Koreańska mapa Polski

Pisałyśmy już o tym gdzie w Korei da się znaleźć polskie ślady, czas na tekst o Korei w Polsce. Z roku na rok pojawia się coraz więcej instytucji, firm, restauracji związanych z Krajem Porannego Spokoju, więc dziś je tu zbierzemy.

UCZELNIE

Na chwilę obecną koreanistykę można studiować w Polsce na 4 uniwersytetach państwowych publicznych i 1 uczelni państwowej niepublicznej:

• Uniwersytet Warszawski, Instytut Orientalistyczny, Zakład Japonistyki i Koreanistyki, Sekcja Koreanistyki- LINK

• Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Neofilologii, Zakład Turkologii, Mongolistyki i Koreanistyki- LINK

• Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu, Instytut Językoznawstwa, Zakład Filologii Koreańskiej- LINK

• Uniwersytet Jagielloński, Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu, Język i Kultura Korei- LINK

• Uniwersytet Wrocławski, Wydział Filologiczny, Szkoła Języków Antycznych i Orientalnych, Język i Kultura Korei- LINK

• Wyższa Szkoła Języków Obcych im. Samuela Bogumiła Lindego, Poznań- LINK

Koreańskiego można uczyć się też w licznych szkołach językowych. Po pobieżnym przejrzeniu internetu znalazłam takie kursy w praktycznie każdym większym mieście w Polsce.

RESTAURACJE

Kuchnia koreańska staje się popularna, więc i restauracji ją serwujących przybywa. W tym poście skupimy się na lokalach stricte koreańskich, albo takich, w których menu większość stanowią dania koreańskie (W wielu miastach można znaleźć knajpki z mieszanką kuchni: japońsko-koreańskie, koreańsko-chińskie itd.).

Największy wybór mamy chyba w Warszawie- Onggi, Miss Kimchi, Koreana, Sora, Shilla, Arirang, Akasaka (która ma też lokale w Łodzi i Bronowicach), Mei, KoreaTown, Seoul, Sushi&Kimchi, BentoYa, Naru...

Mieszkamy w stolicy, więc lokale w innych miastach znamy słabiej, ale miłośnicy kuchni koreańskiej na pewno znajdą ją jeszcze we Wrocławiu w restauracjach Darea, Hikari Sushi&Korean Restaurant i Kokoya, w Gdyni w Koreańskich Przysmakach, w Poznaniu w ZINDO SUSHI, w Krakowie w Oriental Spoon, Hana Sushi i Mandu, oraz w Lublinie w restauracji Koreański Dom. Jeśli chodzi o Lublin to działa tam też Stowarzyszenie Współpracy Polsko-Koreańskiej i Polska Unia Ssireum (koreańskie zapasy).

Jeżeli znacie inne miasta i lokale to dajcie nam znać w komentarzach, dodamy je do spisu :)

SKLEPY

Moda na koreańską pielęgnację i kosmetyki zawitała do Polski na dobre (o "Sekretach urody Koreanek" TUTAJ), więc nawet w dużych sieciach jak Sephora, Douglas czy Hebe kupimy koreańskie marki, ale na rynku działają też sklepy skupiające się tylko i wyłącznie na azjatyckich kosmetykach.

Sklepy internetowe:

• Beautikon
• It's Skin Polska (Mają też sklep stacjonarny w Galerii Mokotów w Warszawie)
• Missha
• Skin79
• Dr.G
• Juui
• MyAsia
• Asian Club
• Beauty Trend
• KokoSklep
• Koreańskie Kosmetyki

Stacjonarne:

• JJ Korean Beauty, Wrocław
• K-Beauty101, Wrocław
• O JEJU, Kraków
• Missha, Poznań
• It's Skin, Warszawa

Korea to oczywiście nie tylko kosmetyki, więc w różnych miastach i internecie znajdziemy sklepy specjalizujące się w sprzedaży azjatyckiej żywności. W Warszawie będzie to Korea House, we Wrocławiu Mamison i Shin Food, w internecie polecamy JiroSan. Poza tym różne koreańskie przysmaki znajdziemy na przykład w Kuchniach Świata, czy w dużych supermarketach. Wpadnijcie też na stronę Azjatycki Zakątek gdzie poza kosmetykami i jedzeniem, jest też dział z gadżetami k-opowymi, artykułami papierniczymi itp..

Nie można zapomnieć o wydawnictwie Kwiaty Orientu, które jest jedynym wydawnictwem w Polsce specjalizującym się w literaturze koreańskiej. Warto zaglądać na ich stronę, mają w ofercie prawdziwe perełki.

cr: Kwiaty Orientu

To są te sklepy i miejsca, z którymi zwykły klient ma bezpośredni kontakt, ale w Polsce funkcjonuje około 140 koreańskich firm (fabryki, biura itd.). Warto wspomnieć te większe jak LG Electronics w Mławie, SK we Wrocławiu, Daewoo w Pruszkowie. Na terenie kraju działa również firma konsultingowa Hanpo, która specjalizuje się w „zapoznawaniu” inwestorów z obu państw i wzajemnej edukacji dotyczącej zwyczajów prowadzenia interesów, oraz KOTRA- Korea Business Center Warszawa, która zajmuje się szeroko rozumianym promowaniem polsko-koreańskiej współpracy ekonomicznej i wymiany handlowej oraz inwestycjami zagranicznymi.

mapa z kilkoma największymi koreańskimi firmami działającymi w Polsce, cr: paiz.gov.pl

Jeśli chodzi o instytucje państwowe to na terenie Polski działa oczywiście Ambasada Republiki Korei oraz Centrum Kultury Koreańskiej, które kilka razy w roku organizują wydarzenia promujące koreańską kulturę, z tych ważniejszych na przykład Korea Festival czy Warsaw Korean Film Festival. W Warszawie znajduje się również Kościół Koreański, oraz główna siedziba Szkoły Zen Kwan Um (posiada ośrodki jeszcze w kilku innych miastach) - szkoła buddyzmu Zen koreańskiej tradycji Czogie.

