Cheonggyecheon Stream

Trochę czasu minęło od naszego ostatniego turystycznego posta, więc tym razem opowiemy Wam o jednym z najpopularniejszych miejsc w Seulu, opisywanym we wszystkich przewodnikach, pokazywanym w telewizji, codziennie odwiedzanym przez rzesze turystów i mieszkańców miasta.

cr:talktomeinkorean.com

Cheonggyecheon Stream (청계천) to prawie 11 kilometrowy strumień, który w magiczny sposób rozpoczyna się w samym centrum Seulu i płynie przez dzielnice Jongno i Dongdaemun zanim połączy się z Jungnangcheon i ostatecznie wpadnie do potężnej rzeki Han (o rzece Han, która jest jednym z naszych ulubionych miejsc w Seulu, pisałyśmy TUTAJ).

Budowę strumienia ukończono w 2005 roku i przez wielu jest to uważane za duży sukces w rekultywacji obszarów miejskich. Piękno i ekologia nie są jednak tanie, na przebudowę samego tylko strumienia wydano ponad 900 miliardów wonów. Co znajdowało się tu zanim powstał strumień? Betonowa droga ekspresowa. Jednak Cheonggyecheon (czyli „czysty strumień”) płynął sobie spokojnie w tym miejscu już 600 lat temu i był jednym z kilku naturalnych cieków wodnych w okolicy. W XV wieku strumień pogłębiono i używano do odprowadzania ścieków. Po Drugiej Wojnie Światowej strumień znalazł się na terenie slumsów i szybko wypełnił się odpadami i ściekami roztaczając wszechobecny smród. Później, w latach 60-tych, slumsy zniszczono, a w miejscu strumienia powstała autostrada.

cr: blogtalkwithejay.blogspot.com

W 2003 roku nadszedł czas na podejmowanie „przyjaznych dla środowiska decyzji” i wszedł w życie projekt przywrócenia miastu strumienia. Budził wiele protestów mieszkających i pracujących w okolicy ludzi, którzy obawiali się ( i słusznie), że projekt spowoduje nieodwracalną zmianę charakteru okolicy. Również niektóre organizacje zajmujące się ochroną środowiska skrytykowały wysokie koszty oraz brak ekologicznej i historycznej autentyczności, nazywając projekt czysto symbolicznym, a nie naprawdę korzystnym dla miasta i środowiska. Co więcej, na kilka miesięcy przed ukończeniem projektu aresztowano pod zarzutem łapówkarstwa ówczesnego zastępcę burmistrza Seulu.

Obecnie co tydzień strumień odwiedza przeszło pół miliona ludzi. Rano spacerują tu jaskrawo ubrane ahjummy, wieczorami zakochani, a w ciągu dnia kolejne wycieczki turystów. W okolicy pojawia się też coraz więcej ryb i ptaków. Co roku organizowany jest tu też Seoul Lantern Festival- w listopadzie na strumieniu ustawiane są papierowe, podświetlane lampiony często ilustrujące ważne sceny z życia i historii Seulu i Korei.

Warto tu zajrzeć i przejść się trasą, nad którą wiszą 22 mosty i znajduje się kilka interesujących atrakcji. Zacznijmy od początku i Cheonggye Plaza, placu wyznaczającego początek strumienia. Stoi tam dość dziwna rzeźba- Spring Sculpture, która przypomina mi wielką muszlę, a według autorów ma nawiązywać do tradycyjnych koreańskich strojów i reprezentować nowe życie okolicy oraz jedność ludzi i natury. Poza tym warto tu być na przełomie maja/czerwca, to właśnie w tych okolicach organizowany jest co roku Dzień Polski w Seulu.

Niedaleko czeka Gwangtong Bridge- most zbudowany na początku dynastii Joseon, który był ówcześnie największym kamiennym mostem w mieście. Do jego budowy wykorzystano kamienie z grobowca królowej Sindeok.

Pamiętajcie rozglądać się też na boki, a znajdziecie Banchado, czyli 192-metrową ilustrację wizyty króla Jeongjo w Suwon, namalowana na  ponad 5 tysiącach ceramicznych płytek.

