i ludziach, których można w nim spotkać znajdziecie TUTAJ.). Żeby było ono wygodne niezbędnych jest kilka zakupów. Poniżej czeka lista tego czego potrzebujesz żeby przetrwać w goshiwonie:

1. Koszyk na przybory toaletowe: w zależności od goshiwonu i tego ile jesteś w stanie zapłacić za pokój możesz mieć swoją własną łazienkę, ale są na to nikłe szanse. Bardziej prawdopodobne będzie korzystanie ze wspólnych natrysków. Oznacza to, że czeka Cię dość długa droga z pokoju na końcu korytarza do odległego prysznica. W rękach dzierżysz wtedy wszystkie szampony, mydła, odżywki, kremy, pasty do zębów, szczoteczki i ręczniki. Za pierwszym razem trochę się zdziwiłam, że wszystkie kobiety wędrują tam z plastikowymi koszyczkami, a nie kosmetyczkami, ale pierwsza wizyta pod prysznicem dużo wyjaśniła. Tam po prostu wszędzie jest woda. W pomieszczeniu wielkości metra kwadratowego, gdzie czeka na ciebie tylko wieszak (sztuk jeden) na ręcznik, umywalka i rączka prysznicowa, a woda leje się prosto na podłogę (nie wiem czemu w Korei z jakiś dziwnych powodów nie lubią brodzików prysznicowych) wszyściusieńko jest mokre. Koszyk jest praktyczny bo nie niesiesz wszystkiego w rękach, a po kąpieli możesz go na chwilę zostawić przed drzwiami żeby choć trochę wysechł i nie zmoczył wszystkiego w twojej małej komórce.

Rynek plastikowych koszyków na kosmetyki kwitnie w Korei.
cr: http://www.aliexpress.com/popular/box-basket.html

2. Kapcie: zawsze podróżuję z własnymi klapkami, ale bywa różnie. Goshiwony są często słabo ogrzewane, więc wychodząc na korytarz czujesz się jakby zapanowała nowa epoka lodowcowa, a kapcie na gołych nogach w drodze z łazienki do pokoju ocalą je przed odmrożeniem. Zresztą jeżeli mają dobre anty-poślizgi mogą być twoją szansą na przetrwanie bez uszczerbku na zdrowiu, gdy pracownik pójdzie na łatwiznę i myjąc podłogę po prostu wyleje na nią wodę. 

Nie zapominajmy też o oddzielnych kapciach łazienkowych (w Korei tak jak i np. w Japonii są dwa rodzaje kapci, te domowe i te do używania tylko i wyłącznie w łazience), grzybica nigdy nie śpi. W goshiwonach często proponują darmowe publiczne kapcie pokojowe i łazienkowe, ale jak już wcześniej pisałam grzybica nie śpi! A bez kapci ani rusz.

Ostatnia ważna wskazówka - miej swoje kapcie zawsze blisko siebie. Ukochane papucie z misiami porzucone przed drzwiami pokoju może spotkać okrutny los porwania. Zaginione kapcie się zdarzają, ale cóż zrobić w walce o nieodmrożone stopy i życie (czytaj poślizgnięcie na mokrej podłodze i zderzenie z najbliższą ścianą).

Tu zostawiamy buty, ale sam sobie jesteś winien jeżeli zginą.

3. Kubek / miseczka/ pałeczki: To zależy tylko od indywidualnej wrażliwości. Ja nie mam problemu z korzystaniem z publicznych sztućców i zastawy, ale jeżeli ktoś obawia się o standard czyszczenia może zapatrzeć się we własny zestaw. Należy jednak pamiętać, że własny zestaw, który skrzętnie przechowujesz, może zabrać jeszcze więcej cennego miejsca w pokoju.

4. Jedzenie: większość goshiwonów zapewnia bezpłatny ryż i kimchi, ale nie samym ryżem człowiek żyje. Od czasu do czasu zamiast stołowania się na mieście, można upichcić coś samemu, pamiętajmy, że najprawdopodobniej mieszkasz tutaj bo chcesz zaoszczędzić. Zresztą gotowanie we wspólnej kuchni to okazja do poznania palety szalonych mieszkańców goshiwonu.