Poza tym już od kilku lat w Polsce odbywają się koncerty k-popowe, imprezy w rytmach k-popu, obozy, zloty fanów itp.. Co jakiś czas organizowane są też konferencje na temat koreańskiej kultury- największa z nich to IntoKorea w Krakowie, organizowana przez Sekcję Koreańską Dalekowschodniego Koła Naukowego UJ, której co roku patronujemy i gorąco polecamy. W kraju działa również kilka zespołów- 해어화 Haeeohwa - Zespół Tańca z Wachlarzami, Zespół tradycyjnego koreańskiego tańca z bębnami Sogo "소고팀", oraz Zespół Tradycyjnych Koreańskich Bębnów Samulnori "Keun sori-ro - 큰 소리로".

Coraz częściej w kinach studyjnych w różnych miastach można obejrzeć koreańskie filmy, ostatnio był to "Lament" i "Służąca", niedługo "Jak wytresować psa" i "W sieci". Koreańska kinematografia pojawia się również co roku na Festiwalu Pięć Smaków.

W Polsce jest również sporo koreańskich studentów z wymiany, dużą ich reprezentację można spotkać na przykład na Uniwersytecie Muzycznym w Warszawie, zresztą coś jest w tej muzyce klasycznej, w końcu do właśnie Koreańczyk- Cho Seong-Jin wygrał ostatni Konkurs Chopinowski.

cr: polskieradio.pl

Jak widać Korei Południowej jest w Polsce sporo, więc jeżeli słyszeliście o jakiś firmach czy miejscach związanych z Koreą dajcie znać, chętnie dodamy je do posta :)

*GRATIS*

Nie można zapomnieć, że Korea to nie jedynie Korea Południowa, ale i Północna, której ślady również można znaleźć w wielu miejscach w Polsce. Stosunki dyplomatyczne z Koreą Południową nawiązaliśmy dopiero w 1989 roku, ale wcześniej łączyły nas dość ścisłe relacje z Koreą Północną. Na terenie kraju działa oczywiście Ambasada Korei Północnej, oraz np. Chopol- polsko-północnokoreańskie przedsiębiorstwo, zajmujące się morskim przewozem towarów (polski oddział znajduje się w Gdyni). Do Polski przyjeżdżają również do pracy robotnicy z Korei Północnej. Warto też pamiętać o koreańskich sierotach, które mieszkały w kilku ośrodkach w Polsce w latach 50-tych (więcej o ich historii przeczytacie TUTAJ), ale nasze relacje z Koreą Północną to już temat na oddzielny post ;)

Czytaj więcej »

Polska w Korei Południowej

Zastanawialiście się kiedyś ile Polski da się znaleźć w Korei Południowej? O dziwno mimo dzielących nas kilometrów trochę jej tu jest. Na początek kilka faktów.

Pierwszymi Polakami, którzy pojawili się na Półwyspie Koreańskim pod koniec XIX wieku i opisali swoje doświadczenia byli naukowcy-podróżnicy Jan Kalinowski i Władysław Kotowicz. Pierwszym pisarzem był natomiast Wacław Sieroszewski (o jego książce "Korea- klucz Dalekiego Wschodu" wspominałyśmy TUTAJ).

Stosunki dyplomatyczne z Koreą Południową nawiązaliśmy dopiero 28 lat temu, czyli w 1989 roku. W Polsce upadł komunizm, więc wcześniej dość ścisłe relacje z Koreą Północną się ochłodziły, a te z Koreą Południową zaczęły kiełkować. Obecnie w Polsce ma siedziby kilkanaście koreańskich firm, a eksport pomiędzy krajami rośnie. Poza tym w Seulu działa prężny wydział polonistyki, największy w Azji pod względem liczby studentów (nasz wywiad z jego studentem przeczytacie TUTAJ).

Miałyśmy okazję odwiedzić uczelnię i uczestniczyć w zajęciach z kultury Polski. Studenci przygotowali prezentacje i... zaskoczyli nas. Ich wiedza na temat polskiego malarstwa była imponująca (muszę z ubolewaniem przyznać, że nie znałam wszystkich artystów, o których wspominali). Poza tym naprawdę dobrze się tam bawiłyśmy. Mimo że studenci pierwszego roku nie byli w stanie płynnie się z nami komunikować, udało nam się „zjednoczyć” testując najlepsze smaki polskiej wódki ;)

Wydział polonistyki znajduje się w sporej odległości od centrum stolicy, ale jeżeli będziecie mieli czas warto tam zajrzeć i odszukać obelisk z kilometrami dzielącymi Polskę i Koreę (dokładnie 7736km). Inny „polski znacznik” odnajdziecie również w międzynarodowej dzielnicy Seulu- Itaewon. Po wyjściu z metra patrzcie uważnie pod nogi, a bez problemu traficie na płytę z mapą Polski i przywitaniem.

Na drugim końcu kraju, w Busanie, czekają za to inne płyty. W alei gwiazd swoje odciski dłoni zostawili Agnieszka Holland i Krzysztof Zanussi, którzy odwiedzili miasto przy okazji Busan International Film Festival (więcej o wizycie na festiwalu).

Dorota Kędzierzawska, Agnieszka Holland i Krzysztof Zanussi. cr: Adam Mickiewicz Institute

Na szczęście chodniki to nie jedyne miejsca z polskimi akcentami. Od czasu do czasu w sklepach można trafić na przykład na polskie piwo, ciastka, czy sok z aronii. Wśród Koreańczyków dobrą renomę ma również ziaja. Kosmetyki tej firmy są wręcz rozchwytywane przez Koreanki, co na początku dziwi, biorąc pod uwagę jak wielki jest rynek kosmetyczny Kraju Porannego Spokoju i że to właśnie koreańskie kosmetyki robią się popularne w Polsce.