Kawałek dalej znajduje się Wall of Hopes. To z kolei namalowane przez 20.000 mieszkańców miasta rysunki i życzenia.

Zbliżając się do Dongdaemun (więcej TUTAJ) natrafimy na Jonchigyogak- te filary to wszystko co pozostało ze starej drogi ekspresowej biegnącej w miejscu strumienia.

cr: sweetandtastytv.com

Muzeum Cheonggycheon to chyba moje ulubione miejsce związane ze strumieniem. Rekonstrukcja budynków, które stały tu w latach 50 i 60-tych, w których znajduje się muzeum (w środku jest genialna makieta miasta). Wyglądają jak z zupełnie innego świata otoczone szklanymi wieżowcami.

cr: sweetandtastytv.com

Spacer kończymy przy Willow Wetland, najmniej zadbanym, podmokłym terenie rekultywacji, znajdującym się prawie na samym końcu strumienia. To siedlisko wielu ptaków i zwierząt, zazwyczaj nie ma tu zbyt wielu ludzi, którzy zmęczeni skończyli spacer kilka kilometrów wcześniej.

cr: sinembetul.blogspot.com

Cheonggyecheon Stream to miejsce, które mimo początkowych kontrowersji stało się jedną z popularniejszych atrakcji stolicy Korei Południowej i my również gorąco zachęcamy Was do jego odwiedzenia i przekonania się na własnej skórze jak udał się w tym miejscu proces przywracania miastu historycznych trenów zielonych.

P.S. Na koniec odsyłam Was do naszego bardziej osobistego posta o poranku w Seulu KLIK, to właśnie okolice Cheonggyecheon Stream są w nim opisane.

Czytaj więcej »

Glamorous penguin (글래머러스펭귄)

글래머러스펭귄 to kawiarnia, którą obserwuję na instagramie już od chyba dwóch lat, znajduje się w okolicach Itaweon, więc nie jest to moja ulubiona okolica, ale postanowiłam w końcu ich odwiedzić bo zdjęcia które wrzucają online są bardzo kuszące :)

Znalezienie tego lokalu wcale nie było takie łatwe jak mi się wydawało, skręciłam za wcześnie, ale dzięki temu zwiedziłam okolicę, widziałam piękne domy i zobaczenie z oddali tego małego niebieskiego budyneczku, było prawdziwą nagrodą. 

Godzina była wczesna, więc nie było dużo ludzi co pozwoliło mi zwiedzić całość, zrobić kilka zdjęć i w spokoju zjeść zamówione rzeczy. 

Ceny nie są najtańsze, ale zdecydowałam się na sernik matcha i truskawkowe latte. Obie rzeczy były na prawdę bardzo dobre, później wiele razy wracałam myślami do tego posiłku lub zamawiałam w innym miejscu truskawkowe latte, które niestety nie mogło konkurować z tym od Glamorous penguin.

Kawiarnia jest piętrowa, z wyjściem na dach i wspaniałym widokiem. We wszystkich możliwych miejscach stoją pingwiny, więc tematyka kawiarni jest dobrze zaakcentowana.

Jest to kawiarnia do której na pewno będę wracała, mimo, że jest stosunkowo droga to dostaje się produkty o jakości, która jest warta swojej ceny. 

Informacje praktyczne: 

• Adres: 743-41, HANNAM-DONG, SEOUL
• Dojazd: 한강진역 (Hangangjin), wyjście nr 1
• Ceny: ciasta po około 7 000 - 9 000 won za kawałek, kawy po około 6 000 - 7 000 won.
• Oficjalna strona: http://www.glamorouspenguin.com/

 Ocena Oppy:

Czytaj więcej »

National Folk Museum - wystawa plenerowa

O wystawie plenerowej znajdującej się koło Folk Museum (czy jak kto woli, mini skansenie) pisałam krótko już przy okazji postu o pałacu Gyeongbokgung. Dziś zobaczycie więcej zdjęć, poznacie trochę historii oraz przekonacie się, że robienie sesji na instagram/fejsa to poważna sprawa.