5. Zatyczki do uszu: jeżeli masz lekki sen lub nadwrażliwość. Pokoje tutaj posiadają ściany niewiele grubsze od kartki papieru, więc bez większego wysiłku usłyszysz wszystko co dzieje się wokół. Jeżeli przeszkadza Ci dziewczyna po prawej, która o 3 w nocy suszy włosy i druga, która ogląda telewizję, to nie zapominaj, że zaraz do pokoju wróci ta która głośno chrapie, a dzisiaj wypada dzień dzwonienia do domu, więc całe piętro odpali skype i będzie rozmawiać z rodziną przez całą noc. Jeżeli masz z tym problem, zainwestuj w zatyczki, nie pożałujesz.

6. Koc: Gdy nastanie ten straszny moment w roku i temperatury spadną poniżej 10 stopni, a właściciele goshiwonu nadal będą oszczędzać w całym hostelu zapanuje nowa epoka lodowcowa. Ogrzewanie podłogowe niewłączone, wiatr hula po korytarzach. Jak już pisałam kapcie są nieodzowne w walce z odmrożonymi stopami, ale co zresztą ciała? Ubranie na cebulkę jest niezbędne, do tego gruby koc i włączona podręczna farelka i może uda nam się utrzymać znośny mikroklimat w naszej komórce. Właściciele goshiwonu, żeby zadowolić swoich klientów, będą próbowali wcisnąć każdemu koc elektryczny. Nie polecam, z trzech proponowanych jeden na pewno nie będzie działał, jeden będzie wyglądał jak psu z gardła, a ten działający postanowi się przepalić grożąc zapłonem reszcie pokoju (byłam naocznym światkiem małego pożaru w pokoju obok).

cr: http://weekendsillustrated.com/

Podsumowując, plastikowy koszyk, kapcie i jedzenie to obowiązkowe minimum, reszta według własnego uznania. Co o tym sądzicie, może coś pominęłam? Jakie rzeczy wydają się Wam niezbędne do przetrwania w goshiwonie?

Czytaj więcej »

Goshiwon, czyli gdzie najłatwiej spotkać koreańskiego dziwaka.

W trakcie pobytu w Korei mieszkałam w kilku miejscach: był i zwykły hostel i domek na wsi, mieszkanie u koreańskiej rodziny, własny „apartament”. Najbarwniejsze wspomnienia mam po goshiwonie. To skupisko dziwnych, zakręconych ludzi, zresztą trudno żeby było inaczej, trzeba być odrobinę szalonym żeby zdecydować się na mieszkanie w takim miejscu. Czym właściwie jest goshiwon (고시원)? To w zasadzie hostel z masą małych jednoosobowych pokoi. Ich ceny wahają się w granicach od 200,000 do 600,000 wonów za miesiąc. Wydaje się, że pokój, w którym mieści się łóżko, biurko, lodówka, telewizor, krzesło i szafa nie jest mały. W rzeczywistości za drzwiami pokoju numer 316 czekała na mnie komórka długa na 2 metry, szeroka na jakieś półtora (czyli 2 razy szerokość łóżka) i wysoka na kolejne 2 metry. Warto dodać, że urocza komórka nie miała okna, co tu dużo mówić na własną prośbę wylądowałam w zamykanej od wewnątrz trumnie vel jaskini.

Nie wiedzieć czemu ktoś kiedyś postanowił nazwać mój goshiwon SKY, chociaż z żadnego (bezokiennego) pokoju nie ma szansy na zobaczenie chociaż skrawka nieba.

Jakim cudem zmieściły się tam te wszystkie sprzęty? Banalnie, dokładnie połowę pokoju zajmowało łóżko, nad nim zamontowano wieszaki. W nogach łóżka podwieszono biurko, pod którym postawiono lodówkę. Pół biurka poświęcono żeby zamontować na nim szafę. W szafie stał telewizor. Druga połowa blatu była względnie pusta jeśli nie liczyć grzejniko-wentylatora w kształcie uroczej żabki. Do tego w pokoju zmieściło się jeszcze krzesło. Co prawda jeżeli chciało się otworzyć lodówkę to trzeba było je przesunąć pod drzwi, a jeżeli chciało się wyjść z pokoju to krzesło lądowało pod lodówką, ale było.

rysunek pomocniczy ;)

Ale nie o tym miał być ten post. Mieszkanie w goshiwonie daje możliwość poznania wielu ludzi z wielu krajów i z wieloma historiami, a czy w podróżach właśnie to nie jest najlepsze? Z niektórymi się zaprzyjaźniłam, innych unikałam jak ognia. Mam teorię, że wielkość pokoju koreluje z ilością ekscentryków wkoło. Mały pokój = dużo ekscentryków. Kogo można spotkać w takim miejscu?