Zabójcze ceny Łomży, 3000 wonów to ponad 10zł!

Nie można zapomnieć o ceramice z Bolesławca, która w zaskakujący wręcz sposób jest przez Koreańczyków lubiana. W całym kraju jak grzyby po deszczu wyrastają sklepy specjalizujące się w sprzedaży polskiej ceramiki, tylko w Seulu jest ich kilka, a popyt jest na tyle duży, że na dostawy towaru trzeba czekać miesiącami. Zaczęły się już nawet pojawiać chińskie podróbki!

W koreańskiej telewizji swego czasu wyświetlano nawet program o Manufakturze w Bolesławcu

Znaki, jedzenie, ceramika...ale chyba najważniejsi są ludzie. Nie zapominajmy o koreańskiej Polonii. Nie jest ona zbyt liczna- w Ambasadzie Polski w Korei Południowej jest zarejestrowanych około 150 osób, ale trzeba też doliczyć studentów czy ludzi przyjeżdżających tu do pracy na krótszy okres czasu, więc jest to liczba dość płynna. Ambasada co roku organizuje kilka imprez okolicznościowych (w zeszłym roku po raz pierwszy "Dzień Polski w Seulu"), a w części z nich biorą udział działający na terenie Korei polscy księża Pallotyni.

Warto również wspomnieć o programie telewizyjnym "Non-Summit" (비정상회담), w którym przedstawiciele różnych krajów świata dyskutują na temat kultury i polityki. Przez pewien czas jego panelistą był Przemysław Krompiec, dzięki któremu Koreańczycy dowiedzieli się czegoś więcej o naszym kraju. 

To nie jedyny polski akcent w telewizji. W innym popularnym show "Please Take Care of My Refrigerator" (냉장고를 부탁해) jednym z uczestników jest polsko-bułgarski kucharz Mihal Ashminov, który zadziwiał gości na przykład polskimi zrazami (które dały mu zwycięstwo w programie!). Poza telewizją prowadzi on również bułgarską restaurację Zelen w Itaewon i jeżeli chcecie zjeść polską kuchnię w Seulu to warto o niej pamiętać. W Korei niestety nie ma ani jednej polskiej restauracji, na szczęście w Zelenie od czasu do czasu organizowane są dni polskie.

Poza wyżej wymienionymi w telewizji pojawiają się okazjonalnie inne polskie akcenty jak na przykład odcinek o wizycie u żony Polskiego Ambasadora, czy program podróżniczy. W dramach czasami powiewają polskie flagi, a w jednym z seriali piosenką, przy której się bawiono była "Bania u Cygana" ;)

Nie można zapomnieć o działalności Instytutu Adama Mickiewicza, który intensywnie promuje polską kulturę za granicą. Co roku w Korei odbywa się co najmniej kilka polskich wydarzeń- od wystaw w muzeach, przez koncerty czy przedstawienia teatralne. Zdecydowanie warto śledzić działalność instytutu, o tym co robi w Korei przeczytacie TUTAJ.

Wystawa "Eye on Poland" w Seulu w 2015 roku, cr: http://www.eyeonpoland.eu/

Koreańczycy czytają również polską literaturę- Wisława Szymborska, Henryk Sienkiewicz, Zbigniew Herbert, to tylko kilku z dostępnych w języku koreańskim autorów, a ich liczba rośnie (wydano również polską książkę kucharską!). Podobnie jest z muzyką, w większości są to artyści jazzowi, ale od 2015 roku i zwycięstwa Cho Seong-Jin w Konkursie Chopinowskim płyty z nagraniami utworów Fryderyka Chopina wyprzedają się jak świeże bułeczki.

Jak widać Polska w Korei jest, mimo że nie w oszałamiających ilościach. Koncerty, wystawy, sklepy... mamy nadzieję, że będzie ich coraz więcej i już niedługo zjemy obiad w polskiej restauracji w Seulu. Wciąż tropimy polskie ślady, więc jeżeli o jakiś słyszeliście to dajcie znać ;)

Czytaj więcej »

Głowa rekina i miniatury z Hongkongu, czyli relacja z Festiwalu Pięciu Smaków.

Właśnie zakończyła się kolejna edycja Festiwalu Pięciu Smaków (O zeszłorocznej możecie przeczytać TUTAJ). Jak co roku była to okazja do zobaczenia filmów z różnych zakątków Azji, oraz spotkań z ich twórcami.

W ramach świętowania Halloween i festiwalowych przedsmaków wybrałyśmy się 31 października do Kina Muranów na Azjatycką Noc Grozy. Przywitano nas tajskim horrorem „Złożone w ich ciele”   Sopona Sakdaphisita. To film o gwiazdach szkolnej drużyny pływackiej, trójkącie miłosnym i śmierci na basenie, przez którą jednego z bohaterów zaczyna nawiedzać coś więcej niż wyrzuty sumienia. Zaskakuje i trzyma w napięciu, kilkukrotnie cała sala wzdrygała się przy najstraszniejszych momentach, by już po chwili wyluzować się, a nawet zaśmiać przy zupełnie niepasujących do horroru scenach. Mimo wszystko cały film jest dość straszny, a groza łączy się z nastoletnią obsesją na punkcie ciała, pożądaniem i seksualnością. Fascynujący film.