Jak można przeczytać na stronie muzeum:

After passing through the exhibits of traditional folk life, exhibits of the reproduction of streetcars and stores during the late 19th century, when Korea opened its ports to foreign powers, before reaching the reproduction of the modern era. In this ‘Streets of memory’, the exhibits that show the visitors about the lifestyle during the 1970’s~1980’s, are comic book shops, barber shops, dressmaking shops specializing in western style garments, and coffee shops, etc. are displayed.

"Ulica pamięci" jest ekspozycją pokazują styl życia lat 1970-1980. Na poniższych zdjęciach zobaczycie co to oznacza :)

Zwiedzanie pałacu zaplanowałyśmy na sobotę, miała być dobra pogoda. Po wyjściu z hostelu okazało się, że nad miastem wisi ogromna ciemna chmura z której koło 14 zaczęło lać. Dawno nie brałam udziału w takiej ulewie. Przemokło mi wszystko, a peleryna przeciwdeszczowa kupiona w 7eleven nadawała się na śmietnik (zresztą tak samo jak moje buty). 

Deszcz niestety nie odstraszył tłumu ludzi. Weekend to weekend, trzeba zwiedzać, ale przynajmniej dzięki temu na zdjęciach znajduje się dużo fotogenicznych parasolek. 

Towarzyszyła nam grupa dziewcząt z fotografem. Chodziły od domku do domku i stojąc na deszczu były fotografowane w różnych uroczych pozach. 

Mam nadzieję, że to nie była jakaś znana kpopowa grupa, która robiła sobie urocze fotki na potrzeby mediów społecznościowych :D wpadłyśmy na jakiś debiutujący zespół w innym miejscu, więc kto wie. 

Na ulicy znajdują się sklepy, restauracje, fryzjer, księgarnia, a nawet studio fotograficzne. Zadbano o szczegóły, więc zwiedzanie i przyglądanie się detalom jest bardzo wciągające. Niestety wioska nie posiada obywateli, więc przyglądamy się wszystkiemu z zewnątrz. Można wejść tylko to dwóch pomieszczeń, ale dzięki dużym i przeszklonym witrynom nie jest to aż tak uciążliwe.

restauracja

kawiarnia do której można wejść :)

papierosy

studio fotograficzne

komiksy!!

to się nosiło :)

Oczywiście miejsce jest szalenie popularne, kręcą tam dramy (np Descendants of the Sun), ale jesli podoba Wam się ten okres i jesteście ciekawi jak jeszcze żyło się wtedy w Korei to polecam Hot Young Bloods (początek lat 80) i Gangnam 1970 (Lee Min Ho w latach 70 ;P)

Wstęp na wystawę (oraz do Folk Museum) jest za darmo... o ile kupicie bilet do pałacu :D

Informacje praktyczne:

• Dojazd: Linia 3, wyjście 5 na stacji Gyeongbokgung Palace lub linia 5, wyjście 2 na stacji Gwanghwamun.

• Cena:  Dorośli (wiek 19-64): 3,000 won (około 9,5 zł) / Grupy (min 10 osób): 2,400 won
  Dzieci (wiek 7-18): 1,500 won (około 4,6 zł) / Grupy (min 10 osób): 1,200 won
  * Istnieje możliwość kupienia karnetu za 10 000 won (ok 31 zł). W ramach tego biletu można odwiedzić cztery pałace (Changdeokgung, Changgyeonggung, Deoksugung, Gyeongbokgung) oraz Jongmyo Shrine. Karnet ważny jest miesiąc, nie podlega zwrotowi, można go kupić w kasie dowolnego pałacu.

• Godziny otwarcia:  Styczeń-Luty 09:00-17:00 / Marzec-Maj 09:00-18:00 / Czerwiec-Sierpień 09:00-18:30 / Wrzesień-Październik 09:00-18:00 / Listopad-Grudzień 09:00-17:00. We wtorki nieczynne. 