1. Uczniowie/studenci: z dumą noszą na plecach bluzy z nazwą swojej uczelni, ale są rzadkim widokiem na korytarzu. Zazwyczaj albo siedzą w swoim pokoju i uczą się do egzaminów, albo siedzą na mieście... i uczą się do egzaminów. Najlepsza metoda żeby ich spotkać? Zrobić trochę hałasu na korytarzu przed ich drzwiami, wtedy na pewno wychyną z pokoju. Z furią na twarzy i przekrwionymi od nauki oczyma uświadomią Ci, jak nieodpowiedzialnie się zachowujesz. Egzaminy nie śpią!

2. Marzyciel: mieszka w goshiwonie żeby maksymalnie zaoszczędzić, spędza w pracy +80 godzin tygodniowo, a zarobione pieniądze wysyła do rodziny lub oszczędza na własny biznes. Często ma wiele ciekawych i inspirujących historii do opowiedzenia, ale jest zbyt zmęczony by je opowiedzieć. Jeżeli nie pracuje to siedzi w kuchni, albo na dachu goshiwonu i popijając soju planuje świetlaną przyszłość.

3. Pracownik bez celu: wolny lub rozwiedziony ahjussi z nisko płatną pracą. Ma tendencję do wyglądania na zmęczonego i zużytego życiem, zazwyczaj niezadowolony i zawsze marudzący pod nosem. Jego strój to stare, poprzecierane na kolanach spodnie i biały podkoszulek. Jego główną zabawą jest wyjadanie z ryżarek resztek ryżu i nienapełnianie ich, przecież inni mogą to zrobić za niego.

4. Gaduła: większość swojego wolnego czasu spędza w kuchni, gdzie poluje na resztę mieszkańców, próbując ich wciągnąć w niekończące się pogawędki. Jest albo bardzo samotny, albo bardzo lubi dźwięk własnego głosu. Nie reaguje na argumenty, że jest się zajętym czy spóźnionym do pracy, gada dalej. Najlepiej wymknąć się po angielsku gdy na chwilę odwróci się w stronę ryżarki by ją napełnić po "pracowniku bez celu".

5. Typ perwersyjny/ zboczeniec z goshiwonu: dzięki Bogu, że goshiwony zazwyczaj mają oddzielne piętra dla mężczyzn i kobiet. To typ który uwielbia opowiadać o tym jakie są polinezyjskie kobiety w łóżku, sugestywnie posapuje i pyta co robisz wieczorem. Opowiada o swoich najnowszych podbojach (ze szczegółami) i prosi o rady co mówić dziewczynom, albo jak się ubrać. Sugeruje, że jeżeli randka mu nie wyjdzie to zawsze jest plan B i to możesz być Ty. Najczęściej spotykasz go w kuchni (wspólna dla wszystkich pięter) lub gdy masz pecha i okaże się, że typ perwersyjny to goshiwonowy portier. Bezkarnie wejdzie na piętro dla kobiet i dalej będzie składał Ci niedwuznaczne propozycje.

cr: http://onehallyu.com/

6. Nocne marki: te nieuchwytne istoty rzadko widać i bardzo trudno je spotkać. Za dnia świetnie mieszają się z tłumem. Ich aktywność przypada głównie na godziny nocne, 3 nad ranem to ich ulubiona pora na oglądanie filmów albo słuchanie muzyki. Jeżeli z jakiegoś powodu jednak śpią to chrapią najgłośniej na całym piętrze.

7. Ideał: narodzony z destylowanych rogów jednorożca i magicznego pyłu. Niesamowity i wspaniały mieszkaniec goshiwonu. Zawsze miły, zawsze pomocny, chce uszczęśliwić wszystkich. Gdy wraca z zakupów proponuje Ci ciastka, gdy siedzi w kuchni też dzieli się jedzeniem, a do tego zmywa twoje naczynia i napełnia ryżarkę. Zawsze pyta o to jak Ci minął dzień i czy jest coś co może dla Ciebie zrobić.

cr: http://pl.pzm.wikia.com/wiki/Szeregowy

8. Normalny/ nudziarz: rano wychodzi do pracy/szkoły i wraca po południu. Szybko zjada obiad w kuchni, czasami z tobą porozmawia, wieczorem wraca do pokoju, ogląda film, bierze prysznic i idzie spać (to chyba ja ;) ).