cr: materiały prasowe festiwalu

Kolejny był koreański „Narysuję wam śmierć” Kim Yonggyun'a. To film o Jiyun, utalentowanej autorce popularnego internetowego komiksu, której sielankowe życie właśnie dobiega końca. Okazuje się, że w swoich komiksach autorka kadr po kadrze przewiduje makabryczne zgony kolejnych osób. Pracujący nad sprawą detektyw, będzie musiał zbadać skrzętnie skrywaną przeszłość dziewczyny... Koreańskie horrory zawsze wydawały mi się trochę mniej straszne niż ich japońskie odpowiedniki, ale okazuje się, że Koreańczycy też potrafią straszyć, a przy okazji są dużo bardziej krwawi i brutalni.

cr: materiały prasowe festiwalu

Po filmie zaproszono nas na mały poczęstunek od Besuto Sushi Bar, połączony z degustacją wina. Zapewniam Was, że sushi z larwami mączniaka, to idealna przekąska na noc z maratonem horrorów. Mączniak był słodkawy, chrupiący i... popularny, mimo że były wersje wegetariańskie (czytaj bezrobacze) to większość widzów i tak rzuciła się na larwy.

cr: materiały prasowe festiwalu

Tuż po degustacji wyświetlono ostatni film: „Mój sąsiad zombie”, czyli wizję Korei po epidemii zombie. To sześć epizodów powiązanych tematem wirusa nieumarłych. W 2010 roku zaraza zaczyna rozprzestrzeniać się po całym świecie, a władze koreańskie nakazują natychmiastową eliminację zakażonych. Jest tu wszystko: komedia, horror, dramat, a nawet romans. Etiudy bardziej niż straszne są po prostu dziwne. Nakręcone za minimalne pieniądze, często w domach samych twórców, są bardzo kreatywne: córka, ukrywająca swoją matkę-zombie, romans między człowiekiem, a potworem, historia pierwszego zakażonego... opowieści są surrealistycznie śmieszne, a reakcje widzów były naprawdę mieszane, jedni opuszczali salę, inni zostawali do ostatniej etiudy i śmiali się co chwilę. To ciekawa propozycja dla miłośników zombie, tego na pewno się nie spodziewają.

Z festiwalowej puli wybrałyśmy również seans najlepszych krótkometrażówek z hongkońskiego programu Fresh Wave 2015. Fresh Wave to program, podczas którego wybierane są najciekawsze zgłoszenia, które następnie otrzymują dofinansowanie i opiekę mistrzowską, a zrealizowane filmy biorą udział w konkursie. Na Pięciu Smakach pokazano cztery miniatury, a „Debata” Wong Tinshing'a, wygrała w moim prywatnym rankingu. To film o Szeman, pilnej uczennicy, biorącej udział w końcoworocznej debacie, w której ma przekonać słuchaczy, że prawa Chińczyków osiedlających się w Hongkongu powinny zostać ograniczone. Jej koledzy nie wiedzą, że dziewczyna jest właśnie taką Chinką.

cr: materiały prasowe festiwalu, człowiek wie gdzie usiąść, żeby być na pierwszym planie ;)

Poza tym obejrzeliśmy również „Kiedyś się dowiemy” w reżyserii Edith Chong Yuenping, czyli kolejny film pod znakiem drużyny pływackiej i próbach poradzenia sobie ze stratą przyjaciela. Nie porwał mnie tak jak tajski horror, ale jest ciekawym obrazem o radzeniu sobie z bólem i emocjami.

„Kucharz samo zło” Yip Manhay'a, to kolejny obraz, który naprawdę mnie zainteresował. Jestem fanką wszelkich filmów kulinarnych, oglądam je namiętnie, więc nie mogłam tego odpuścić. Legendarny i bezkompromisowy mistrz kuchni, w telewizyjnym show serwuje potrawy celebrytom, a każde z dań skrywa specjalny, kontrowersyjny składnik. Na finał kucharz szykuje coś naprawdę niezwykłego. Jak daleko można posunąć się w gotowaniu? Musicie zobaczyć sami.

cr: materiały prasowe festiwalu

Ostatnia z miniatur to „Namiętność Wampira” Charlie Choi Kitlin'a. Spotkanie mężczyzny i kobiety w psychodelicznym barze, historia namiętności i uwodzenia opowiedziana tańcem.

Po seansie zaproszono nas do rozmowy z obecnymi na sali twórcami. To było ciekawe spotkanie, z nowatorskim kinem, w równie ciekawej przestrzeni baru Pies czy Suka. Bywalcy warszawskich lokali powinni go znać. Poza przepysznymi drinkami, wrażenie robi ciekawy wystrój (klub jest połączony z galerią), ze ścian zwieszają się głowy rekinów, świń, jeleni... artystyczna, nowoczesna przestrzeń była świetnym miejscem do oglądania miniatur prosto z Hongkongu.

cr: materiały prasowe festiwalu, rozmowa z twórcami miniatur i wielka czerwona świnia w tle ;)

W tym roku nie miałam tyle wolnego czasu ile bym chciała, więc nie udało mi się obejrzeć więcej festiwalowych propozycji, a szkoda. W przyszłym roku na pewno wezmę udział w kolejnej edycji i mam nadzieję, że Wy również. Byliście na jakimś z filmów tegorocznej edycji? A może polecicie nam jakiś inny azjatycki film wart obejrzenia?