Czytaj więcej »

Ledowe kwiaty i pszczeli sok w Dongdaemun Design Plaza

Dongdaemun Design Plaza, w skrócie DDP, można określić w trzech słowach: nowoczesność, użyteczność, piękno. Budynek zaprojektowany przez Zahy Hadid charakteryzuje się obłymi kształtami i minimalizmem. To jedno z tych miejsc w Seulu, które naprawdę warto odwiedzić.

Prosty i surowy, jest trochę oderwany od rzeczywistości. Z jednej strony otaczają go stare osiedla, z drugiej Dongdaemun Market i kilka nowszych budynków. Właśnie z tego powodu już w trakcie budowy budził wiele kontrowersji, według mieszkańców nie pasował do okolicy. Kiedyś na jego miejscu stał stadion (potem przekształcony w targowisko, coś jak warszawski Stadion Dziesięciolecia), podczas jego rozbiórki natrafiono na pozostałości budownictwa z czasów dynastii Joseon, które zostały wyeksponowane w parku otaczającym DDP.

Nowoczesna forma budynku stała się świetnym tłem do wielu dram i jednego z moich ulubionych koreańskich programów „My Neighbor Charles!” - 이웃집 찰스 (Program o tym jak obcokrajowcy z różnych krajów radzą sobie z mieszkaniem w Korei). To tutaj odbywają się również najważniejsze wydarzenia związane z seulskim tygodniem mody, a turystów przyciągają ledowe kwiaty na dachu budynku. Miały być instalacją czasową trwającą tylko kilka miesięcy, ale tak się spodobały, że zostaną do lutego 2016 roku (przynajmniej na razie ;) ).

cr: kbs.co.kr To w tej walizce kręcą "My Neighbor Charles!"

Poza tym na terenie tego odrobinę surrealistycznego kompleksu znajdują się muzea, galerie, sklepy oraz kilka kawiarni. Jedną z nich jest Beesket. Jego nazwa to kombinacja słowa bee (pszczoła) oraz basket (koszyk), według oficjalnej strony internetowej masz się poczuć jak pszczółka zbierająca nektar do koszyczka żeby stworzyć spersonalizowany napój (Jestem bardzo ciekawa kto jest pomysłodawcą tej koncepcji...).

Znalezienie kawiarni trochę nam z Kasią zajęło, przeszłyśmy chyba cały kompleks, ale przy okazji zwiedziłyśmy też galerie. W jednym z pomieszczeń stało pianino, na którym chętni mogli spróbować swoich sił, w innym kręcące się pionki, krzesła, i wszelkiego rodzaju design użytkowy. 

Biel, biel, biel i minimalizm

Wyglądam tu dziwacznie, ale kręcenie się do tyłu na tym "pionku" to bardzo dziwne uczucie ;)

Kiedy w końcu dotarłyśmy do Beesket, czekał na nas lokal rodem z filmów si-fi: ostre kąty, kontrastowe kolory... tylko gdzie jest mój teleporter ;)

cr: beesket.com

Jak się składa zamówienie? Do plastra miodu wkłada się trzy kapsułki z wybranymi owocami lub warzywami. Przy kasie sprzedawca je od Ciebie odbiera i przygotowuje sok, a Ty w zamian dostajesz karteczkę, na której wypisane są wybrane przez ciebie składniki, ich wartość energetyczna, oraz witaminy i minerały, które zawierają.

Przypadł mi do gustu ten sok w stylu DIY. Nie dość, że sama wybrałam składniki, to jeszcze dowiedziałam się jakie witaminy zawierają. Świeże, bez dodatku cukru i innych wspomagaczy, świetnie wpisują się w nowoczesną atmosferę tego miejsca.

Informacje praktyczne:

• Adres: Dongdaemun Design Plaza, Euljiro 281, Jung-gu, Seoul (mieści się w budynku Dongademun Market na poziomie B1). Dongdaemun History and Culture Park Station, linia 4, wyjście 1

• Poza DDP Beesket mieści się również w kilku innych lokalizacjach, które można znaleźć na stronie internetowej (Suwon, Jamsil Lotte World Mall, Myeongdong).