Tak z grubsza prezentują się goshiwonowe typy, co o nich sądzicie? Wydaje mi się, że są bardzo podobne do tych spotykanych w akademikach. Kogo jeszcze dodalibyście do takiej listy?

Czytaj więcej »

Koreańczycy w codzinnych sytuacjach - część 2

"Koreańczycy w codziennych sytuacjach", bo chyba tak można nazwać serię fotografii, którą zamieściłam w poprzednim wpisie, to cykl postów, który będzie się pojawiał na blogu w najbliższym czasie. Każde ze zdjęć to odrębna historia oraz fragment kultury, który chciałabym Wam przybliżyć. 

W związku z moim wykształceniem, ale też po prostu zainteresowaniami i zwykłą ciekawością, uwielbiam obserwować ludzi. Dorabiam do sceny historię, wymyślam całe sytuacje, zastanawiam się nad przyczynami oraz skutkami, a później wszystko analizuję. Dlatego po pierwsze, oraz po drugie i po trzecie, chciałabym zaznaczyć, że minimum 50% tego co tutaj napiszę będzie moimi własnymi wnioskami, osobistymi spostrzeżeniami i opiniami. Może tak być, że pokrywają się z ogólnym nurtem, z pewnością część będzie trafna, ale ważne jest i tego zawsze staram się trzymać, że nie wygłaszam tutaj żadnych ogólnych prawd. Zdania typu "Koreańczycy są tacy..", "Koreańczycy robią tak i tak.." to bardzo duże uogólnienia, których chciałabym unikać, więc przed każdym tym zdaniem w domyśle znajduje się "Moim zdaniem". Moim zdaniem Koreańczycy są tacy i tacy. Moim zdaniem Koreańczycy robią tak i tak. Oczywiście biorę pod uwagę swoje liczne obserwacje, czytam dużo na temat Korei i Koreańczyków, wiem na ile moje zdanie pokrywa się z naukowym spojrzeniem czy statystyką, ale nadal jest to tylko moje zdanie, moja obserwacja i chciałabym abyście byli tego świadomi :) Oczywiście tam gdzie to możliwe, będę posiłkowała się badaniami lub różnymi już sprawdzonymi danymi. 

Mając za sobą dosyć rozwinięty wstęp, możemy przejść do pierwszego zdjęcia. Sokcho (속초시), miasto idealne. Morze i góry, bezpośrednie i bardzo szybkie połączenie z Seulem, sympatyczni ludzie i pyszne jedzenie. Trochę za bardzo pachnie portem i rybami, ale jest cudownie. Idziemy różowym mostem, podziwiamy widoki, mija nas piękna para. Para ze zdjęcia. On niesie jej książki, ona trzyma go pod ramie, dużo się śmieją i wolno idą przed siebie. Ich stroje do siebie pasują, a moje serce się roztapia. Jestem pewna, że rano pisali do siebie wiadomości na KakaoTalk aby ustalić w co się ubiorą, oczami wyobraźni widzę jak ona mówi do niego "셀카?" (selfie), a następnie wtuleni w siebie uczą się czegoś w bibliotece do której zmierzają.

Poniżej krótki dokument, który doskonale opisuje trend "couple outfits".

.

Identyczny strój od góry do dołu wydaje mi się lekką przesadą. Podobny styl i kolorystyka, albo ograniczenie tylko do identycznych butów lub kurtki. to jest coś co bym wybrała gdybym miała taką możliwość. 

Ubrania pasujące do siebie, bo są w tym samym stylu:

cr: http://mialiamani.com/

cr: humans of seoul

“(여자) 오늘 사실 그냥 흰색으로 맞춰서 입고 나와봤어요. 제가 안에 입은 회색옷이 좀 아쉽지만요.”
“혹시 신발도 맞춰서 오셨나요?”
“(남자) 양말까지 어쩌다보니 똑같은 걸 신었는데, 이건 진짜 아니에요. 정말 우연이에요.”

Kobieta: Właściwie to przed przyjściem tutaj ustaliliśmy dress code na "biały". Mam trochę wyrzutów sumienia. Byłoby lepiej gdybym nie wybrała szarego jako jednej z warstw.
Czy buty też dobraliście kolorystycznie?
Mężczyzna: Bardzo przypadkowo, mamy nawet takie same skarpetki. Nie, to w sumie nie było zaplanowane. Wyszło całkiem przypadkowo.