Czytaj więcej »

Miss Kimchi - recenzja

Miss Kimchi. Lokal z kuchnią koreańską, który jakiś czas temu zadebiutował na ulicy Żelaznej w Warszawie. Reklamuje się jako korean streetfood bar, pod logo ma jeszcze umieszczone "udon" i "bibimbap". Wydawałoby się, że to raj na ziemi dla ludzi takich jak my, którzy szukają w Warszawie restauracji z tanim i szybkim jedzeniem koreańskim, a do tej pory mieli do wyboru tylko poważne i drogie miejscówki  :)

Miss Kimchi, znane do tej pory z targów śniadaniowych jako Yakitori, wkrótce otworzy swoją stacjonarną lokalizację. Miejsce będzie samoobsługowym streetfood barem oferującym dania kuchni azjatyckiej, głównie koreańskiej. Ma być bez zadęcia, niedrogo i smacznie. W podtytule Miss Kimchi deklaruje udon i bibimbab. Menu ma się zmieniać co 1-2 tygodnie. Do wyboru będzie kilka dań głównych, kilka zup, i znacznie więcej przystawek, kiszonek i sałatek. - zapowiedź otwarcia z warsawfoodie.pl

Na Żelaznej pojawiłyśmy się 10 minut przed otwarciem. W trakcie wyobrażania sobie za ile będzie bibimbap oraz czy zostanie podany z jajkiem surowym czy smażonym, zaglądałyśmy do środka.

Zapewne jesteście sobie w stanie wyobrazić moje zdziwienie (i rozczarowanie) gdy okazało się, że w restauracji bibimbap nie jest podawany. Nie wiem dlaczego nie został zmazany z szyby (rozumiem, że z baneru nie da się go usunąć), ale jedyne co mi się nasunęło to próba kuszenia ludzi i liczenia, że może jednak zostaną. Mimo wszystko zostałyśmy.

Daria ubrała się tematycznie :D

Zmieniające się co 1-2 tygodnie menu od 7 października zmieniło się minimalnie (kaczka w słodkim sosie zamieniła się w kurczakowe szaszłyki ;p), kurczak w ostrym sosie, żeberka, tofu i wszystkie zupy bez zmian. Może przyszłyśmy tuż przed zmianą.

Po prawej menu datowane na fejsie na 7/10, po lewej z 23/10

Kolejna sprawa to street food. Co z tego można uznać za koreański street food? Jedynie szaszłyki, ale nie w takiej cenie i formie. Jeszcze może zupę, ale raczej udon niż kimchi chigae. 

Bardzo mi się podobał wybór herbat (te w postaci marmoladowej ;p), długo polowałam na śliwkową, więc ją zamówiłam (cena 7 zł), a jako głównie danie wzięłam tofu. Daria zdecydowała się na ostrego kurczaka. Następnie przyszedł czas na wybór przystawek. Przemiła Pani ekspedientka niestety nie była w stanie powiedzieć czy w sałatce warzywnej są słodkie ziemniaki, ale trzeba przyznać, że wybór był spory :)

Daria wzięła ostrego kurczaka, który spełnił jej oczekiwania. Kiełki niestety były twarde (może to kwestia tego, że leżą w takiej niby otwartej lodówce i nie są przykryte?), a kimchi obie wolimy bardziej chrupiące niż wodniste (ale ile restauracji tyle kimchi, więc to tylko prywatna opinia :D). Ogólnie wszystkie dodatki były zimniejsze niż temperatura pokojowa, o ile przy kimchi jeszcze można to zrozumieć i przystawki powinny być chłodniejsze to różnica temperatur wydała się nam za duża (dobrze, że zamówiłam ciepłą herbatę ;p)

Tofu po koreańsku było pozbawione dukbokki, omlet był zimniejszy niż wszystko inne, ryba bardzo dobra (też zimna), ale ogólnie jedzenie bardzo mi smakowało. Tofu było dobrze zrobione, czułam odpowiednie smaki :D Nie wiem niestety dlaczego główne danie było wielkości przystawki.


To co mi się w Miss Kimchi nie podoba najbardziej to konceptualizacja. Rozumiem, że lokal może być samoobsługowy, trzeba podejść i zamówić, wybrać co się chce wskazując to palcem, a po pałeczki i serwetki trzeba pójść oddzielnie. Nie rozumiem dlaczego głównego dnia jest mniej niż ryżu, a kosztuje tyle co w lokalu gdzie proporcje są odwrócone, a do tego mam obsługę i nie muszę jeść sklejkowymi patyczkami, które wpływają na smak potrawy. 

Podawanie jedzenia na tackach, co w Korei bardziej mi się kojarzy z wojskiem lub szkołą, jest z jednej strony super, ale z drugiej bardziej przypomina japońskie Bentō. Gdyby nie to, że świecono mi w oczy "bibimbapem"i "korean streetfood" to chętnie wydałabym 32 zł na ten posiłek i była nim zachwycona. 

Jak widać : smakowało :)

Nawet to, że przez 20 min nie było prądu (zapewne przez pobliskie roboty drogowe) nie zabolało mnie tak jak brak bibimbapu :D Myślę o tym miejscu jako o ciekawym eksperymencie i jednorazowym wyjściu (chyba, że w końcu menu zmieni się zdecydowanie i będzie tam coś ciekawego), ale za 25 zł można zjeść w Warszawie dużo lepsze, większe i ładniej podane koreańskie jedzenie.

Informacje praktyczne:

• Adres: ul. Żelazna 58/62, Warszawa

• Godziny otwarcia: 12-20

• Strona internetowa : Facebook - Miss Kimchi

Ocena Oppy:

Edit 27/10/2015

Kurcze, ktoś jednak nas czyta! :) Miss Kimchi zamieściło obszerną odpowiedź na naszego posta, z którą szczegółowo możecie zapoznać się w komentarzach poniżej. Oppa, jako człowiek racjonalny, oczywiście wszystkie argumenty przeanalizował i postanowił podnieść ocenę do 3 gwiazdek (co już jest całkiem wysoko jak na nasze inne oceny ;p). Dlaczego? Jeśli faktycznie wszystko pominąć i skupić się na jedzeniu to było dobre.