• Godziny otwarcia: 8:00-22:00, weekendy: 11:00-22:00

• Strona internetowa: www.beesket.com

Czytaj więcej »

Jedzenie koreańskiej ulicy.

Zainspirowana niedawnym postem Kasi o street foodowej restauracji Miss Kimchi w Warszawie, postanowiłam napisać coś więcej o ulicznym jedzeniu Korei.

Na początek odrobinę teorii. Street food (z ang. żywność z ulicy) – rodzaj pożywienia gotowego do spożycia, sprzedawanego na ulicy lub w innych miejscach publicznych (targ, bazar), często z zaimprowizowanego stanowiska, na którym potrawa jest przyrządzana. Większość street food jest też z reguły tańsza niż posiłki kupowane w obiektach żywienia zbiorowego (restauracje, bary, jadłodajnie). Według danych FAO z 2007, ok. 2.5 mld ludzi codziennie korzysta z posiłków, sprzedawanych na ulicach. Oprócz niskiej ceny wybór jedzenia typu street food może wynikać z jej specyficznego smaku, nostalgii, a także ciekawości i próby poznania smaku lokalnych specjalności. 

źr. Wikipedia

Koreańska ulica to raj dla miłośników jedzenia szybkiego, niedrogiego i pełnego smaków. Wystarczy wyjść przed hotel by prawie od razu natknąć się na jakiś stragan, albo mały namiot gdzie ahjumma sprzedaje pieczone bataty czy mięsne szaszłyki. Chodzenie po mieście to prawdziwa próba silnego charakteru, gdy na każdym kroku czekają inne pyszności. Świat koreańskiego jedzenia, w tym tego ulicznego, jest tak różnorodny, że nie można przejść obok niego obojętnie.

To podstawowe street foodowe dania koreańskie. cr: http://typographyseoul.com/news/detail/404 

Zazwyczaj są to przekąski niż pełne dania, coś co można zjeść w drodze do pracy lub szkoły. Pierwsze street foodowe danie zjadłam zaledwie godzinę po wylądowaniu w Korei, w drodze do Busanu, ale to Myeongdong w Seulu będzie tym miejscem, które chyba już na zawsze będę kojarzyć z ulicznym jedzeniem. Hałaśliwy i pełen turystów, jest także pełen małych straganów uginających się pod ciężarem suszonych kalmarów, świeżych owoców granatu, szaszłyków, klusek i czegokolwiek tylko zgłodniała dusza zapragnie. Nie miałam okazji spróbować wszystkiego i raczej nigdy nie będę mogła powiedzieć, że jestem ekspertem od koreańskiego street foodu, ale mam swoich faworytów, których chcę Wam przedstawić.

Myeongdong i świeży sok z granatów, szaszłyk z pikantnym kurczakiem i bułeczka z pastą fasolową... pycha :D 

Tornado Potato/Hweori Gamja (회오리 감자): Koreańczycy twierdzą, że są wynalazcami tego dania, nie wnikam, ważne, że jest pyszne i niezwykle proste. Są to spiralnie pocięte ziemniaki na patyku, smażone w głębokim tłuszczu i dodatkowo maczane w mączce cebulowej. Cena to około 2500 wonów. 

Corn Dog (핫도그): Zwykły Hot Dog byłby zbyt oczywisty, więc w Korei zajadamy się Corn Dogami, czyli Hot Dogami na patyku, najlepsza opcja to te oblepione frytkami... palce lizać. Ceny wahają się od 2000 do 2500 wonów. 

Kimbap (김밥): łatwo dostępny na ulicach, w sklepach i restauracjach, jedno ze sztandarowych dań koreańskich (My też próbowałyśmy je robić, przepis znajdziecie TUTAJ). To po prostu koreańska wersja sushi, czyli ryż i dodatki owinięte w wodorosty. Za 4-6 porcji trzeba zapłacić około 1500 wonów.

Ahjumma szykuje kimbap

Tteokbokki (떡볶이): kolejny klasyk. Kluski trochę podobne do kopytek, ale zrobione z mąki ryżowej i maczane w pikantnym sosie. Cena za talerz tych pyszności waha się w granicach 2500-4000 wonów.