Ubrania identyczne:

cr: https://koronicles.wordpress.com/

Pary ubrane podobnie rzucają się w oczy i muszę przyznać, że jest ich dużo. Oczywiście więcej wśród młodych i zaryzykowałabym stwierdzenie, nie mieszkających jeszcze razem. Tak jak zostało powiedziane w dokumencie, Koreańczycy nie decydują się na wspólne mieszkanie tak szybko jak dzieje się to np. w Polskich dużych miastach, więc można powiedzieć, że podobne ubranie jakoś dodatkowo ich łączy.

 Co sądzicie na ten temat? Widujecie już podobnie ubrane pary na polskich ulicach? Czy to dobrze, czy źle?

Czytaj więcej »

Sesja w koreańskiej fotobudce, czyli wyglądamy jak woskowe laleczki.

Pamiętam z dzieciństwa stojące w przejściach podziemnych budki fotograficzne. Za niewygórowaną cenę oferowały prawie natychmiast pasek z kilkoma zdjęciami. Przez jakiś czas były popularnym (tańszym) substytutem fotografa gdy ktoś robił sobie zdjęcia do dowodu albo paszportu. Zabawnie było wybrać się tam z koleżankami i zrobić serię fotek z głupimi minami.

Teraz takich budek nie widuję prawie wcale, przynajmniej w mojej okolicy, za to w Korei znowu przypomniałam sobie jak zabawne to miejsca. Tak naprawdę to dopiero w Korei odkryłam jak BARDZO zabawne to miejsca.

Sticker Photo Booths na początku były ogromnie popularne w Japonii, ale bardzo szybko pojawiły się też w Korei. Istnieje masa lokali z różnymi rodzajami kabin, w niektórych oferują dodatkowo bezpłatne rekwizyty (peruki, okulary, a nawet hanboki).

wnętrze lokalu

Pierwszy zakład mieścił się w Insadong, zrobiłyśmy tam sobie sesję w hanbokach. Kilka dni później kiedy spacerowałyśmy po Myeongdong przyciągnęło nas stoisko z schneeball (kruche ciasto w polewie). Obok było wejście do kolejnego lokalu z fotobudkami, więc zaciągnęłam tam Kasię. Myeongdong Myon to duży zakład z masą budek, już na wejściu fanów hallyu wita ekran wyświetlający k-popowe teledyski, a lokal stał się znany po wizycie Kwanghee i Sunhwy oraz Taemina i Naeun gdy kręcili program „We Got Married”.

wspomniane schneeball, czyli Niemcy w Korei

Weszłyśmy i znowu przez dobre pół godziny cykałyśmy sobie zdjęcia w różnych dziwacznych pozach. Nie całkiem odpowiadamy grupie docelowej (lata nastoletnie już dawno za nami), ale fajnie jest się tam wybrać i trochę powygłupiać. Po zrobieniu zdjęć czas na ich ozdabianie. Do fotografii można dodać napisy i obrazki...

Zmienić karnację, kolor włosów, dodać makijaż, wyszczuplić nogi, przedłużyć rzęsy, zmniejszyć nos, powiększyć oczy. Do tego dochodzi jeszcze fantazyjne tło, zabawne dodatki, królicze uszy, kokardki, gwiazdki. W automacie można zmienić wszystko co Ci nie pasuje, stworzyć idealnego siebie. Trochę straszne. Po pierwszej sesji zdjęciowej długo patrzyłyśmy na fotografie i zastanawiałyśmy się czy to naprawdę my. Efekt był oszałamiający, wręcz „zbyt idealny”, wyglądałyśmy jak woskowe laleczki, dlatego kolejna próba odbyła się w budce, która tak bardzo nie poprawiała, zdjęcia wyszły dużo bardziej naturalne.

efekty ;)

Kilka praktycznych informacji:

1. Budki są samoobsługowe i tylko na monety, ale w lokalu zawsze jest pracownik, który ma pod ręką bilon, albo pomoże gdy postanowimy popsuć budkę lub nie będziemy wiedzieć gdzie wypadają gotowe zdjęcia (to My! :D).
2. Koszt to średnio 8000 wonów (czyli im nas więcej tym taniej od głowy).
3. Im starsza maszyna tym mniej dodatków do wyboru i tym mniej można sobie "poprawić".
4. Instrukcje są po koreańsku, ale zabawa jest tak intuicyjna, że łatwo się połapać.
5. Liczy się czas, po zrobieniu zdjęcia automat odlicza sekundy na edycję zdjęć.

Chcielibyście zrobić sobie sesję w takiej fotobudce? Co sądzicie o "poprawianiu" siebie, czy to już nie lekka przesada?