Nie uznaję jednak siebie za profesjonalną recenzentkę ani osobę, która zna jakiekolwiek realia gastronomii czy kontaktów z sanepidem. Piszę tylko to co czuję i myślę po pobycie w danym lokalu. Uważam, że ceny są za wysokie jak na wielkość porcji, brak obsługi i hasło street food. Niestety nie zmienia się również moja opinia co do tego, że przystawki były za zimne, może to kwestia tego, że byłyśmy pierwszymi klientkami. Nie zmienia się też moja opinia o dostępności menu, nie uważam aby moją rolą było tłumaczenie braku bibimbapu w menu, kiedy jego nazwa wielokrotnie pojawia się na lokalu i jego stronie facebookowej.

Czytaj więcej »

Tańcząc jak szaman, czyli relacja z Festiwalu Skrzyżowanie Kultur.

Festiwal Skrzyżowanie Kultur to cykliczne wydarzenie obecne w Warszawie już od 2005 roku. Organizowany przez Stołeczną Estradę jest okazją do przedstawienia najciekawszych zjawisk z zakresu kultury i muzyki. W jego ramach swoją twórczość zaprezentowało już 192 artystów i grup z 61 krajów. Głównym założeniem festiwalu jest otwieranie na bogactwo i różnorodność kultur współczesnego świata. W tym roku w ramach festiwalu pojawił się cykl wydarzeń związanych z Koreą - "Kierunek Korea", na którym oczywiście był obecny Oppa.

Na festiwalu wystąpiły trzy zespoły z Kraju Porannego Spokoju:

GEOMUNGOFACTORY: założony w 2007 roku. Jego twórczość opiera się na dźwiękach geomungo (koreańska cytra). Co ciekawe stworzyli wiele wariantów tego instrumentu np. geomungo elektryczne. Artyści szukają nowych brzmień, tworząc odrobinę niepokojące i nieregularne rytmy, które jednak hipnotyzują słuchaczy. 

BARAJI: to zespół odkryty w 2012 roku na V Koncercie Myriad Wave w Seulu. Ich unikalny styl polega na kreowaniu mistycznych występów inspirowanych koreańską kulturą szamanistyczną. Ich niezwykłe brzmienie wywodzi się z Jindo Ssitgim Gut – tradycyjnego koreańskiego obrządku szamanistycznego, polegającego na oczyszczeniu duszy zmarłego poprzez śpiewy i tańce.

KIM JU HONG'S ENSEMBLE, NOREUMMACHI: to jeden z najoryginalniejszych przedstawicieli koreańskiej nowej fali. Założony na początku lat dziewięćdziesiątych do dziś zdołał zebrać wielu wielbicieli i uznanie krytyków. Ich występy cechują się niezwykłymi perkusyjnymi dialogami, szamańskimi pieśniami i akrobatycznym tańcem. Repertuar grupy opiera się na tradycyjnych koreańskich melodiach, które reinterpretują i dostosowują do współczesnej publiczności.

materiały prasowe, zespół Noreummachi

Poza koncertami na festiwalowej scenie, zespoły poprowadziły również cykl warsztatów m.in. poświęcone sanjo (tradycyjnej muzyce instrumentalnej), czy tańca ganggangsullae, który powstał ponad 5000 lat temu, kiedy wierzono, że Słońce, Księżyc i Ziemia mają wpływ na cały Wszechświat. Z dostępnej puli wybrałam "Taniec i atrybuty koreańskiego szamana" grupy Baraji.

Muzycy już na wstępnie przeprosili za swój wygląd, pech chciał, że wszystkie ich bagaże utknęły na lotnisku w Moskwie. Poza tym małym zgrzytem reszta zajęć przebiegła dość sprawnie. Po krótkim wstępie, na którym opisano nam i wyświetlono taniec 진도씻김굿 (Jindo Ssitgim Gu, taniec oczyszcza dusze zmarłych i pomaga w dostaniu się do zaświatów), przystąpiliśmy do pracy.

Jak widać na powyższym filmiku do tańca niezbędne są rekwizyty: czapki i jijeon, które symbolizują pieniądze (to te przerośnięte "pompony"). Naszym zadaniem było je wykonać.

Z zapałem wycinaliśmy kolejne wstęgi, ale ja już przy drugiej kartce papieru miałam dość... na szczęście po sali chodzili członkowie zespołu i pomagali w wycinaniu oraz wiązaniu pomponów. Potem jeszcze szybka nauka robienia czapek i w pełnym ekwipunku mogliśmy zacząć tańczyć. Podstawowe kroki okazały się proste i wszyscy na sali szybko je załapali, przez kolejne pół godziny z przyjemnością machaliśmy pomponami do dźwięków muzyki. Na koniec obejrzeliśmy jeszcze bardziej skomplikowany układ i pozwolono nam na freestyle :D

Warto również wspomnieć o warsztatach organizowanych przez Centrum Kultury Koreańskiej. 26 września, w dniu koreańskiego Święta Plonów, odbyły się tam rodzinne zajęcia. Uczestnicy mieli okazję pomalować maski tal (dawniej używane w trakcie obrzędów pogrzebowych), przymierzyć hanbok, poznać tajniki sztuki kaligrafii i drzeworytu, zagrać w tradycyjną grę yut, oraz sprawdzić jak smakują ciasteczka song-pyeon. Dla niewtajemniczonych w koreańską kulturę było to na pewno atrakcyjne i ciekawe doświadczenie, ja odpuściłam je sobie z jednego powodu.

Czas najwyższy trochę ponarzekać. Wachlarz atrakcji był rzeczywiście spory, ale dokładnie taki sam jak zwykle. Bez względu na to czy jest to Festiwal Kultury Koreańskiej, Noc Muzeów czy właśnie warsztaty w ramach Skrzyżowania Kultur, proponowane zajęcia są identyczne. Przymierzanie hanboku po raz kolejny czy odbieranie odbitego drzeworytu (zawsze tego samego wzoru) przestało być interesujące. Wiem, że szanse żeby mój apel dotarł do pracowników Centrum Kultury Koreańskiej są raczej nikłe, ale mimo wszystko mam nadzieję, że wykażą się odrobinę większą kreatywnością przy kolejnej tego typu imprezie i w planie atrakcji poza stałymi punktami pojawi się coś nowego. Proponowane przez nich zajęcia są nastawione na nowych odbiorców, świetnie, kolejne osoby poznają kulturę Korei. Z drugiej strony zniechęcają już ją znających i chcących dowiedzieć się czegoś więcej, nie mają takiej szansy. Wciąż dowiadują się tego samego.