Beondegi (번데기): larwy jedwabnika, o których więcej pisałam TUTAJ. Przekąska dość kontrowersyjna, nawet wśród Koreańczyków. Niektórych odrzuca dość specyficzny kształt i zapach, ale ja nadal je lubię i mogę zapewnić, że są dużo ciekawsze w smaku niż ostatnio przeze mnie jedzone larwy mączniaka. Cena za kubeczek to około 2000 wonów. 

Soondae (순대): koreańska wersja kaszanki, oczywiście zamiast kaszy umieszczamy w środku ryż. Początkowo byłam dość sceptyczna, teraz uważam, że wersja azjatycka jest nawet akceptowalna. Cena za talerz to około 6000 wonów. 

Gyeranppang (계란빵): niekwestionowany faworyt rankingu. Jajko zapiekane na chlebie. Ma lekko słodkawy posmak i jest po prostu idealne na zimę, jako coś szybkiego na rozgrzewkę. Zresztą to też danie, które próbowałyśmy robić, wyszło naprawdę pyszne!

Dakkochi (닭꼬치): czyli szaszłyki z kurczaka i warzyw z dodatkiem sosu. Proste, pyszne i nie potrzebujące większego opisu. Istnieją też oczywiście inne warianty mięsne i warzywne, ale to kurczak podbił moje serce.

Ojingeogui (오징어구이) i Muneodarigui (문어다리구이): grillowane kalmary i grillowane macki ośmiornicy. To tak naprawdę tylko moje ulubione przykłady wszelkiego rodzaju grillowanych/smażonych/suszonych owoców morza. Pierwszym ulicznym jedzeniem, którego spróbowałam w Korei był właśnie suszony kalmar (i świńskie uszy, ale akurat o tym staram się zapomnieć), który okazał się moim wielkim kulinarnym odkryciem. Potem wielokrotnie eksperymentowałam z wszelkiego rodzaju "morskimi przekąskami", jedne okazały się pyszne, inne mniej, ale nadal mam do nich słabość. 

Tu akurat smażone macki ośmiornicy.

Bungeoppang (붕어빵): chlebek w kształcie rybki wypełniony pastą ze słodkiej czerwonej fasoli. Niektórzy Koreańczycy uważają, że istotne jest, od której strony zacznie się swoją rybkę jeść (ogon, głowa, albo od środka) i ma to związek z charakterem danej osoby. Zaczynający od głowy to urodzeni optymiści, nieprzejmujący się dniem dzisiejszym. Jedzący od strony ogona to nieśmiali romantycy. Ci którzy zaczynają od środka (swoją drogą dość ciekawa technika jedzenia) to aktywni i otwarci ludzie. Istnieje jeszcze kilka innych przesądów (jedzą najpierw płetwy, rozrywają rybkę na pół i zjadają najpierw głowę itd.), ale nie będę się już w nie zagłębiać. Najważniejsze, że rybki są smaczne i tanie. Za jednego karpia trzeba zapłacić jakieś 300 wonów, za trzy 1000 wonów. 

Ahjumma sprzedaje Bungeoppang tuż obok przystanku autobusowego 

Odeng (오뎅): za pierwszym razem długo się zastanawiałam co to tak naprawdę jest. Przez głowę przelatywało mi mnóstwo głupich pomysłów (moim pierwszym skojarzeniem były gotowane tasiemce :D ), a tak naprawdę to po prostu szaszłyki z ciasta rybnego (ryba + mąka) gotowane w bulionie i często właśnie z tym bulionem podawane. Jest jednym z tańszych  i powszechniejszych dań street foodówych, za patyczek trzeba zapłacić jedynie 500 wonów.

Jak widzicie koreańskich przekąsek jest mnóstwo, a te przedstawione tutaj to i tak tylko niewielka ich część. Jakie jest wasze ulubione danie? Dajcie znać w komentarzach. Jeżeli jakieś pominęłam, a Waszym zdaniem jest niezbędne na liście najlepszych ulicznych dań w Korei to też piszcie ;)

Czytaj więcej »