Czytaj więcej »

Grupy krwi w Korei

W których krajach wszyscy znają swoją grupę krwi? Bez wątpienia w Japonii i Korei Południowej. Wielu fanów k-popu pewnie zauważyło, że w oficjalnych profilach gwiazd nieodzownym punktem jest podawanie ich grupy krwi. Wiąże się to z bardzo popularną w Korei teorią osobowości grup krwi (która jest przy okazji świetnym biznesem, sprzedawane są rozmaite książki, komiksy, utwory muzyczne i inne produkty – wszystkie oparte na tej teorii). Użytkownicy Facebooka w Korei Południowej mogą nawet dodać swoją grupę krwi do informacji osobistych na profilu.

Koncepcja swoje początki ma w niemieckiej teorii eugenicznej z lat 30. XX wieku, promującej ideę wyższości innych ras nad pozostałymi. W latach 70. teoria zdobyła ogromną popularność w Japonii. To wtedy, w 1971 roku, japoński pisarz Masahiko Nomi wydał książkę na jej temat, tworząc podwaliny obecnie funkcjonującej koncepcji. Współczesna teoria osobowości grup krwi, w pewnym sensie stanowi odpowiednik horoskopu i podobno 80% Koreanek jest przekonanych, że grupa krwi ma znaczący wpływ na charakter. Zgodnie z tą teorią znając grupę krwi danej osoby możemy wiele powiedzieć na temat jej osobowości, temperamentu i umiejętności życia z innymi, a nawet tego jaka dieta jest dla danego człowieka najlepsza. Czas przyjrzeć się temu bliżej:

typ A- Uprzejmy, ale nieśmiały.

Introwertyczny romantyk, którego łatwo zranić. Punktualny, zrównoważony i cierpliwy, często perfekcjonista, który zbyt skupiony na detalach, zapomina o rzeczywistości, ma problemy z wyrażaniem emocji.

Najlepsza dieta: głównie owoce i warzywa, ograniczone spożycie mięsa i produktów mlecznych (dieta nisko-tłuszczowa).

typ B- Pomysłowy, ale kapryśny. 

Pełen pasji optymista, który kocha cały świat i nie przejmuje się zdaniem innych, umie się śmiać się ze swoich błędów. Uważa się, że mężczyźni z tą grupą krwi nie nadają się na mężów, nazywani są złymi chłopcami, którzy są graczami i zbyt swobodnym życiem mogą narobić sobie wielu wrogów.

Najlepsza dieta: zrównoważona, może jeść wszystko poza... kurczakami.

typ AB- Rozsądny, ale interesowny.

Inteligentny, myśli głową, a nie sercem, lubi kontrolować. Jest zdystansowany, ale miły i bezkonfliktowy, konsekwentny i cierpliwy, potrafi się dostosować do każdej sytuacji.

Najlepsza dieta: wegetarianizm (mięso bardzo bardzo rzadko... kurczaki - nigdy (#lol) ).

typ 0- Ekstrawertyk z silnymi cechami przywódczymi.

Naturalny lider i wojownik, energiczny, otwarty, ambitny, lubi być w centrum uwagi, czasami arogancki, nastawiony na sukces, nie lubi przegrywać.

Najlepsza dieta: wysoko-proteinowa, jak najwięcej mięsa, jak najmniej kiełków, pszenicy, orzechów i produktów mlecznych.

W Korei Południowej teoria jest tak powszechna, że opiera się na niej wiele reklam. Swego czasu niezwykle popularna była seria promująca wodę mineralną 2% z udziałem zespołu Big Bang. Każdy z członków wystąpił w spocie, w którym ich zachowanie było uzależnione od posiadanej grupy krwi.

Wersja z T.O.P (grupa krwi B)

Poza tym w internecie królują wszelkie rankingi i table wyliczające najbardziej odpowiednich dla nas partnerów. Oczywiście jako główną zmienną biorąc pod uwagę grupę krwi.

tabela ze strony visitkorea.or.kr

A co Wy sądzicie o teorii osobowości grup krwi? Zgadzacie się z opisem waszych charakterów i proponowaną dietą? Polecam Wam test na sprawdzenie jaką macie grupę krwi. Wyszła wam taka jak w rzeczywistości?

PS. Grafiki użyte w poście są dziełem Park Dong Sun'a i można je znaleźć na jego blogu lub oficjalnej stronie na Naver.com (obie w języku koreańskim).

Czytaj więcej »