Poza tym drobnym mankamentem oceniam część koreańską festiwalu jako niezwykle udaną. To była świetna zabawa i okazja żeby lepiej poznać tradycyjną kulturę Korei. Wy też braliście udział w tegorocznej edycji Skrzyżowania Kultur?

Czytaj więcej »

Enoki Street Food

Jeszcze w zeszłym roku na pytanie o "koreańskie jedzenie w wawie" lekko się krzywiłam i mówiłam, że koreańskie jedzenie to jest w Korei, a w Warszawie co najwyżej można się wybrać na Służewiec albo na bibimap do Kiku. Minął rok, a na mapie miasta znajdziemy już nie kilka, a kilkanaście miejsc gdzie można zjeść pysznie, azjatycko i jeszcze za przyzwoite pieniądze.

Fresh Vege Spring Rolls 15 zł

Kim-Chi Ramen 20 zł

Pyszności z powyższych zdjęć miałam okazję jeść w Enoki. Mimo, że ich lokal znajduje się przy ulicy, którą mijam dosyć regularnie, to jednak otwarcie zauważyłam dopiero po około 3 miesiącach. Pomieszczenie jest bardzo małe, szyld również nie należy do największych, ale postawienie na środku menu na szczęście w końcu zwróciło moją uwagę.

Wejście znajduje się tuż pod logo.

Jak widać, menu zwraca uwagę ;)

Po pierwsze: enoki to grzyby, które można jeść też na surowo i kojarzą mi się z Hatifnatami z Muminków (nie pytajcie dlaczego).

Po drugie: jest kimchi. Kosztuje 8 zł i jest oddzielnym "daniem", można je oczywiście potraktować jako przystawkę, ale za bardzo przyzwyczaiłam się do darmowego kimchi do wszystkiego aby je od razu zamówić. Wydałam pieniądze na większe rzeczy ale żałuję, że nie spróbowałam jak im to kimchi wyszło (do nadrobienia asap). 

Po trzecie: w środku (i na zewnątrz) jest fajnie, a Pan był miły i pytał czy mi smakowało (taaak).

Po czwarte: Ich menu zrobiło na mnie wrażenie nie tylko zawartością, ale też wykonaniem, jest ładnie zaprojektowane, a zdjęcia są dobrej jakości. Po prawej widzicie jak wygląda sprawa z makaronami. Niby tylko 5 pozycji, ale uważam, że to odpowiednia ilość by mieć pewność, że wszystkie składniki są świeże, a wykonanie będzie zawsze na wysokim poziomie. 

Po lewej Paku Paku, których, czego bardzo żałuję, nie spróbowałam. Też 5 pozycji, i też ciężki wybór. Z pewnością wrócę na Lentil Paku (soczewica czerwona i zielona, kolendra, domowy majonez z wasabi i limonką) oraz Fruit Paku (owoce sezonowe, sos waniliowy, amarantus ekspandowany). 

Paku Paku oznacza po japońsku hmm..chrupanie/gryzienie, albo otwieranie i zamykanie ust (z wrażenia). Nazwa pasująca bo na widok tych pierożków najpierw szeroko z wrażenia otworzyłam usta, a później szybko je zamknęłam. Pewnie znalazłabym o tym więcej informacji na ich facebooku (który również jest sprawnie prowadzony i zawiera dużo ciekawostek oraz ładnych zdjęć).

Było już o tym czego nie jadłam, to teraz pora na informację o tym co mi się zjeść udało. Zdjęcia tych potraw są na górze postu. Spring rollsy i kimchi ramen. Rollsy były warzywne, dobrze "nadziane" i mogę powiedzieć, że na bogato. Składniki były świeże, a eleganckie podanie (mimo, że to street food) zrobiło na mnie wrażenie. Zupa była aromatyczna i tak ostra jak moim zdaniem ostra być powinna. Dało się ją zjeść bez płaczu. Gdybym się miała do czegoś przyczepiać to wolałabym więcej szczypiorku, ale to po prostu ja jem go w ogromnych ilościach.

 Mam nadzieję, że Enoki pozostanie w tej formie na długie lata. Na pewno będę wracała po więcej ;)

Informacje praktyczne:

• Adres: ul. Chmielna 2, Warszawa (zdecydowanie bliżej od Foksal)

• Godziny otwarcia: 12-22 (możliwe, że od września aż do 24)

• Storna internetowa : Facebook - Enoki Street Food

Ocena Oppy:

Czytaj więcej »

K-pop festival in Warsaw.

29 lipca Centrum Kultury Koreańskiej już po raz piąty zorganizowało K-pop Festival. W tym roku 10 uczestników rywalizowało o tytuł najlepszego tancerza k-popowego w Polsce i szansę na wyjazd do Korei.

Festiwal rozpoczął się o godzinie 17, ale już od godzin wczesno popołudniowych pod klubem gromadziły się tłumy, wzbudzając zainteresowanie przechodniów. Tegoroczna edycja miała miejsce w klubie Palladium czyli w samym sercu Warszawy. Wygodna lokalizacja ułatwiała dojazd, ale powodowała pewne utrudnienia dla mieszkańców miasta (cały chodnik był szczelnie zajęty, restauracje i lokale usługowe zlokalizowane koło klubu mogły zapomnieć o klientach). Zorganizowanie festiwalu w klubie wymusiło na organizatorach ograniczenia w ilości biletów, w imprezie mogło uczestniczyć tylko 1500 osób (+goście koreańscy). Sprawdzanie biletów przebiegło wyjątkowo sprawnie, przy wejściu wręczano również pakiet prezentowy (mały lightstick, program imprezy, plakat zespołu Boyfriend oraz butelkę wody).

W związku z ograniczeniami przestrzeni tylko 1200 osób znalazło się na głównej sali. Pozostałe spędziły festiwal siedząc na schodach foyer i oglądając konkurs na umieszczonym tam telebimie. Dopiero przed koncertem zespołu Boyfriend zostały wpuszczone na balkon, kiedy opuścili go goście koreańscy.

cr: CKK

Festiwal był podzielony na kilka segmentów. Pierwszym było oczywiście przywitanie oficjalnych gości i przemowy m.in. Ambasadora Korei Południowej oraz dyrektora Centrum Kultury Koreańskiej. Naświetlono również główną ideę tegorocznego festiwalu, który został zorganizowany w ramach Eurasia Express. Tematem przewodnim projektu jest "Jedno marzenie, jedna Eurazja.". Reprezentacja Korei przejechała trasę Władywostok-Berlin oraz lokalnie Pekin-Irkuck, w celu promowania idei Eurazji jako jednego, wspólnego kontynentu i szansy dla Korei aby rozprzestrzenić na nim swoją kulturę (chyba dość udana biorąc pod uwagę zainteresowanie). Przy okazji nawiązano do 70-lecia odzyskania niepodległości oraz podziału Korei na Północną i Południową. Jednym z założeń Expressu jest aby przy pomocy ciekawego wydarzenia, jakim jest festiwal, przekazać polskim fanom Hallyu pragnienia Koreańczyków o chęci zjednoczenia Korei oraz nawiązania dialogu poprzez k-pop. Właśnie z tego powodu festiwalowi towarzyszyła ciągła obecność reporterów koreańskich. W pewnym momencie nikogo już nie dziwiły kolejne aparaty fotograficzne i kamery, widzowie przyjmowali to ze spokojem i pewnym znudzeniem.

Głównym punktem programu był konkurs k-pop cover dance. Tegoroczna edycja miała bardzo wyrównany poziom. Zespoły prezentowały się dobrze, widać było jak wiele czasu i wysiłku poświęciły na przygotowania do rywalizacji. Z przyjemnością oglądało się kolejne pełne pasji i dobrej zabawy występy.

cr: CKK, zespół RoN i ich cover piosenki "Bang Bang Bang"

cr: CKK, FlyHigh i cover "On amd On"

cr: CKK, OMONA "My Copycat"

cr: CKK, Ellipsis "Ice Cream Cake"

Podczas oczekiwania na werdykt publiczność zabawiał koreański magik. Lekko spóźniony wkroczył na scenę by rozpocząć pokaz. Mimo kilku potknięć (WIDZIAŁAM jak sztuczka się robi) całość oceniam dość dobrze. Kolejne pojawiające się znikąd pałeczki, kolorowe chusty i na koniec wielka flaga koreańska wzbudzały duży aplauz. Zupełnym zaskoczeniem była druga część występu kiedy magik założył okulary przeciwsłoneczne i zaczął śpiewać trot.

Po krótkiej przerwie, nadszedł moment na random play dance. Wcześniej zgłoszeni uczestnicy tańczyli do fragmentów znanych piosenek k-popowych. Większość stanowiły kobiety i to jedna z nich bezkonkurencyjnie wygrała świetnie znając układy do kolejnych kawałków. Mnie mimo wszystko urzekł jeden z dwóch panów, który tańczył z prawdziwym zaangażowaniem (szczególnie do utworów zespołów żeńskich ;) ).

cr: CKK, uczestnicy random play dance

Chwilę później ogłoszono wyniki konkursu. Zapewne trudno było dokonać wyboru, ale główną nagrodę zdobył zespół NEXT tańczący do piosenki "My house” 2PM.

cr: CKK, tegoroczni zwycięscy

cr: CKK, wspólne zdjęcie wszystkich uczestników

O 19 rozpoczął się koncert zespołu Boyfriend. Przyznam od razu, że nie jestem ich fanką, kojarzę niektóre piosenki, ale to tyle. Mimo, że muzycznie nie są w moim guście, muszę docenić ich możliwości taneczne, lata morderczych treningów przynoszą efekty. Po odtańczeniu i zaśpiewaniu kilku utworów, zrobiono chwilę przerwy. Panowie odpowiedzieli na zadane przez fanów pytania i wylosowali szczęśliwe kupony. Został też wręczony tort i odśpiewane w 3 językach sto lat z okazji urodzin jednego z członków boysbandu. Podczas ostatniej piosenki fanki wypuściły w powietrze papierowe samolociki, nie wyszło to może idealnie (zawiniła synchronizacja), ale widziane z balkonu robiło wrażenie.

cr: CKK

cr: CKK

Po koncercie opuściłam klub, ale jeszcze przez kilka godzin trwała tam zabawa moderowana przez londyńskiego DJ Espino.

Tegoroczna edycja festiwalu po raz kolejny potwierdziła, że jest to idealne miejsce do wzajemnej integracji fanów. Kilkukrotnie widziałam osoby, które przyszły same, ale w przeciągu kilku minut znajdowały towarzystwo, wymieniały się numerami, dzieliły doświadczeniami. Łączy nas wspólna pasja do muzyki i kultury koreańskiej, a w tym miejscu można jej doświadczyć. Z niecierpliwością czekam na kolejną edycję, jeszcze huczniejszą, lepiej zorganizowaną i pełną pasjonatów Korei.

cr: CKK

Czytaj więcej »